Entradas

Mostrando entradas de 2008

Nadal solidario en Canido

Imagen
Por fin, hoxe saio de vacacións. Non é por dar envexa, pero e que hoxe empezo a disfrutar do Nadal (Aaaaa Beleeeeeén pastoreeeeess.....!, e todo eso).

Aínda que teño o ordenata cascado e o adsl tamén, malo será que non atopemos un xeito de conectarnos.

Vexo que xa empeza a faltar moita xente no foro que seguro terá a cabeza noutras historias ate pasadas estas datas.

Agora que teño tempo, espero darlle outra volta ao foro para meterlle algunha utilidade que outra e escribir algunha historieta no blog. Teño unha pensada que ten que ver cun decubrimento que fixen o outro día. Unha imaxe que pasou mil veces polos ollos, pero que somentes o outro día fun capaz de percibir. Xa falaremos diso, agora somentes me gustaría dicir unha cousa. Xa sei que todos os que entrades neste blog sodes xente de ben e comprometida, pero sempre queda algún despistado ao que recordarlle que nestas datas de derroche descomunal e de consumismo desaforado hai que lembrarse un pouco dos que teñen menos. Esto se tradu…

Fabulosos Cubatas in concert

Imagen
Acábame de chegar a noticia de que o sábado a partires das doce da noite hai unha actuación dos Fabulosos Cubatas no local da S.R.D Canido.
Penso que é unha boa oportunidade de ver en directo unha auténtica delicatessen da música actual, unha rareza das que manteñen vivas as ganas de escoitar música, e pasalo ben ao mesmo tempo, nun mundo plagado de Manustenorios e triunfitos varios.

Por si andas na inopia e non sabes de quen falo, primeiro busca a man dereita por si tampouco a atopas, despois vai a http://www.fabulososcubatas.com/.

Vémonos alí.

Canido Pata Negra.

Benvido Míster Marshall

Imagen
En épocas de crise económica, un se acerca aos políticos e se se fixa ben observará como lles sae un fío de fume pola azotea. Sí, non é coña, todo o día dalle que dalle ten ás súas consecuencias negativas, o desgaste da masa encefálica e a consecuente transformación, pola lei da conservación da enerxía, en calor e fume. Fume do negro, para máis inri.

Nesas estamos. O Plan Zapatero chega como o salvavidas de Titanic, no momento en que un nota que lle faltan folgos e que se afunde e zuaassssssss!, caelle un donuts flotante ao que acollerse. Pero onde está o problema, se e que o hai?.

Poden suceder varias cousas, a primeira é que o flotador sexa de plomo, e ao querer collelo chegues ás aguas abisales. A segunda opción e que cando o vas a coller, chega alguén e cho manga, por exemplo ummmmmm, un constructor?.

Me explico. Creo que a Ferrol tócanlle 12 millóns, euro arriba euro abaixo. Criterio de poboación dicen. A Coruña 45, e a outros concellos cantidades parecidas. Pero, no é para a crise …

Mensaxe dende a Lúa

Imagen
ORGULLO BARRIERO, ORGULLO DE SER CANIDIENSE POR "EL GALLEGO EN LA LUNA".
El otro día viendo la tele, vi un concierto de El Arrebato y el cantante llevaba escrito en la camiseta “ Orgullo Barriero”, al verla, me vino a la mente, nuestro querido barrio, me dije a mi mismo, joerrr, que bonito lema para nuestro barrio, porque ese sentimiento, es el mismo que tengo yo de toda la vida y que he visto en todos mis amigos del barrio, un enorme orgullo de ser de Canido o como decimos, Canidienses y presumiendo siempre de el. Nunca a nadie de otros barrios de Ferrol, le he notado ese orgullo de pertenecer a un barrio, nunca he visto en otros barrios, tener un saludo propio, nuestro famoso “ Opa Canido” o el “Opaiiii”, gente que hace años que está fuera de Canido y cuando vienen y me saludan, siempre con nuestro saludo y la cara llena de orgullo.
Recuerdo en muchas ocasiones, cuando los amigos íbamos por ahí, los comentarios de amigos de otros barrios, cuando nos decían, joer, es que los …

Cájome no que dixen!

Imagen
Pois como rectificar é de sabios, non sei como carallo vou facelo co meu cerebro de guisante.
O outro día dixen que blablablablabla... sobre a placa dos asasinados polo réxime franquista.
Xa está de volta. A levaran a limpar, supoño que os mesmos que a puxeron. Está limpa como unha patena, como debe ser.

O meu máis sinceiro agradecemento a quen o fixo.

Agora xa podo pasar por esa zona sen encenderme.

A memoria dos que sufriron na súas carnes a sinrazón está de novo honrada.


Foto remitida por Abreobare

Feliz Cumpreanos!

