Entradas

Mostrando entradas de 2009

A esperanza nos pequenos

Como ben dicía o colega Tinaja, a COP15, a cumbre de Copenhague foi un total fracaso. Fracaso esperado, pero fracaso a fin de contas. O premio Nobel Obama pactou nunha tasca un acordo de coleguillas con China que ofreceu ao resto, pero sen vinculación de nungunha clase. O que queira que reduza e o que non pois nada, que siga botando CO2 como un cosaco.

A verdade e que Kioto tampouco se cumplía, para que nos imos enganar, pero tiñamos a ilusión de que de Copenhague saira un acordo serio de reducción. Un acordo non de mínimos se non ambicioso, solidario coas xeracións futuras, ás que só lles queda ir comprando bañadores e canoas para afrontar o futuro.

Pero eso non nos pode parar. As grandes decisións dos grandes mandatarios dos grandes paises son fundamentais, pero tamén o son as pequenas decisións dos pequenos mandatarios das pequenas cidades e pobos, e neles probablemente estean as solucións.

Os presupostos ben gastados, en proxectos que incidan na reducción de emisións: coma Plans Urba…

Canido Solidario

Imagen
Opa a todos!

Levo tempo sen escribir no blogue pero non sen atendelo. Estou facendo algúns cambios para mellorar un pouco o caos no que se atopa neste momento, pero o tempo non da máis de si.

Pasamos o noso segundo cumpreanos e seguimos vivos. Iso sempre é unha boa nova.

Cada vez que pasamos por un aniversario quere dicir que nos achegamos ao Nadal e como cada ano toca sacar do máis profundo de todos nós os resquicios de solidariedade que nos podan quedar despois da epidemia de individualismo tipo A que nos asola.

Estamos en anos duros. Moitos de vós seguro que estades pasando por momentos jodidos. É probable que o desemprego chamara a vosa porta e teñades que pagar o pato do capitalismo desenfrenado e da especulación salvaxe na que vivimos durante anos, mentres os Aznares de turno nos facían crer que éramos unha superpotencia chupiguai e que como novos ricos podíamos despilfarrar despreocupados e a tutiplé porque xa habería un préstamo por aí co que facer fronte a nosa economía virtual.

P…

Hemeroteca Canidiense XIII: Construcción del acceso norte

La empresa Dragados y Construcciones inicia las obras de construcción del Acceso Norte en la zona del Raposeiro. La primera fase de estas obras entre el puerto de Ferrol y Catabois en una extensión de 2 Km supondrá una inversión superior a los 800 millones de pesetas, alcanzando los 1400 millones si se incluye el pago de expropiaciones. El plazo de ejecución de la obra está fijado en 18 meses.
1994.
Couce Pereiro no poder
Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense XII: Muere Pérez Parallé

El 1 de Noviembre, fallece en su casa de O Penedo, en la parroquia fenesa de Barallobre, el poeta Pérez Parallé. El poeta -él prefería el nombre más popular de segrel- es recordado con una calle en el barrio de Canido, al que permaneció ligado durante toda su vida.
Ano 1987
Morre o noso trovador
Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense XI: Fenya cierra sus puertas

El 16 de julio, los trabajadores de Fenya dan a conocer el contenido de una circular de la dirección del Grupo Alconza en la que se habla de imposibilidad de subsistencia y apuntando la posibilidad de evitar el cierre reduciendo la plantilla de obreros de los 200 actuales a 80. Este será tras varios meses de presión de los trabajadores el desenlace final.
Esto acontecía no ano 1980.
Eu tiña dez anos e meu pai veu para casa.
Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense X: Cierre de la Peninsular Maderera

El 24 de febrero se hace público que se ha solicitado el cierre de Peninsular Maderera en la Delegación Provincial de Trabajo y la rescisión de las relaciones laborales con los 150 trabajadores que todavía forman parte de la plantilla acogidos al seguro de desempleo.
Chegamos ao 1977
Fin da loita
Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense IX: Crisis en la Peninsular Maderera

El 2 de febrero, nueva crisis en Peninsular Maderera. El jurado de empresa se niega al proyectado cese de 221 trabajadores. 136 hombres se encuentran acogidos al seguro de desempleo.
Xa estamos no 1974
É o principio do fin
Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense VIII: Cierre de Peninsular Maderera

El 3 de mayo cierra Peninsular Maderera. El cierre afecta a medio millar de trabajadores. El 5, la empresa anuncia que está buscando nuevo personal porque las negociaciones con su plantilla están rotas. Cáritas Diocesana comienza una colecta para ayudar a los afectados. El 6 de mayo se producen importantes incidentes en A Malata durante una concentración de los trabajadores, disuelta por las fuerzas de orden público sin miramientos. Un juez militar toma declaración dos días después a varios trabajadores y al párroco de Canido, Gabriel Vázquez Seijas, detenido por acoger en la iglesia a los trabajadores detenidos. El 16 de mayo se resuelve el conflicto: todos los trabajadores se reincorporan a sus puestos.
Eso foi no 1970.
Non ten maior importancia, Rouco Varela tamén o faría
Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense VII: Inauguración de la Domus Eclesiae

