Canido Velazquiano

Aínda que hai algunhas semanas que xa andaba a cousa fervendo polo "Fachembús" (sigo sen pillarlle o rollo ao tema ese dos amiguitos virtuales), parece que xa lle están dando os últimos retoques a unha nova edición das Meninas de Canido.

O que naceu case de xeito espontáneo, (aínda que manexado coa xenialidade que sempre imprime a estas cousas Eduardo Hermida), volta esta vez cun aspecto de madurez que certamente pinta (nunca mellor dito) moi, pero que moi ben, aínda que o listón do ano pasado está moi alto.

Este ano, á música, á fotografía e, por suposto, á pintura, úneselle o cinema, cunha restrospectiva de Rubén Coca que fará as ledicias de todos nós.

Canido será durante esas datas epicentro da cultura e a modernidade e referencia no mundo mundial na dinamización de barrios deprimidos (eu xa ando co Prozac no peto).

Este ano as meninas teñen a súa propia casa. O programa é o suficientemente amplo como para ter o seu propio espazo nestes mundos virtuales de frikilandia. Trátase do blogue http://asmeninasdecanido.blogspot.com/.

Non obstante, na medida que a miña pereza patolóxica mo permita, informareivos puntualmente (mes arriba mes abaixo) de todo o que alí aconteza.

A pena e non saber pintar, fotografíar, facer curtametraxes nin tocar un instrumento, pero bueno eu sei a lista dos reis Godos.

Chincha rabiña.

Comentarios

  1. Parece que la cosa promete este año, a ver si no se me olvida la camara como el año pasado.
    Por allí nos veremos Faustino, a ver si pagas algo, jejejeje.
    Un saludito desde la Luna

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Entradas populares de este blog

Meninas de Canido 2017

El Terrorismo del Paro

Algo de historia do barrio