Imagen
Hoxe hai un ano, unha idea peregrina levoume a facer un blog sobre o barrio de Canido. Realmente foron dous, un se chamaba (e se chama) Barrio de Canido, e o outro Canido Sostible. Ó final decidinme pola segunda opción, que é a que estades vendo, deixando a primeira un pouco abandonada á espera dunha mellor ocasión. Cerca de 6000 visitas únicas no que vai do ano (salvo Xaneiro) según Google Analitycs e de 5000 según contadordevisitas.es, non é unha mala cifra. Para min dende logo non. O outro día decía que de vós depende que esto siga. Creo que a presencia fiel de todos vós ben merece sacar unhas horas ao sono para escribir estas cretinadas coas que de vez en cando vos bombardeo. Gracias a Serxio, Gallego en la Luna, Abreobare, Josecanido, Maria, Xaime, Antonio Pego, José María, Añoranza, Adela, EPTL, edi fabuloso, chonacas, Martín, Tinaja, Álvaro de la Vega, Antón Varela, Xan das Bolas, Marisol, Rodas, Tristan, pins, Kike, papigil, pimborete, canido1, emmanov, kike64, aldeadecanido, Cr…

Outra vez A Placa

Imagen
Aínda a risco de ser pesado -parece que en Canido non temos máis problemas- volto coa placa homenaxe aos asasinados polo réximen de Franco que ata hai escasos días malvivía no muro do antigo cemiterio de Canido. Digo malvivía, porque xa non vive, desapareceu sin deixar rastro e sin que ninguén se acorde dela.

Me gustaría pensar que esta misteriosa desaparición débese ao compromiso adquirido en su día polo Alcalde con este humilde servidor, e do que xa falamos neste blog, de proceder a limparlle todas as pintadas feitas por esos cobardicas fascistuelos, máis non sei por onde me dá que son estes últimos quenes remataron a súa ruín faena.

Pois nada, que espero que sexa a primeira das posibilidades a que realmente sucedera e que neste momento esté un operario eficaz dándolle ao cepillo con destreza, e en caso de non ser así, simplemente agradecer a excelente xestión do Concello de Ferrol, sempre áxil na resposta as peticións cidadanas, igual que xa fixo co parque da Fonte de Insua, que está…

Alfredo

Imagen
Alfredo Herrera se chamaba, máis por Alfredo a secas o coñecíamos todos.

Cando era un neno, seu pai, levouno a un campo de refuxiados en Túnez, dende onde pasou a Francia, adquirindo o estatus de refuxiado político que o aismilaba a tódolos efectos a un cidadán daquel pais. Boa acollida lle deron sempre aos militantes de esquerdas os nosos veciños durante o franquismo.
O seu fogar Paris, xa sabedes: o "Quartier Latin", o Maio do 68, toda a efervescencia cultural e política brotando polas esquinas.
Alí traballou como torneiro ao xeito Alfredo, como "bon vivant", aforrando durante un ano para vivir de rentas os seis meses seguintes, e despóis volta a empezar.
Era militante da CNT e non sei por qué motivo relacionado cunha protesta contra os americanos, planexaron o secuestro dun ianqui (calquera valía) na corte do xeneralísimo, chegando a Madrid para facer a falcatrúa. Como a poli non é tonta, e os chivatos ainos por todos lados, foi trincado todo o comando dando cos se…
Imagen

Victor Aneiros

Imagen
Teño que recoñecer que non son consumidor de blues, máis sempre foi un estilo que me gustou. Non entendo moi ben cales son os resortes que levan a comprar un tipo de música ou outro, supoño que os publicitarios, pois pouco teñen que ver coa calidade da obra.

O caso de Victor Aneiros non se diferencia moito do de outros mestres de músicas non masiva (que non minoritarias), e é que teñen un grao de recoñecemento alto nos círculos especializados, máis non chegan ao conxunto da cidadanía.

Víctor Aneiros, como ben sabedes é de Canido, e na última aparición que eu lle coñezo na prensa local elixiu o Cruceiro para realizar a entrevista. Eso honrao a el e honra ao barrio coa súa presencia, pois a pesar de ser unha das figuras máis relevantes do panorama musical español non esquence as súas orixes no nº 4 da rúa de Insua, onde viviu a súa primeira infancia.

Os seus comezos foron en Alkitrán ou Blancanieves, pasando por Forcadas Blues Band ou Blues Notes, e agora ten no mercado un disco de Blues …

Amigo Luis

Imagen
Cando morreu Lolo Huertas, Luis perdeu unha parte de seu.
Luis tiña en Lolo a súa referencia, o seu faro, todo na súa vida xiraba ao redor del. Sen lugar a dúbidas Luis cedeulle a Lolo o espazo no corazón que seu pai non quixo ocupar, e Lolo, cun corazón que non lle cabía na súa inmensa caixa torácica, aceptouno sen porlle nen a máis mínima condición.

Lolo mantiña vivo a Luis, era o seu sustento intelectual. Era capaz de manter un equilibrio perfecto entre a broma sana e o paternalismo que Luis tanto necesitaba. Poder cabrearse de vez en cando con alguén para reconciliarse despois, como os mellores amigos, esos que non rompen nin cando discuten máis abertamente.

Devorador de revistas de culturismo, e afeccionado como ninguén a ese deporte esteroideo, Luis garda en pano de ouro a herdanza deixada polo seu grande amigo, consistente en ducias e ducias de "The Muscles", "Sportlifes" e "Bodyfitness".

Hoxe o Rolen segue sendo o seu centro de actuación e alí segue …

Lapas e máis lapas

Imagen
O outro día paseaba por Canido cos pequenos e atopeime coa desagradable imaxe dunha Casa do barrio devorada polas lapas. Nela, unha Menina triste, a que na foto que acompaño aínda non fora concebida, berraba chamando polas súas compañeiras bombeiras para que lle botaran unha man e tentaran salvar o pouco que as lapas aínda mantiñan en pé. Outra máis. Outro indicador máis do estado de abandono do barrio. Mañán as Meninas teñen convocada una manifestación silenciosa. Todos estamos con elas. Según me comentaron, a próxima non será tan pacífica. Espero que non teñan que pintar Os Guernicas de Canido.