El 10 de septiembre, el Caudillo preside la inauguración de la residencia obispal en Ferrol, la Domus Eclesiae, situada en un hermosos predio con vistas a la ría, en el barrio de Canido. El general Franco asistió posteriormente a una misa en la ermita de Chamorro, oficiada por el obispo. Unos días después se inauguraron las instalaciones del Tenis Club (máis coñecido por Tennis Clab), situadas en las cercanías de la Domus Eclesiae.
Esto foi no ano 1963. Como sempre misturándose churras con merinas
Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense VI: Lavadero de Insua

El 24 de julio dan comienzo las obras de construcción del nuevo lavadero público de Insua, en el barrio de Canido. El lavadero está instalado en las inmediaciones de la fuente del mismo nombre y sustituye a otro más antiguo. Al tiempo que satisfará las necesidades de los barrios de Canido y Ferrol Vello, la nueva instalación viene a solucionar el problema planteado con los dos antuguos lavaderos existentes y que se encuentran afectados por los trazados urbanos.

Esto foi o 1958.
Moito levo bebido desa auga.
Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense V: Constitución de Fenya

El día 14 de mayo se constituye la sociedad Fabricaciones Eléctricas Navales y Artilleras, dedicada a la fabricación de equipos eléctricos con unha producción destinada en su mayor parte a la Marina de Guerra, ejército y marina mercante. La nueva planta industrial se instaló en unos terrenos en el barrio de Canido.


Estamos no ano 1940.

Moito traballou meu pai nesa fábrica para darnos a paparota a unha recua de carallo.

Ferrol siglo XX, La Voz de Galicia

Mañá máis, que hoxe xa está ben

Hemeroteca Canidiense IV: Misa por la restauración del crucero de Canido

El día 3 de mayo, festividad de la Santa Cruz, patrona del barrio de Canido, se celebra en la iglesia parroquial de Nuestra señora del Socorro una misa cantada con motivo de la reposición del popular crucero de Canido. El monumento católico había sido derribado por los rojos. Así al menos se difundió en la prensa de aquellos días.

Esto aconteceu no 1939.
A estes rojos, so lles faltaban os cornos.

Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense III: Cambio de Nombres en el Callejero

Por orden gubernativa la calle San Carlos pasa a ser Carlos III; San Fernando pasa a ser Fernando VII; Sagasta pasa a ser Calvo Sotelo; Carmen a General Mola; Plaza de la Constitución (Angustias) a Honorio Cornejo; Sinforiano López a General Franco; Alberto Bosch a General Aranda; Francisco Suárez a Primo de Rivera; Plaza del Instituto a Plaza del 17 de Julio; García Hernández a Alegre; Plaza del 14 de Abril a Crucero de Canido; Paza Libertad a Marqués de San Saturnino; Avenida de Méjico a Mártires del Glorioso Movimiento Nacional.

Esto foi o 1938.
Boto en falta unha que se chamara Avenida de "Mecagüensusmuelas". Nas do Paco.

Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense II: Fusilamientos y "Paseos"

El mes de agosto del primer año de la Guerra Civil deja un reguero de muertes, en el frente de batalla y en la retaguardia. En Ferrol son centenares las personas que pierden la vida. Entre ellas se encuentra Camilo Díaz Baliño, escenógrafo, dibujante y pintor; Juan García Niebla, maestro que funda y dirige la escuela pública de Caranza e impartió clases en Serantes, Ferrol Vello y Canido; también el ex alcalde Xaime Quintanilla Martínez y el sacerdote Matías Usero Torrente; José López Bouza, impulsor del proyecto de abastecimiento de agua a Ferrol y presidente del Partido Republicano Gallego en Ferrol y de Izquierda Republicana; y tantos otros.

Esto aconteceu no ano 1936. Menuda vergonza.

Ferrol Siglo XX, La Voz de Galicia

Hemeroteca Canidiense I: Europa 4-Canido 3

El 24 de octubre el Europa se proclamó campeón de Ferrol al vencer al Canido por 4 tantos 3 en un partido disputado en el parque de l carretera de Castilla. En este torneo de los modestos organizado por la Federación Local participaron un total de 18 equipos: 6 infantiles, 5 juveniles y 7 de tercera categoría.

Esto aconteceu no ano 1933

Ferro Siglo XX, La Voz de Galicia

Canido en Google Street view

Ver mapa más grande

Si estades fora, xa sabedes que con joojlestritviu podedes facer unha visita virtual ao barrio.
Levaredes algunha sorpresa que outra

As parchicletas

Imagen
Non entendo como en Canido están as igrexias baleiras. Non o entendo, porque se é por falta de fe, eiquí andamos sobrados.
Se vos fixades na dereita do blog, no apartado de "Novas dos Canidos", cada día aparecen máis referencias ao noso barrio, ao Canido máis auténtico.
As novas que aparecen son sempre iniciativas a cada cal máis molona. Centro de día para o barrio, reforma do Cruceiro, Alonso López peonil, postos de bicicletas de aluguer, parques biosaudables, e un longo etcétera de obras e dotacións para o barrio que non dan chegado.
E nós observando caladiños, cunha fe de tres pares de pinganillos. Unha fe que non é que mova montañas, é que as pon bailando a macarena.
Acabo de chegar dun bautizo na nova igrexa de Caranza, ao seu lado unha a obra a todo meter dun centro de día. Tomamos un jarrillo no Galicia, preto dun centro cívico acojonante. Un posto de bicicletas permite que baixes ao centro sen contaminar por un paseo marítimo dignísimo. Pero Canido, espera que te espera…

