Canido en Google Street view

Ver mapa más grande

Si estades fora, xa sabedes que con joojlestritviu podedes facer unha visita virtual ao barrio.

Levaredes algunha sorpresa que outra

As parchicletas

Non entendo como en Canido están as igrexias baleiras. Non o entendo, porque se é por falta de fe, eiquí andamos sobrados.

Se vos fixades na dereita do blog, no apartado de "Novas dos Canidos", cada día aparecen máis referencias ao noso barrio, ao Canido máis auténtico.

As novas que aparecen son sempre iniciativas a cada cal máis molona. Centro de día para o barrio, reforma do Cruceiro, Alonso López peonil, postos de bicicletas de aluguer, parques biosaudables, e un longo etcétera de obras e dotacións para o barrio que non dan chegado.

E nós observando caladiños, cunha fe de tres pares de pinganillos. Unha fe que non é que mova montañas, é que as pon bailando a macarena.

Acabo de chegar dun bautizo na nova igrexa de Caranza, ao seu lado unha a obra a todo meter dun centro de día. Tomamos un jarrillo no Galicia, preto dun centro cívico acojonante. Un posto de bicicletas permite que baixes ao centro sen contaminar por un paseo marítimo dignísimo. Pero Canido, espera que te espera a que lle chegue o seu turno.

Estou seguro que alguén no concello ten moitas ganas de que Canido teña cousas, probablemente Mato, pero non sei que carallo pasa para que o único que teñamos é a muralla estragada por unha obra mal planificada.

A historia ésta do posto de bicicletas e das outras golosinas para Canido soanme como os engados que se lle fan aos pequenos: papi, papi, ¿cando me compras a "plaisteisionnumberzri"?.

Mañá pequeno, mañá.

José María

Un día, cando todo parecía parado, sen vida, sen actividade, apareceu polo foro un tipo que dicía vivir en Asturies pero que era Canidiense de pro, máis concretamente dos territorios do Corral do Chapón.

O tipo deuse en chamar José María, aínda que eu creo que era un seudónimo. Realmente se chamaría algo así como Frodincio Pendoncio de la Madonia Enfleutada, pero para simplificar....

O carallo é que en poucos días deixou rexistrada media historia cañí do barrio, con detalles imposibles de recordar polo meu cerebro de chorlito, pero tal como chegou foise.

Aínda hoxe é record de entradas na nosa tertulia virtual pese a levar escapado uns cantos meses.

Esta aparción, pantasma ou como queirades chamarlle sabía máis de Canido que todos xuntos, pero pese a que nos facía disfrutar como enanos coas súas historias, un día, sen ruido, apartou as teclas e cambiounos por Fachebús, ou similar.

Os máis pesimistas pensan o peor, que xa non entra por razóns de forza maior, máis eu creo que se liou con Aitana Sáchez Gijón, que por apelido quédalle a tiro de pedra, e anda de crápula por Cimadevilla.

Veña José María, volta ao rueiro que esto é menos sostible sen as túas historias.

Fdo.

Viñalar

"Peque" por sempre

Para Geluca, Nando e demáis familia do noso querido amigo Peque.

Sempre estará na nosa memoria o seu sorriso contaxioso e o sentido do humor fora do común deste auténtico persoaxe canidiense que hoxe nos deixou.

Foise máis cedo do que a súa idade lle correspondería, máis esas cousas non entenden de matemáticas.

Descansa en paz coa total seguridade de que o seu espíritu segue vivo para sempre.

Ate logo, bo amigo

O Recordo das Meninas de Canido 2009

Meninas de Luxe

Finiquitada unha nova edición das Meninas de Canido. Xa hai un ano (¡como pasa o tempo!) que esta iniciativa de Eduardo Hermida nos deixaba a todos con ganas de repetir, con ganas de que esto tivese unha continuidade que hoxe veuse materializada cun repertorio de auténtico luxo.