Afundidos

Imagen
Aínda que Ferrol é terra de mariños, parece que escasean políticos que seipan levar un barco. Estamos fodidos, non levantamos cabeza. Teño que confesar que pensei que esta lexistaltura era a de Ferrol. Despois de dez anos de esplendor vendo como todas as cidades e pobos, con independencia do seu color político, se desenvolvían a todos os niveis, por estos lares unha manada de borregos que non sabían qué facer co timón do goberno municipal, perdían unha tras outra todas as oportunidades para facer de Ferrol a cidade que todos esperábamos. A inestabilidade política patolóxica que reina no concello vaise contaxiando de corporación en corporación cuns síntomas que van dende a estupidez absoluta ate a inoperatividade levada ao seu grado máis elevado. Xardíns sen ningún coidado, rúas e aceiras propias de Uganda, talas absurdas, monumentos de debuxos animados, obras ridículas, sentidos de circulación pensados co cú, cascos históricos abandonados, barrios terceiromundistas, metres noutros lares…

Aniversario

Imagen
O Tempo pasa máis rápido do que quixeramos. O día 20 de Novembro Canido Barrio Sostible cumpre un ano. Todo empezou cun proxecto de blog en probas, medio de coña, ate que un día comprobei que entraba xente que coincidía comigo na idea de barrio.
Hoxe, casi esgotado o primeiro ano, os datos de visitas do blog son desiguais, chegando nestes últimos tempos ás mil visitas mensuais, probablemente coincidindo cunha eclosión de visitantes atraídos polas Meninas de Eduardo Hermida.
O foro está pasando momentos de sopor. Creo que xa cumpliu a súa función e haberá de refundalo ou darlle carpetazo. Respecto ao blog, creo que chegou ao límite que se pode esperar dun espazo pensado para un grupo relativamente reducido de defensores dun modelo de barrio a piques de desaparecer. Cando quedan trinta días para cumprir un ano de existencia, creo que é un bo momento para replantexar o futuro do blog. Estou seguro que Canido merece que siga, pero é necesaria unha participación maior. En fin que de vós depen…

A golpe de serrucho

Imagen
Nunca soupen moi ben se o parque Raiña Sofía pertence a Canido ou a Ferrol Vello, aínda que para min sempre foi unha especie de extensión do "Campo dos Peludos" ao que acudíamos como quen acude á finca dos seus pais.

Nin "Geyperman" nin "Pulgarcito" evitaban que fixeramos cafradas polo medio dos eucaliptos monumentais ou perseguíramos ate a extenuación aos pobres pavos reais.

Eses pobre árboles viron transcurrir a historia recente por medio de mítines, actuacións de Gorgorito e Chacolín, cen mil concertos de todos tipos, sardiñadas e festas do un de maio, en definitiva, toda sorte de aglomeracións humanas sen que endexamáis lle causasen o máis mínimo dano a ninguén.

Hai poucos anos sufriron o primeiro ataque por ese enxendro de parque de auga que non sei a quen se lle ocurriu meter aí estando como estamos escasísimos de espacios verdes na cidade. Noutro lado sería unha idea xenial, máis nese lugar é un despropósito.

Non é que sexa defensor dos eucaliptos, nin…

A Illa de máis-a-terra

Imagen
Este é o camiño da Illa de Máis a Terra. A casi ninguén lle soará nin creo que consigades atopala, pero eso agora non importa.

É posible que vos pareza unha foto vacía, máis nela, se vos fixades ben, como só son capaces de facer as xentes de Canido, vai Leira, tranquilo cunha fouce, cara á súa querida "Chousa".

O tempo está parado, os reloxos son innecesarios, cada paso é un metro menos para chegar ao que Leira considera a felicidade plena.

Un raio de sol entre as pólas das árbores, un xílgaro que o saúda, as follas desordeadas e resecas van marcando o palpitar do camiño, curto, pero de infinita beleza que o conduce ao seu paraíso.

A soidade da illa, o fuxir do barco salvador, foron unha constante en Leira. O anonimato máis absoluto nunha vida entregada aos demáis. Éxito e fracaso unidos das mans, facendo a onda ao paso dun veciño que nunca quiso aparecer, estando sempre presente, na súa pelexa diaria contra a necesidade, a inxustiza e a pobreza de espíritu.

A Illa de Máis a Terr…

Gabriel Vázquez Seijas: Memoria de Vida

Imagen
Son xa algúns de vós que me preguntades polo libro póstumo de Don Gabriel editado pola xa desaparecida Fundación que levaba o seu nome.

Eiquí o tedes, chámase "Gabriel Vázquez Seijas: Memoria de Vida", así de sinxelo.

Os seus promotores foron as súas irmáns e o seu grande amigo Segundo.

O libro estructúrase en varias partes. En primeiro lugar unha introducción feita polo entonces Concelleiro de Cultura, Bonifacio Borreiros, por Monseñor Gea escolano e o propio Segundo.