José María

Imagen
Un día, cando todo parecía parado, sen vida, sen actividade, apareceu polo foro un tipo que dicía vivir en Asturies pero que era Canidiense de pro, máis concretamente dos territorios do Corral do Chapón.
O tipo deuse en chamar José María, aínda que eu creo que era un seudónimo. Realmente se chamaría algo así como Frodincio Pendoncio de la Madonia Enfleutada, pero para simplificar....
O carallo é que en poucos días deixou rexistrada media historia cañí do barrio, con detalles imposibles de recordar polo meu cerebro de chorlito, pero tal como chegou foise.
Aínda hoxe é record de entradas na nosa tertulia virtual pese a levar escapado uns cantos meses.
Esta aparción, pantasma ou como queirades chamarlle sabía máis de Canido que todos xuntos, pero pese a que nos facía disfrutar como enanos coas súas historias, un día, sen ruido, apartou as teclas e cambiounos por Fachebús, ou similar.
Os máis pesimistas pensan o peor, que xa non entra por razóns de forza maior, máis eu creo que se liou con Ait…

"Peque" por sempre

Imagen
Para Geluca, Nando e demáis familia do noso querido amigo Peque.
Sempre estará na nosa memoria o seu sorriso contaxioso e o sentido do humor fora do común deste auténtico persoaxe canidiense que hoxe nos deixou.
Foise máis cedo do que a súa idade lle correspondería, máis esas cousas non entenden de matemáticas.
Descansa en paz coa total seguridade de que o seu espíritu segue vivo para sempre.
Ate logo, bo amigo

O Recordo das Meninas de Canido 2009

Imagen

Meninas de Luxe

Imagen
Finiquitada unha nova edición das Meninas de Canido. Xa hai un ano (¡como pasa o tempo!) que esta iniciativa de Eduardo Hermida nos deixaba a todos con ganas de repetir, con ganas de que esto tivese unha continuidade que hoxe veuse materializada cun repertorio de auténtico luxo.

Non son comparables ambas edicións, porque a primeira sempre é a nai das seguintes. Para un inexperto coma min, o nivel de este ano pareceume excepcional. As meninas curradísimas e dignas de ser expostas nas mellores galerías de arte ou de formar parte da cúpula da Capela Sixtina.

A incomparable e imprescindible gaita de Tonecho Varela, o descubrimento de Rubén Coca como un director de caer de cú. A sensibilidade de Cristina Montero, que deixou á xente coa boca aberta. Al Vila e Roger de Flor que deben estar encantados con Operación Triunfo, vendo como inútiles da música se forran mentres eles, cunha calidade fora de toda dúbidas, teñen que traballar a reo para pagar a hipoteca ou o alquiler. De Alberto Pérez p…

Véspera das Meninas

Xa chegan as Meninas. Veñen pola Porta de Neira e xa se están repartindo os espazos do noso barrio para inmortalizarse.

O programa xa o coñecedes, pero volo recordo por si as moscas. Estou desexando escoitar a Alberto Pérez soando polo barrio na súa maxistral versión da "Tormenta" de Brassens.
Mañá nos vemos, esta vez sen porcos e sen rodillos.
PROGRAMA

10:00 - Recepción ós artistas e distribución de espazos.

12:00 - Pasarrúas tradiciónal - Os Xotas.Música con Antón Varela. 12,30 - Danza contemporánea a cargo de Cristina Montero.

14,00 - Descanso. Comida para os artistas.

17:00 - Taller infantil de pintura. Organizado pola Asociación de Veciños de Canido.Pasarrúas con Berros do Castro 20:00 - Danza contemporánea con Cristina Montero.

21:00 - Curtametraxes de Rubén Coca

21,30 - Concertos - Música.
Al Vila Roger de Flor Alberto Pérez Todo el largo verano Carrero Bianco

Canido Velazquiano

Imagen
Aínda que hai algunhas semanas que xa andaba a cousa fervendo polo "Fachembús" (sigo sen pillarlle o rollo ao tema ese dos amiguitos virtuales), parece que xa lle están dando os últimos retoques a unha nova edición das Meninas de Canido.

O que naceu case de xeito espontáneo, (aínda que manexado coa xenialidade que sempre imprime a estas cousas Eduardo Hermida), volta esta vez cun aspecto de madurez que certamente pinta (nunca mellor dito) moi, pero que moi ben, aínda que o listón do ano pasado está moi alto.

Este ano, á música, á fotografía e, por suposto, á pintura, úneselle o cinema, cunha restrospectiva de Rubén Coca que fará as ledicias de todos nós.

Canido será durante esas datas epicentro da cultura e a modernidade e referencia no mundo mundial na dinamización de barrios deprimidos (eu xa ando co Prozac no peto).

