Entradas

Mostrando entradas de enero, 2008

Adeus barrio, adeus!.

Imagen
Se non fose porque coñezo cada esquina do barrio, mirando esta foto pensaría que se atopa nunha paraxe como o Courel ou os Ancares. Calquera que atopase esta foto nunha inmobiliaria pensaría na posibilidade de mercar unha desas casas tan "pintorescas" (perdón pola cursilería) para rehabilitala e vivir cunha tranquilidade olvidada polo ritmo de vida moderno. Se este sitio se atopase en Asturias, Cantabria ou Euskalerria, tería un aspecto saudable e estaría perfectamente coidado. Nembargantes, isto que vedes aquí é unha imaxe do pasado no presente. As súas pedras seguen no mesmo sitio pero xa non existen. É historia. Triste historia. Finalmente os veciños tivéronse que conformar coa miseria que lle ofreceu o Concello, que foi o triplo do que lle ofrecía "O neno xudeu", na súa etapa de alcalde. Pero que non nos esquezamos, é o triplo dunha miseria. Xa quixeramos calquera de nós mercar unha casa con parcela en pleno centro polos 40.000 ou 60.000 euros que se lles pagaro…

Unha gata ferida de morte

Imagen
Este é o aspecto que presenta a vella casa do patín, máis coñecida pola casa da "Gata Fera". Unha auténtica pena. Nela residiu durante moitos anos, unha das últimas sagas de persoeiros típicos do barrio, cuxo nome felino todos recordamos.

Descoñezo quen é o actual dono e que obrigacións ten respecto da conservación desta xoia da arquitectura popular situada no medio do barrio, no cruzamento das rúas Atocha con Máximo Ramos e Gabriel Vázquez Sejas. Tampouco teño idea se alguén pensou nalgún momento en catalogala e protexela, aínda que, a dicir do seu estado, teño clara a resposta.

O barrio está necesitado de servizos. En Oleiros xa estaría recuperada para o pobo ubicando nela unha biblioteca, un museo ou un centro de maiores. Eiquí é un nido de merda.

Non esperemos a que se caia para edificar un mágnífico edificio de vivendas, xa temos bastante co espanto que se vai facer con tanto orgullo en Pérez Parallé, acabando cun dos rueiros e unha das tascas mais auténticas que quedaban…