Na segunda parte, a homenaxe, se recollen diferentes testemuñas de algunha xente moi achegada, como Segundo, as súas irmáns, Alfonso Gil (sen dúbida o seu discípulo), Miguel Ágel Araújo, Ramón Echarren, Manuel Mejuto, Xosé Francisco Delgado Lorenzo, Jaime García, Ramón Antonio López, Sor María Carmen Villar, Fernando Vila Segura, José Rey Kochinke, María das Dores Arribe, Xaquín Campo Freire, Manuel Santalla, Bernardo González, José Seoane y Amalia Rodríguez, Monasterio de Benedictinas de Cuntis, Rosario Cudillero…

Pedro "Picaña"

Imagen
Estoume convertindo nun auténtico experto en fútbol. Nunca antes me enteiraba de como ían os equipos galegos na liga, ate a aparición do meu comentarista particular, Pedro "Picaña", única persoa, que eu coñeza, que pegou un dente con "supergén", para evitar que unha moza se dera conta de que rompera un piño. Pedro "Picaña" sabe de fútbol porque devora fútbol a todas horas. Pases cando pases por debaixo do seu balcón, sempre escoitarás unha radio a 150 decibelios que dice "..el rrrrracinnnng de saaantannnnderrr golea al viiiiiiilllaarrreallllllll por cuaaaatrrroooo goooolessss...", e cando non é así, aparece entre as cortinas, xusto no momento de abrir a porta do coche, como si tivese un sexto sentido coma un jato, para decir: "¡Es muy joven!, le falta experiencia, tiene que madurar!". Despois de tres minutos improvisando uns coñecementos futoboleiros dos que carezo, caio na conta de que me fala do porteiro do Racing de Ferrol que, segú…

A resaca das Meninas

Imagen
Estamos de resaca despois da magnífica e consentida invasión de meninas e aínda co gustirrinín nos beizos, aproveito para recordar unha petición que facíamos dende o blogue hai xa algún tempo.
Vendo o éxito da iniciativa e o agradable que se torna ese espazo público sen o azoute dos coches, gustaríame novamente reivindicar a peonalización das rúa Alonso López e Estrela (ver entrada antiga). Este Sábado puidemos pasear tranquilamente, disfrutando da súa arquitectura, das súas xentes e do seu espíritu. Fainos falla ter lugares así para por as nosas pulsacións na mínima expresión.
Puidemos comprobar como ese eixo máxico do noso barrio pode ser a clave da revitalización que tanto necesitábamos. A recuperación da súa esencia, loitando contra a puñetera especulación, pode ser un atractivo para a xente nova do barrio que no seu día quixeron quedarse, pero que os Valfermosos e outras promotoras polo estilo se encargaron de impedir.
Para ilustrar esta entrada póñovos estas fotos que me enviou o o…

Especial Meninas de Canido 2008

Gracias, porco do rodillo!

Imagen
Gracias, Porco de Rodillo!, porque onte foi un día grande e todo gracias a ti, que co teu cretinismo mobilizaches a unha riada de artistas para deixar o barrio como nunca antes o vira.
Gracias, Porco do Rodillo!, porque coa tua ignorancia patolóxica, conseguiches que a Praza da Tafona se convertise no epicentro cultural de Galicia.
Gracias Porco do Rodillo! porque gracias ós teus sesos reblandecidos onte todos nos sentimos máis orgullosos que nunca da nosa condición de Canidienses.
Gracias Porco do Rodillo! porque a evaporación da túa masa encefálica permitiu que nunca tantas emocións se xuntaran nun espazo tan pequeno.
Gracias Porco do Rodillo! porque o teu cerebro de cacahuete deu entrada a unha marea de cor nun barrio que por momentos tornaba gris.
Gracias Porco do Rodillo! porque o oco da túa cabeza, ensinounos que ninguén pode borrar a memoria da xente e moito menos coa violencia.
Gracias Porco do Rodillo! porque todos sabemos quen eres, todos te coñecemos, o mundo enteiro sabe o que …

Meninas de Canido, acción artística.Programa

Imagen
Xa temos o programa de actividades para a acción artística promovida por Eduardo Hermida. Paréceme de xustiza dicir que había tempo que no barrio non se facía unha montaxe desta entidade. Recórdame as épocas de esplendor do noso querido e único barrio. Ben merece a pena que asistamos todos a apoiar e disfrutar destas actuacións.

Meninasostibles para un Canido Sostible

Este é o programa:
Sábado 20 de setembro de 2008
10,30 horas. Recepción a artistas y establecimiento de espacios11 horas.

Comienzo de la acción artistica en las calles Alonso López y Estrella Pasarrúas tradicional a cargo de Anton Varela Pasarrúas a cargo de cuarteto folk tradicional Actuacion de Mauro Senin a la zanfona12 horas.

Recepción a fotografos14,30 horas .

Comida renacentista en el local social de la s.r.d. Canido16 horas.

Descanso17 horas.Reanudación de pinturas Actuacion de pasarrúas a cargo del grupo ' Berros do Castro' Recital poético de la asociación cultural Medulio 18 horas.

Actuaciones musicales en la plaza …

Que non hai cambios¿?¿?

Imagen
Mellor caladiño.

Se máis abro a boca máis meto a pata. Eu decindo que chego ao barrio e non noto cambios e resulta que xa non hai barrio. Debe ser cousa de David Copperfield, barita máxica, nada por eiquí, nada por alá, agora hai casas, agora non. Fin do truco.

Cantas tazas, claretes, cervexas e outros licores serían servidas en Fe, ou no "Negro"?. Infinitas. Agora só queda o espazo.

Xa sabedes o que penso desta machada, pero seguro que é porque son un iluso.