Este ano as meninas teñen a súa propia casa. O programa é o suficientemente amplo como para ter o seu propio espazo nestes mundos virtuales de frikilandia. Trátas…

Xuntoiro

Imagen
Pasou o día e tamén a romería.
Do "Tapas" que vou dicir, un dez. O desfile de racións foi impresionante, ¡e por conta da casa!. Inmenso: tortilla, calamares, queixo, xamón, pementos, tostas..., de cine!. Eternamente agradecidos.
Da xente, creo que en número suficiente e en calidade, superior. Un pouco salidos todos, menos eu, claro que trataba de levalos polo bo camiño. A idade, xa sabes.
Faustino V pegouse un tiro (xa era hora!). Destapou toda a súa beleza e marchitouse nun momento. Pasou toda a tarde noite mexando (qué vulgar!). Emigrou a Tanganica e non voltará.
O tema está en que eu sigo en Vilarrube. Non puiden asistir, pero, como Franco, para eso están os dobles.
Gracias compañeiros.
Un saúdo do voso novo amigo
Campo Viejo

O "Gallego" cañero

¿Corrupción urbanística en Canido? Por "El Gallego en la Luna" Pues dado que este verano tan maravilloso que tenemos y que a mí no me gusta la playa con tanto calor, me fui a Canido de inspección y de paso visitar a los amigos.Se me dio por entrar por la carretera alta del Puerto para subir por Insua, y cuál fue mi sorpresa, aún no han abierto la calle, por lo cual, me baje del coche y me puse a fisgonear un poco, se puede ver que han hecho la acera de la margen derecha (subiendo), la cual llega hasta el medio de la última casa que queda en pie, con lo cual la ordenación de la calle se va al carajo ( con perdón), me llamo mucho la atención ese detalle, porqué han expropiado y derribado todas las casas de la acera derecha menos una y de la parte izquierda no han tocado nada.En ese momento me asalto una duda, la cual quiero compartir con vosotros, por si alguno sabe algo que yo ignoro del tema.A qué viene que solo hayan dejado esa casa en pie, dado que la acera la corta a la mit…

Crise?

Imagen
Estou preto das vacacións, se Deus quere, e con elas o despilfarro, o disfrute a golpe de talonario e a encher a tripa de frituras, mariscadas de Arabia Saudita e mojitos. Moitos mojitos. Eso é o que mandan os tempos, paparotas a gogó.
Os millonarios coma min é o que facemos, disfrutar da vida e tirar os cartos, porque nos chega a riadas e de xeito bastante fácil. Uns cantos currantes explotados con nóminas de miseria, con medios terceiromundistas e a esperar. Se morren, ao caldeiro. Un contenedor cercano e nocturnidade é o que fai falla. Logo asubiar para arriba e correr un pouco se acaso. Quén carallo vai recoñecer a un tipo de pel oscura, se son todos iguais!.
Nada, nada, que lle den polo cú a crise. Eu xa fixen o meu ERE. Se sabes o que é bo fai o teu. Aproveita agora que é fácil. Se tes algún empregado fixo xa sabes, é o momento de facerlle un contrato de merda. Si o quere ben e se non que se vaia, que agora hai xente dabondo onde coller.
Eu de vacacións, papando como unha prea. A f…

A fuga de Alcatraz

Imagen
La Voz
20/6/2009

"Dos jóvenes pavos reales del parque municipal Reina Sofía causaron sensación ayer en el entorno de la plaza de la Tahona, en el barrio de Canido, a donde escaparon el miércoles por la noche, según Sergio Perille, miembro de la asociación ecologista Adega. Perille, que vive en el barrio, lideró la misión para devolverlos a su hogar, algo que consiguió, «despois de moito pelear», sobre la una del mediodía, y con la colaboración del encargado del recinto municipal.

Durante su aventura por Canido, los pavos reales durmieron en un tejado, del que fueron expulsados por las gaviotas, relató Perille". Parece que os pavos téñeno claro. Elixen Canido como lugar de residencia. Non sei se pensarían o mesmo os seus tatarabisavós, que caeron nas fauces de Certos canidienses famentos que deron boa conta das súas correosas carnes. Menos mal que temos a Serxio de salvador. Échale guindas al pavo.....

Mestre na memoria

Imagen
Acabo de chegar do choio e, como sempre, con este puñetero estres que non sei quen coño inventou. Normalmente gaña el a partida, máis hoxe creo que se pode ir buscando outra vítima, que eu acabo de recibir unha vacina que vaino manter a raia durante algún tempo.

Estou neste momento absolutamente abraiado. Nunca xamais algo me fixera tanta ilusión como o que están neste momento disfrutando os meus ollos. O mellor agasallo que recibín na miña vida coa mensaxe máis emocionante. O agasallo e a mensaxe, nin máis nin menos, que dun mestre, ou quizais debería escribir MESTRE, con maiúsculas, que é como merece que se escriba.
Nunca fun moi pelota (ou iso creo), e iso sempre provocaba en min unhas reaccións rarísimas cos mestres que me caían ben, precisamente para evitar que se me acusase dese defecto que tanto repudiaba nos outros compañeiros. Pero agora, pola contra, coa tranquilidade que da o tempo, si que podo falar ben dos que o merecen, e non perdo a ocasión de facelo neste blog. Manter …

José Alonso López y Noval

Imagen
Moito levamos falado da rúa Alonso López e da nosa reivindicación como zona peonil. Tamén escoitamos da súa condición de rúa Real de Canido e de eixo do desenvolvemento do barrio.
Pero o que non tanta xente sabe é quen era ese persoaxe que bautizou a nosa rúa máis querida. Para documentar o tema, e recomendar de paso unha lectura interesante, vou coller literalmente o que del fala o libro "Ferroláns" de Guillermo Llorca Freire.
José Alonso López y Noval "Nace o 2 de novembro de 1763 no ambiente ilustrado da capital departamental, cando o pulo acadado pola construcción naval atrae a esta poboación a grandes técnicos e artistas. En 1786 ingresa como piloto da Real Armada e cinco anos despois é destinado ó Observatorio Astronómico da Academia de Gardas Mariñas da súa cidade natal. Durante doce anos exerce nela como profesor de Matemáticas.
Co principio da nova centuria é comisionado polo Arcebispo de Santiago para levanta-lo plano xeográfico e estadístico da Arquidiócese. En …

The tennis "clab"

Imagen
Canido sempre foi un barrio bastante bipolar. Por un lado estabamos os veciños de toda a vida, vivindo nas casa de toda a vida, xente traballadora e fillos de traballadores. Por outro lado tiñamos un "Beverligils" no que vivían (e viven) unha chea de millonarios, descoñecidos para a maioría de nós, encerrados nos seus bunkers dourados, botando peidos con olor a Channel nº 5. Esa é a casa de Fefé a muller de Cocó, filla de Cuscús e neta de Loló, dos de Filiuza, os que tiñan a fábrica de cordones de zapato. Xa sabes, non?. En fin, nin puta idea. Por moito que me contaran, eu, nin puta idea. Os que vivían nesas casa de muros altos eran, para resumir, unha panda de pijos. Pero pijos, dos de verdade. Pijos pata negra. Nese mundo bipolar, atópase o Tennis Club. O Tenis Clab, mellor dito. Coa boca aberta, pegando os labios e separándoos cun soplo forte de aire, "clab". Como clap, pero con b. Que se note que a profesora nativa fixo o seu traballo. Como sabedes, ese "clab…

Eleccións iurupeans

Interesantísimas e emocionatísimas. Barbapapá contra Donsensato.
Para continuar co aburrimiento previo ao verán.

Creo que así conseguiremos batir o mínimo histórico de entradas.
Ánimo.

A Sardiñada do Albergue

Imagen
Rebusca que te busca, atopei unha foto máis na que aparece unha imaxe antiga do Albergue, moi probablemente un día da sardiñada. Entre ese grupo de parroquianos temos a Don Xosé, sacerdote de grande recordo para os veciños do barrio, especialmente para os de San Rosendo. Esta foto é, dende logo, unha testemuña da irmandade que sempre reinou entre as dúas parroquias do barrio. Hoxe estamos en época de entrada no verán. As raiolas do sol deixanse ver tímidas pero intensas e con elas as sardiñas, que se preparan para mollar o pan de broa. Nestas datas o barrio estaría deixando atrás as festas patronais, pero cheirando no horizonte unha mestura de sardiñas asadas e leña. Efectivamente as festas quedaron atrás, máis no horizonte non vexo nin sardiñas nin albergue. Algo haberá que facer. Igual é hora de facer máis e escribir menos. Espero que apróxima vez que falemos sexa arredor do lume e cunha sardiña tumbada nun bó anaco de pan de bolo.

Qué sará sará!!!

Imagen
Hoxe estou aburrido e teño ganas de meter un ollo a alguén. A Ver: pito pito gorgorito para a AAVV vai o articuliño. Como xa escribín tres folios e medio no foro, no me vou a extender moito. Mañán ás 11:00 da mañá hai o "Primeiro encontro polo saneamento integral da nosa ría: recuperación da Paria de Copacabana....." no salón do FIMO. O tema necesario, por suposto -A Malata está podre, eso o sabemos todos- máis creo que o plantexamento é totalmente erroneo, ou polo menos parcialmente erróneo, para que non me digan que son o do NON. A nosa ría precisa un saneamento integral que depende dunha depuradora que está en fase de execución e dun colector e bombeo que deben recoller todos os verquidos da cidade que neste momento van ao mar sen o máis mínimo tratamento. A AAVV colleu por bandeira o saneamento do barrio, o que está moi pero que moi ben, criticando ao goberno municipal por esas ideas descabelladas de utilizar os fondos do Urban en cousas tan raritas como un centro de día ou…

Avenida de Remedios López Varela (Reme)

Voltamos á carga. Hoxe estou un pouco máis relaxado despois dunha semana tola de traballo e previa ao que me toca para o que queda de ano. Un fregao que nin vos conto.

Pero ao que imos. Onte saiu publicado na Voz de Galicia un obituario asinado por Ágeles Díez Vilagarcía no que fai un retrato de Reme case fotográfico. Non vou entrar en moitos detalles porque non quero desvirtualo, simplemente penso que debedes buscalo e lelo, vale a pena.

De todo el quérome quedar cunha proposta que deixa no ar e que me parce fundamental: que o nome de Reme permaneza na memoria do barrio dun xeito físico, bautizando unha rúa ou un centro social ou de maiores, como os que se preenden montar no barrio.
Non é para menos.
Dende Canido Sostible solidarizámonos con esa iniciativa e apoiámola. Esperemos que os que deciden estas cuestións manteñan un puntiño de cordura.