Dentro deste drama para o barrio chegoume unha boa nova. Parece ser que algúns dos expropiados foron realoxados en Cangrexeiras, moi pretiño da zona de actuación, e polo que sei están encantados. Menos mal, algo se fixo ben.

O que non teño tan claro é que esta ubicación sexa definitiva. Vendo as casas tipo "Beverlijils"que están facendo polos alrededores, non o teño tan claro. A verdade é que non.

Novas e fotos

Imagen
Levo dende o Xoves polo barrio despóis de dous meses fora. Non moitas cousas cambiaron, salvo na parte virtual, onde acabo de recibir unhas fotos estupendas dun amigo recén chegado ao blog que se chama Martín.
Son dez fotos antigas do barrio que tedes na galería. De todas elas fixéronme especial ilusión dúas, éstas que vos ensino. A do "catro" saíndo do Cruceiro e a casa de Aquilino. Eu chámolle así porque foi o único inquilino que coñecín e ao que lle xa lle adiquei unha entrada no blog no seu día.
Toca empezar coa rutina. Por certo hai outra cousa que sigue igual, a placa adicada aos asasinados polo réxime de Franco, chea de merda e sen limpala, tal como prometera o Alcalde.
En fin, políticos!

De porcos e rodillos

Imagen
Levo case dous meses fora do barrio e chéganme as novas coma un goteiro.

A última prodúceme unha mestura de vergoña e de noxo. Aínda non saio do meu asombro!.

Como sabedes no barrio non é que esteamos sobrados de iniciativas culturais de certa relevancia. Máis ben son inexistentes. Non pasamos da sardiñada de San Xoan ou dalgún concurso de filloas, que sin menosprecialos, pois teñen o seu espazo, necesitan vir acompañadas de algo máis.

Hai tempo falaba de Eduardo Hermida e do luxo de telo como veciño activo do barrio. Parece ser que eso ten algunhas complicacións, especialmente pola súa condición de artista brillante. Os creadores son sempre incomprendidos, sobre todo no seu propio entorno. Sempre se tende a minimizar a súa obra cando os temos ó lado da casa e tomamos os viños con eles. Xa sabedes, o típico, ¡vaya mierda de girasoles!, e cousas así.

Ten que ser fóra, lonxe destos vínculos afeitivos -por chamarlle dalgún xeito- onde xurde o recoñecemento, onde se xulga a obra e non o seu a…

Via crucis do Cristo da Tafona

Imagen
Parece ser que a historia do Cristo da Tafona non ten fin. Cando xa parecía ter rematado e clarificado o seu futuro, voltan novos impedimentos para que os veciños do barrio vexamos a un dos símbolos da nosa personalidade no seu fogar. A última é unha resolución da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural do 27 de Xuño de 2008, comunicada ao Concello de Ferrol o día 10 de Xullo, na que, ante a falta de alternativas ás inaceptables propostas de ubicación inicial feitas dende o consistorio (sobre un fuste, apoiada a un muro e colocada no interior dunha furna no centro da praza) e a ausencia dunha conservación adecuada da peza do século XV, declarada Ben de Interese Cultural, prácticamente botada a perder nun obradoiro da canteiría, obrígase ao Concello a museizala, delvonvendo a peza ao Centro Cultural Torrente Ballester ou calquer outro edificio de carácter cultural ou museístico.
O único que tiña que facer o Concello de Ferrol era buscar unha alternativa máis coherente coa historia da senl…

Martinsa Fadesa - Ladronsa

Imagen
Creo que non é volver ao mesianismo que me caracteriza decir que o de Fadesa estaba máis que anunciado. E non é pecar de listo dicir que non vai ser a única empresa do sector do ladrillito que irá a tomar polo cú en breve. Porque si hai negocio volátil ese é o especuleitor, máis coñecido coma construcción. Cando hai cartos que gañar, pois que sexan a paladas (nunca mellor dito), pero cando no panorama se cheira unha baixada, entón ¡chimpón!, desaparecen coma ratas. Dez anos de ganancias a moreas e nun ano frouxo quebran todas as empresas. ¿Onde está o aforro, as inversións, o graneiro para as vacas fracas?. Nada de nada. Non hai nada, e os primeiros en pagalo os traballadores das empresas. Ao puto paro.
¿Pero non era o fin destas empresas a creación de riqueza, o desenvolvemento do país?. Fernando Martín, o Real Madrid, o Rei, Aznar, besamans. Salvadores da patria.
Insisto que non pode quedar en mans de ladróns o desenvolvemento do noso País. Porque son eso ladróns, do máis baixo. Putos…

Toñito

Imagen
Un dos vídeos que ilustra este blog dende a súa inauguración é de Riff Raff. O seu cantante, bó amigo dende a máis tenra infancia, é Toñito, activo representante do barrio aí por onde vai, levando a música máis metálica por todo o mundo.

Toñito é un currante da música. Del sempre teño un recordo antigo pegado á batería ou á armónica, instrumentos éstes que o foron levando pouco a pouco a utilizar as cordas vocais brillantemente nesta última e longa aventura musical.

Cando vexo a merda de Operación Triunfo sempre me acordo de Toñito. Aínda que estos atallos non son cousa de xente cos principios do noso veciño, nunca perdo a esperanza de velo triunfando como se merece.

A nova de que Riff Raff serán os teloneiros de Whitesnake pon as cousas no seu sitio. O bo facer demostrado en cada un dos concertos deste pedazo de grupo liderado por Toñito vai ter a súa recompensa nin máis nin menos que con Whitesnake.