Tempo para a reflexión

Imagen
O outro día falaba con algúns de vós sobre o cambio de rumbo que lle tiña que dar a este blog despóis da partida de Reme ao encontro do noso señor. Dicía esto dende a dor que me causou este feito, cando non pasaran máis que unhas horas do seu pasamento. Cando hai un ano e pico estaba no salón da miña casa improvisando un boceto de blog que se ía chamar Canido Sostible, pódovos asegurar que a primeira persoa na que pensei, co permiso dos meus pai e de Don Gabriel, foi en Reme. Así xurdiu ese texto que tedes á dereita chamado "continuando a tradición" que dende o primeiro día acompaña ao meu perfil. Este blog pretendía ser unha homenaxe permanente a ela e a outra xente que traballa polo barrio, non porque necesitasen unha palmadita na espalda nin premios para seguir, que de sobra teñen demostrado que non, se non que máis ben era eu o que tiña a necesidade de canalizar o sentir de moita xente hacia elas, para que notasen o seu alento, para que notasen o moito que se lles quere. Re…

Por Reme

Imagen
Son un afortunado de terte coñecido

O DÍA MÁIS TRISTE DA HISTORIA DO BARRIO

Finou Reme.
Finou Canido.
Son incapaz de seguir.
O Toldo, a nosa homenaxe á súa vida de entrega, suspéndese.
Disculpade as molestias, sei que todos o etendedes.

Empezan os aires de festa

Imagen
Aínda que botando de menos a ofrenda floral á Santa Cruz (Reme mellórate pronto!!) empezaron os aires de festa no barrio. Gaitas, acordeóns taboriles e pandeiretas da man de Caamanho e os seus colegas. A banda municipal, en casi improvisada actuación (somentes eles sabían que ían tocar no Cruceiro), excelente. Un fantástico maio feito polos alumnos do CEIP Cruceiro de Canido anuncia o que virá o Domingo. O tempo acompañando. Os nosos enviados no ceo teñen boa man. Traballando para que a meteoroloxía sexa favorable. Sinxelo, tranquilo. Unhas cañas e uns viños para rematar. ¿Qué máis se lle pode pedir á vida? Ahhhh Canido, como molas!!.

A quen representa esta AAVV??

Vecinos de Canido cuestionan el Plan Urban de Irisarri
Martes, 28-04-09
PILAR FUSTES
FERROL. «Sorpresa, asombro y/o desconocimiento». Estas tres palabras describen el sentimiento de los vecinos del barrio de Canido (Ferrol) ante las intervenciones que el actual alcalde, Vicente Irisarri, pretende realizar en la zona como parte del Plan Urban. Rita Gil Rey, en condición de presidenta de la Asociación de Vecinos Cruceiro de Canido, expresó, mediante una carta dirigida al regidor socialista, la «sorpresa» de la comunidad al enterarse de las modificaciones del Plan Urban a través de la prensa y no por boca del propio Irisarri.
En el escrito, Gil señala su «asombro» al comprobar que el gobierno en minoría considera «más importante un parque arqueológico en el Baluarte» que la reiterada petición de una red de saneamiento, incluyendo infraestructuras de recogida de aguas fecales, con la «consiguiente mejora higiénico-sanitaria».
La asociación considera que no cuenta con información «coherente», p…

Coidado coa gripe porcina

Imagen

Previsións para o Toldo

Imagen
Como sabedes, aproxímase o día da celebración da nosa máis fonda tradición dentro das festas patronais, o Toldo da Tafona.

O Domingo día 3, Deus mediante, celebraremos en comunidade a degustación solidaria dos alimentos e bebidas suministrados polos veciños para unha boa causa, a axuda aos máis desfavorecidos do barrio (que os hai).

Como xa falamos en outras entradas, é necesario materializar esa axuda. Moitos de vós xa mostrastes o voso apoio, pero fai falta moito máis, porque corremos o risco de ter toldo, pero baleiro.

Por elo, e co fin de facer as necesarias previsións, os que queirades amosar o voso amor polo barrio dun xeito concreto, prégovos que me remitades un correo indicando o contido da vosa axuda, algo así como: "Conta comigo, levarei vinte sacos de ostras".

Evidentemente esto é unha coña, non fan falla ostras nin percebes (aínda que non lles faríamos ascos), calquera cousa por humilde que vos pareza vale. Moitos poucos fan un moito.

Este é o momento de amosar o…

As rapazas de ouro

Imagen
Hoxe, cando tanto se fala das inversións que dunha vez parece que se van a facer no barrio con motivo do Urban, como o da pretendida construcción dun centro de día preto do Parque Raiña Sofía, pareceume unha boa ocasión para lembrar a laboura, pouco recoñecida, das nosas rapazas de ouro no local parroquial de maiores da rúa Alonso López. Algunhas delas xa non están no mundo físico, no das dores de xeonllos e de cervicais, máis a súa entrega e bo humor sobrepasa toda dimensión espacio-temporal, manténdose viva dunha para outra como fan as fichas de dominó neses espectáculos televisivos que tanto lle gustan aos ianquis. Colola, Merceditas e Juana en primeiro plano, Reme, Fina Chao e Patro por detrás, demostrando o que non me canso de dicir, que os de Canido levamos a festa posta e que non necesitamos os cartos de ninguén para pasalo ben. Aí as temos nunha de tantas actuacións no seu Broadway particular ante un público totalmente entregado que nese momento se esquencía das pastillas para …

Solierariedade co Toldo

Imagen
Estimadas veciñas e veciños do barrio, como parecía cantado, finalmente o Concello de Ferrol considerou innecesario o reparto de burmarflash entre dez ou doce cativos do barrio e limitou o seu apoio ás festas de Canido a catro paquetes de kikos e cinco regalices. Ante semellante despilfarro en tempos de crise, os veciños do barrio, solidarios como sempre, decidimos que é mellor que o consistorio non faga ese esforzo fora de serie pola recuperación das nosas máis fondas tradicións, e que dedique a súa axuda en mercar supositorios de glicerina para mellorar ese estreñimiento que parece dominar aos nosos gobernantes nos últimos tempos, o que en román paladino significa que o poden meter por onde todos sabemos. Eso supón un pequeno contratempo no programa deseñado por Eduardo Hermida e Tonecho pois faise imposible a contratación dos grupos previstos e máis o escenario correspondente, máis por nada do mundo sucederá o mesmo co noso TOLDO e os MAIOS, sempre que os veciños fagamos un esforzo…

Festas de Canido

Imagen
Esperemos que non se cumplan os malos agoiros que nos chegan sobre as dificultades que están tendo os impulsores da recuperación das festas de Canido, Eduardo e Antón. Parece que as axudas do concello xa chegan para pagar as pipas e os chupachús para media ducia de rapaces. Algo é algo, igual dentro de nada xa lles podemos comprar un "burmarflash" de limón.
Estamos en crise, que lle imos facer. Nos quitan o parque biocaralletas a última hora, e parece que queren facer o mesmo coas festas. Pero a mal tempo boa cara, como a que teñen os cativos desta foto. Vexo bastantes caras coñecidas, por certo. Eran tempos de festas nas que o traballo dos veciños era máis importante que os cartos. Tempos nos que catro telas e cinco paos, misturados com imaxinación, daban máis de si que os cartos que pretende aportar o Concello de Ferrol, tan miserable como sempre. Tempos nos que o/a noso/a amigo/a EPTL participaba activamente e agora é una fonte interminable de documentos gráficos como o que …

Dangerous People

Imagen
Very pero que very dangerous eran estos mozos. Ji ji ji, ja ja ja, aí os tedes, escarallándose de risa do pobre fotógrafo, como se a vida fora somentes eso, cachondeo. Qué pouca seriedade, así vai o mundo!. Non pensaban en nada máis que en pasalo ben, pero ¿e os pobres do mundo?, ¿a fame?, ¿as guerras?¿os palillos de Ramiro?¿as anacondas do outro?. Nin puto caso. Non lles importaba un carallo. Qué falta de sensibilidade pola política mundial, a macroeconomía, o Reales Decretos, a Bolsa, os Premios Nobel, nada de nada. Aínda que vos pareza mentira non lían o Financial Times nin de casualidade. Incrible!. Tremenda Banda del Mirlitón, con esos antecedentes, seguro que terminaron todos en Sing Sing. Foto: El Gallego en la Luna

¿Que hai de novo, vello?

Imagen
Bueeeeeeno, bueeeenno, unha semana de viaxe non está mal, non?.
Unha viaxe bastante vinculada á ruta da Plata, que pasou por Puebla de Sanabria, Bragança, Zamora, Salamanca e o Val do Jerte en Cáceres. Por suposto non se trata de dar envexa, que podería (pois son terras dignas de ser recorridas a pe), se trata como sempre de buscar o vínculo co noso barrio. Un vínculo, ou máis ben, unha relación que apareceu de súpeto cando visitábamos a magífica ciudadela de Bragança en Portugal.

Esta cidade vella e amurallada (sónavos?) é un auténtico museo habitado. Parece de conto, totalmente recuperado e mimado polas autoridades locais, igual que o resto da cidade, onde é imposible ver un papel ou unha cagarruta dun can en todo o entorno urbán. Pois dicía que cando andábamos polas rúas de paseo, flipando por como tratan o patrimonio os nosos veciños do sur, eses que en tempos considerábamos subdesenvolvidos, atopeime coa copia casi idéntica dun dos rincones desaparecidos do barrio, este que vos amo…

Programa das Festas de Canido 2009

Imagen
Acaba de colgar Gilberto no foro o programa das festas de Canido 2009. Entendo que se trata dun documento provisional máis, á espera de recibir o definitivo, entendo que debo poñelo á disposición dos veciños neste blog do barrio. Como sempre, gracias pola información recibida. Descárgate o programa completo

O Campo dos Peludos

Imagen
Levaba tempo querendo falar do Campo dos Peludos pero non atopaba nin o momento nin as ganas. Sonche un vago, que lle vou facer.

Pero aproveitando que estou disfrutando dunhas merecidísimas minivacacións (toque de humildade que non falte) pegueime un percorrido fotográfico polo barrio para actualizar o arquivo que tedes á dereita do blog. Son fotos de mala calidade, pero que serven de recordatorio para os veciños que viven fora.