Estou seguro que non tardará moito en que Whitesnake sexan os teloneiros de Riff Raff.

Op…

Boas Novas

Imagen
Hai algún tempo me queixaba do estado da placa homenaxe aos asasinados polo réximen de Franco ubicada na muralla do antigo cemiterio de Canido.

Cabreado polo tema púxenlle unha queixa ao Alcalde por medio do servizo web que teñen no portal do Concello. O certo é que dado o tempo transcurrido non contaba con reposta algunha, pero sevualá! acabo de atopar no correo a seguinte mensaxe:

"Estimado veciño:
En primeiro lugar, quero pedirlle disculpas pola tardanza á hora de contestarlle, pero o número de correos recibidos impídeme responder coa rapidez que me gustaría.
Tomo nota da súa solicitude para que sexa limpada a praca instalada no muro do cemiterio de Canido. Trasladareille a necesidade á edil de Servizos para que dea aviso aos servizos encargados destas tarefas.


Reciba un saúdo
Vicente Irisarri"


Algo é algo. Me avisa de que vai a avisar a edil que avisará ao xefe de servizo que avisará ao xefe de sección para que avise ao xefe de unidade e despois ao xefe de negociado para que a…

Fernando Miramontes & Couce Pereiro

Imagen
Hoxe vou falar de política. Despois de conseguir que este modem prehistórico funcione medianamente ben, teremos sesión política. Non son moi dado a facer biografías da xente, máis ben falo deles tal e como eu os coñecín, que moitas veces é ben pouco. No caso dos persoaxes da foto teño que dicir que tiven pouco trato, pero de ambos, pasado o tempo, o meu concepto deles vai mellorando como se se tratase de dúas botellas de bo viño. No caso do noso veciño, Fernando Miramontes, creo que é de xustiza dicir que foi o político que máis fixo polo barrio e ao que lle debemos unha homenaxe en vida. Eu pola miña conta lla fago neste mesmo momento. A súa honradez, fóra de toda dúbida, fixo del un membro da clase política atípico. É curioso, sempre que falamos de un político honrado nos parece unha rareza, e certamente o é. Co seu compañeiro de viaxe, Couce Pereiro, fixo un tandem irrepetible. Daquela non fun capaz de aprecialo. O adxetivo despectivo de "pelouro" e o feito de que un traba…

Canido Mundial

Imagen
Estos son os lugares dende onde entran ao noso blogue. Canido é mundial, estamos ate no polo norde. Moitas de estas entradas, especialmente as que se realizan dende países estranxeiros, son casuais, entran por despiste ou buscando outras cousas. O realmente sorprendente é que moitísimas usan como palabra clave Canido ou Barrio de Canido o que indica, ou debe indicar, que nese punto hai un Canidino cantando un alalá. Supoño que ter unha porta aberta ao barrio dende máis aló das nosas fronteiras debe ser unha boa forma de non olvidar as orixes. Aínda que agora sexas o Xefe da tribu dos Nubas, non te olvides da tribu dos "claretus". Para todos eles o máis forte dos saúdos.

San Rosendo The End

Imagen
É ben sabido que a temporada do Clube San Rosendo, o noso clube do barrio, non foi a mellor. Despois de darnos unha tremenda alegría co seu asecenso a temporada pasada á liga LEB voltou por onde veu, perdendo a categoría bastantes xornadas antes de rematar a competición oficial.

A súa sólida estructura de clube de base, cunha escola de baloncesto considerada das mellores de Galicia, fai do San Rosendo un clube fora de serie.

Tal é así, que nestes momentos estase a negociar a súa fusión con Clube Baloncesto Galicia, que representa outra forma de ver o baloncesto.

Herdeiro do desaparecido O.A.R, o Clube Baloncesto Galicia recibiu déste a súa estructura semiprofesional pero olvidou totalmente á canteira. Aínda que mantivo sempre un equipo en categoría nacional, os equipos de base, e me refiro fundamentalmente ás escolas de baloncesto, desapareceron totalmente, chegando a convenios con colexios como o Isaac Peral para paliar esa carencia.

A mala sorte do noso equipo refrescou unha vella idea…

Xubilación de Don Antonio

Imagen
Este ano se xubilou o último mestre que quedaba da época na que eu estudaba no Grupo, Don Antonio. Antonio era un mestre tremendamente serio, pero vocacional e boa persoa. A súa enorme presencia infundía respeto entre os cativos, o que facía innecesarios os berros e os castigos hacia os seus alumnos. Aínda que non é nado en Canido, integrouse dende hai moitos anos como un veciño máis. Este ano foi o seu último ano na profesión, e curiosamente dándolle clase o meu fillo. Supoño que agora terá máis tempo para adicarse á súa maior afección, a pintura, onde ten traballos excepcionais. Seguro que dará que falar. Noraboa, desfruta da situación, e a partires de agora que traballe Rita.