Nunha desas voltas pasei polo que queda do Campo dos Peludos. Digo o que queda porque o temporal fixo estragos nel, derribando ás súas árbores como auténtico castelo de naipes.

O Campo dos Peludos atópase fronte do Parque Raiña Sofía, e supoño que recibe o seu nome, pola súa pertenza ao exército de mar, cuxos membros eran coñecidos en tempos por "peludos", debido ás melenas que exhibían debaixo dos lepantos.

O campo está composto de dúas plataformas: unha superior, onde xogábamos ao fútbol, ao escondite a quedas ou o que cadrara, por ter o chan de herba,…

Unha ría podre

Imagen
Aínda que pareza mentira, de vez en cando paseo polo barrio. Case sempre disfruto como un enano polas corredoiras por onde xogaba de cativo facendo tortillas de patacas en medio dos campeiros. Onte baixei ate o paseo marítimo, onde o parque biosaudable, e fun bordeando a costa por onde antes se atopaba o campo de fútbol, o desguace e máis adiante, Copacabana. Nunha desas paradiñas que fas para recuperar aire entre acelerón e acelerón, baixei ate a lámina de auga para recordar vellos tempos, por exemplo cando ensinábamos a nadar aos gatos, para demostrar que se equivocaba quen dicía que foxen do líquido elemento como alma que leva o demo. O único estilo que non conseguíamos que dominaran era a mariposa. O resto nin Mark Spitz. Pois nesas estaba cando me din conta que a Ría, na zona da Malata está morrendo. E cando digo morrendo refírome xustamente a iso, caput, sen volta atrás. Si nos tempos do Urquiola a cousa andaba mal, agora está de agonía. Os verquidos como o que pretendía mostrar n…

Lolo Huertas

Imagen
O outro día dixen que non tiña intención de publicar máis necrolóxicas, pero non sei se vou ser capaz de cumprir a miña palabra. E dígoo, porque o día 15 deste mes cumpriuse un novo aniversario da partida dun dos personaxes do barrio ao que máis aprecio lle tiña, Lolo Huertas. Eu son de natural despistadísimo, e me esquezo habitualmente de todo tipo de datas sinaladas, incluso dos meus cumpreanos. Isto, como vos imaxinaredes, me ocasiona máis dunha situación incómoda, especialmente coa parenta. Sen embargo dificilmente me pasará co 15 de marzo, porque o noso bo amigo Luís xa se encarga de lembrarma cada segundo, cada minuto, cada hora, cada día e cada ano que pasa, como un reloxo programado para manter viva a memoria de Lolo ata que o destino, nun futuro esperemos moi lonxano, decida reunilos. Pero bueno, non vou repetirme. Xa falei do papel xogado por Lolo na vida de Luís. A xente que tivo contacto con eles saben do que falo. Nin o mellor dos irmáns, nin o mellor dos pais. Así de re…

Día Negro

Imagen
Vaia día que levamos. Mentres estaba avisando no foro da morte do meu amigo Pedro "Picaña", o tolo maxistral do que xa falei hai algún tempo no blog, chegábame a noticia do pasamento de Gerardo García Pardo, fundador do Clube de Montaña de Ferrol e tamén veciño do barrio.

Ambos deixarán fonda pegada en todos nós. Do primeiro, de Pedro, botarei de menos as súas sempre frescas noticias sobre o Racing de Ferrol e a súa conversa surrealista pero fiel. Non estou triste, creo que chegoulle a auténtica felicidade, a que non tivo a sorte de atopar neste puto mundo.
De Gerardo coñecín a súa figura paseando polo barrio xunto ao seu can, máis non o tratei moito persoalmente. Sabía del porque é desa xeración que fixo o mundo, ese que estamos disfrutando todos nós coa idea de que apareceu da nada, como os fungos e os cogumelos. Máis non é así, fixeron falta precursores como Gerardo que con iniciativas innovadoras permitiron multiplicar unha oferta de actividades deportivas de ocio que en t…

Sigo co trauma

Imagen
Non levanto cabeza. Sigo co trauma das eleccións de hai unha semana, e xa incluso dubido se necesitarei axuda especializada. Espero que non.
Xa sabedes que eu escribo por arroutadas, e me acaba de dar unha ao ver a foto que subiu Gilberto ao foro na que aparece o noso mestre común, D. Antonio, e ao seu lado, xunto a outros veciños do barrio, Francisco Rodríguez, membro da executiva nacional do BNG. Ao velo, todo o que levaba andado quedou desandado. Outra vez recordos e máis recordos.
Pasoume pola cabeza a imaxe de Anxo Quintana e o iate, a Feijoo coa súa cara de Woody Allen amargao, Touriño decindo adeus con cara de circunstancias, e eu como un pánfilo mirando os resultados electorais no blog cun PP que se meneaba entre os 39 e os 40 diputados. En fin, mellor que siga a vida.
As disputas internas no BNG non tardaron en aparacer, como é lóxico e sanísimo, e a voz de Beiras, non sei se oportuna ou non, pedindo a cabeza do "Comodoro" Quintana. Eu persoalmente estou dacordo en que…