Expo Canido

Imagen
Ben, xa estou de volta. Dende o Domingo levo fora por razóns de traballo e tiña o blogue deixado da man de Deus. Pasei tres días en Zaragoza nun congreso sobre sostibilidade. O tema do cambio climático, como vos podedes imaxinar, protagonista cen por cen. Xa veño acojonado pensando en construir un Arca en Canido para prepararnos para o que se antoxa como inminente. Está claro que algo nos toca facer polo planeta. Pero bueno, tamén pasei pola Expo. Esta foto é de onte. Todo un espectáculo, o Circo del Sol especialmente. Concertos por tódolos lados, fogos artificiais, exposicións etc, Un derroche de medios. Se non fose polo caro que está todo, repetiría. Pero como estou mexando fora de Canido, teño que dicir que a cidade pegou un cambio espectacular. Recuperación das marxes do Ebro e afluentes, parques e xardíns xigantescos, carriles bici por todas partes, en definitiva, que os criterios de sostibilidade foron os que marcaron os 1800 millóns de euros de inversión que meteron (vamos, como e…

Noite de Cine

Non son horas de estar e internet, pero antes de que baixedes a tomar unhas copas cos colegas ou a planchar a orella na piltra podedes ollar esta película breve sobre desenvolvemento sostible. Non é tan brillante como a "Illa das flores", pero deixase ver.

Ate mañá

ver vídeo

Como cambian os tempos

Imagen
Sobre a base desta magnífica fotografía aérea de Canido que me eviou o "gallego en la luna", que ben puidera estar feita dende o seu satélite no barrio, podemos observar os cambios sufridos no territorio ao comparalo cunha actual de Google Earth. O edificio no que eu vivo, que ten uns corenta anos, non existía, polo que deduzco que estamos a falar dunha foto dos anos corenta máis ou menos. Aproveitade que nun lustro máis só veredes cemento e uns cantos constructores cos petos cheos de cartos facéndolle cortes de manga ao fotógrafo do helicóptero.

Eurocopa en Canido

Imagen
Non moitas cousas cambiaron desde esta foto, realizada no piñeiral que estaba á beira do Chalé de Rayola, por detrás do Grupo e da antiga Fenya. Un grupo de rapaces con ganas de xogar no Madrid ou no Barcelona deixábanse os xeonllos nun campo de xogo improvisado. Carducho, Pancho, Fonsito Butanero e outros máis -que vós diredes quen son-, con mirada gañadora, botaban peito pensando en mil rivais imaxinarios aos que derrotar. Opa Canido, Opa Canido, cagüenlaputapared!, como pillemos ao Esteiro fodémolos vivos!, parecen querer dicir. Hoxe, as camisetas son de Niquel, Adridas ou Reboke, as botas con tacos de aleación lixeira, os balóns de tela de collón de avestruz e os nenos xa non collen pulmonías nin raquitismo, teñen alerxias e hiperactividade, pero, con todo, as instalacións deportivas públicas seguen sendo as mesmas, é dicir, ningunha.

Canido carece de lugares de lecer e espacios nos que facer deporte, sendo como é un dos barrios máis grandes no que a superficie se refire. Non teño …

Festas en Canido

Imagen
María estás de sorte. O noso amigo "el-gallego-en-la-luna", non só non está alí enriba se non que está pola terra e bastante espabilado.

Nos envía esta foto que a min me produce auténticos espasmos de emoción.

Moitas destas rapazas aínda as sigo vendo no colexio dos fillos, e incluso manteño con elas bastante trato.

Pero ben, como volto a parecer o abuelo cebolleta, casi vos deixo coa ilusión que transmiten antes de sair ao escenario.

Qué a disfrutedes coma min. Que a disfrutes María.
P.D. Censurei algunha frase da versión anterior da entrada porque unha casualidade non pode perturbar a alegría dunha foto tan bonita para este blogue.

Quinin

Imagen
Podémoslle agradecer a moitas persoas a existencia deste blogue, pero en especial quero significar a tres.
Á primeira por suposto ó meu pai, do que xa falarei noutro momento con máis calma, a outra Don Gabriel, ao que lle adicaremos un especial en breve, e a outra é Quinín.
Quinín, pai de Nin, de Tono, de Alejandra, de Merchi e Margarita, e esposo de Finuca, foi un dos promotores do Albergue de Canido, en Esmelle, para o que traballou activamente e onde construiu, moi cerquiña déste, un verxel a partir dunha pequena casa prefabricada e un terreo rochoso totalmente estéril.
Quinín era un artista, un naturalista, un pedagogo afeccionado, era o Felix Rodríguez de la Fuente do barrio, totalmente autodidacta, capaz de facer cultivos de plantas e froitos exóticos en lugares insospeitados. Sempre que o visitabas no seu refuxio de Esmelle tiña un licor diferente, un viño feito con mimo e unha froita descoñecida que levar á boca, producido sempre coas súas mans utilizando métodos totalmente res…

Historia deportiva de Canido

Imagen
Xa comentei en máis dunha ocasión que nunca fun demasiado futbolero, aínda que recoñecía a excelente laboura que clubes coma o Canido fixeran entre os novos do barrio, e especialmente persoas concretas coma LILI. Pero como o Canido aínda segue por ahí, e teremos máis ocasións de falar del, hoxe falamos do desaparecido Galiano S.D.R. Para ilustrar esto temos esta foto que me acaba de enviar un amigo do blogue (Emilio) na que aparecen Miguel, Saavedra, Taibo, Foneti, Popi, kiko, e Emilio, entre outros, no campo de San Xoan no ano 78-79 aproximadamente. Teño que recoñecer que por idade creo que non coñezo a ningún, pois eu daquela tiña 8 ou 9 anos, pero estaría ben que quen se recoñeza que o diga, como así desexa o remitente. Eu seguro que teño algunha da época do Canido de Javi Huertas, Chusma, Chisco, Bastida que prometo colgar. ¡Qué pasa cos veciños de Canido Vello, cajindiola! ¡Non hai fotos ou que! ¡que pasa só temos frescos e escritura cuneiforme!.

....... e para colmo a famosa foto!

Imagen
Por fin apareceu, e outra vez voltou a ser a persistencia de Antonio Pego quen deu con ela.

Este blogue empeza a ter un arquivo fotográfico de Canido bastante simpático, e llo debemos en gran parte a un veciño de San Xoan nacido na Gándara chamado Antonio.

Coidado María (a nosa querida veciña do Pais Vasco), que non me sorprendería que dera coas túas añoradas fotos das Cruceiriñas e das Rosendiñas.

Outra vez non me queda máis que postrarme ante vos, Sir Antonio.

Galiano, xa tes o que querías!

BINGOOOOOO!!!!

Imagen
Non me quero poñer mesiánico, pero cando nas miñas entradas do 4 de febreiro de 2008 e do 25 de novembro de 2007 falaba da importancia de que se aprobase o URBAN para Ferrol e da necesidade de recuperar o eixo Cruceiro-Tafona falaba de importancia vital para o desenvolvemento do barrio. Hoxe estamos de noraboa porque o proxecto presentado polo Concello de Ferrol para os barrios de Ferrol Vello, A Magdalena e Canido foi aprobado, cunha financiación de 8 millóns de euros, que deberán ser completados ate os 13 con fondos propios.
Supoño que moita xente non será capaz de ver o que esto suporá para o barrio, pero creo que os que pasamos por este blogue sí. Estou francamente convencido de que este era o espaldarazo que necesitabamos para sair do fondo do saco.
Agora ven o meu toque de cautela: Señores do concello de Ferrol fagan un bó uso dos cartos. Non se trata de gastar moito se non de gastar ben. O Urban é a nosa bombona de oxíxeno e o futuro dos nosos fillos. Tedes a nosa total confianza…

Plan de Mobilidade Sostible

Imagen
Se algo ten de bo isto do cambio climático, por dicilo frívolamente, é que se empezan a facer cotiáns termos que non hai nada soaban a chino mandarín. Tal é o caso dos plans de mobilidade sostible. Fai sete ou oito anos -non necesito ir moito máis alá- falar destas cousas por estos lares soaba a cousa rara, a algo moi catalán, supermodernoquetepirras pero raro. Falar de bicicletas compartindo espazo cos coches unha excentricidade propia de países nórdicos, moi ricos todos eles, aos que lles gusta dar a nota. Hoxe sin embargo se non falas diso eres un auténtico pringao. Nos diarios aparecen así como catro ou cinco noticias destes temas en cada edición: Chindasvinto, Coitadela, Morrefrío, Cajondiola, ou calquera outro concello que se prece ha de ter un plan de mobilidade sostible, aínda que na maioría dos casos nin saben de que coño están a falar. Onte espertabamos cunha noticia deste estilo na Voz (parece que teño accións deste diario) pero neste caso falaba de Ferrol. A verdade é que …

Plataforma Canido Sostible

Imagen
Participar nas decisións, ter voz e representatividade, a forza da colectividade fronte ó individualismo, a unidade fronte á dispersión de ideas, a seriedade fronte ó cachondeo con que toman ó barrio, son algúns dos fins de Canido Sostible concebido como plataforma.

A debilidade dalgunhas asociacións veciñais, enchidas de lameculos profesionais e canteira de concelleiros apoltronados, fixo xurdir novos movementos asociativos para loitar contra a inutilidade dos nosos gobernantes mediante unha concepción da esquerda con maiúsculas que opta polas sinerxias enriquecedoras dos movementos participativos fronte a figura de líderes pasteleiros.

Non sei como interpretar as enquisas, nin sequera as miñas propias -mezcla de proposta seria con unha parodia de sí mesma,-polo que tampouco teño claro que exista vontade real entre os veciños de refundar o espírito dos nosos antergos para crear un colectivo que defenda os intereses do barrio fronte as máquinas de ladrillos.

Dende logo entendo que algo …

1000!!!!!

Xa somos 1000. Acabamos de chegar ós 1000 visitantes dende febreiro. Como xa dixen, falo de visitas únicas diarias por usuario.
Xa veremos que premio se me ocurre para todos vós.

Saudos!!!!!!

Á terceira vai a vencida?

Imagen
Dicía nunha entrada do vintecinco de febreiro que "visitando as obras" de reforma da praza da Tafona quedárame sorprendido pola mala calidade das mesmas. Hoxe ven na Voz de Galicia que a concellería de obras recoñece que a execución foi defectuosa e que van a refacer todo de novo. Eu que son bastante dado a ver todo negativo, quero neste caso quitar o positivo que ten o asunto. Por un lado é bastante raro atopar a un político recoñecer os erros -normalmente se empecinan ate que a cousa se convirte en insostible- sin perxuizo de que neste caso a responsabilidade real é da constructora Aldasa, á que lle vai sair cara a cousa, por chapuzas. Por outro lado, a Tafona vai recuperar o aspecto que se merece, ou polo menos eso desexo. Dito o anterior sigo considerando que ese desexo so se cumprirá si se reprantexa o deseño deste espazo senlleiro do barrio aproveitando a nova reforma. A posibilidade dunha cuarta obra en un prazo máis ou menos breve sería mortal de necesidade. Aproveiten…