Non son comparables ambas edicións, porque a primeira sempre é a nai das seguintes. Para un inexperto coma min, o nivel de este ano pareceume excepcional. As meninas curradísimas e dignas de ser expostas nas mellores galerías de arte ou de formar parte da cúpula da Capela Sixtina.

A incomparable e imprescindible gaita de Tonecho Varela, o descubrimento de Rubén Coca como un director de caer de cú. A sensibilidade de Cristina Montero, que deixou á xente coa boca aberta. Al Vila e Roger de Flor que deben estar encantados con Operación Triunfo, vendo como inútiles da música se forran mentres eles, cunha calidade fora de toda dúbidas, teñen que traballar a reo para pagar a hipoteca ou o alquiler. De Alberto Pérez pouco hai que dicir, que tocou en Canido e iso pasará á historia. Cheguei polos pelos a "Todo el largo verano" e tiven que marchar un pouco apresurado por unha chamada que me impediu escoitar a Carrero Bianco e despedirme de Ana e Yolanda (as miñas públicas disculpas).

Na lembranza Reme e a petición de firmas para que unha rúa do barrio leve o seu nome, algo que non se pode facer esperar.

Hoxe tamén pasou o "surfer-major" co seu séquito botando flores e moedas á muchedumbre e recibindo besamans. Espero que esa visita de médico con cagarría que fixo dé o seus froitos e faga algo por evitar que este barrio siga degradándose, porque non nos olvidemos este é o auténtico motivo polo que as meninas un día decidiron vir de rule por Canido e se quedaron para sempre. Festa sí, pero reivindicación por enriba de todo.

Na miña condición de reporteiro dicharachero fixen unha serie de fotos cutres e vídeos ruinosos que subirei un día destes, aínda que creo que o mellor é esperar para rescatar o material que colguen as decenas de fotógrafos e cámaras que por alí pasaron con equipos bastante máis serios que a miña cámara de fotos de todo a cien.

Que esto se repita, pero hai que botarlle unha man a Eduardo que vai terminar ate o carallo de ser o que sempre curra mentres os demáis nos poñemos cegos de jarrillos, especialmente eu.

Opa Canido Ceibe!!!

Véspera das Meninas

Xa chegan as Meninas. Veñen pola Porta de Neira e xa se están repartindo os espazos do noso barrio para inmortalizarse.

O programa xa o coñecedes, pero volo recordo por si as moscas. Estou desexando escoitar a Alberto Pérez soando polo barrio na súa maxistral versión da "Tormenta" de Brassens.

Mañá nos vemos, esta vez sen porcos e sen rodillos.

PROGRAMA

10:00 - Recepción ós artistas e distribución de espazos.

12:00 - Pasarrúas tradiciónal - Os Xotas.

Música con Antón Varela.

12,30 - Danza contemporánea a cargo de Cristina Montero.

14,00 - Descanso. Comida para os artistas.

17:00 - Taller infantil de pintura. Organizado pola Asociación de Veciños de Canido.

Pasarrúas con Berros do Castro

20:00 - Danza contemporánea con Cristina Montero.

21:00 - Curtametraxes de Rubén Coca

21,30 - Concertos - Música.

Al Vila

Roger de Flor

Alberto Pérez

Todo el largo verano

Carrero Bianco

Canido Velazquiano

Aínda que hai algunhas semanas que xa andaba a cousa fervendo polo "Fachembús" (sigo sen pillarlle o rollo ao tema ese dos amiguitos virtuales), parece que xa lle están dando os últimos retoques a unha nova edición das Meninas de Canido.

O que naceu case de xeito espontáneo, (aínda que manexado coa xenialidade que sempre imprime a estas cousas Eduardo Hermida), volta esta vez cun aspecto de madurez que certamente pinta (nunca mellor dito) moi, pero que moi ben, aínda que o listón do ano pasado está moi alto.

Este ano, á música, á fotografía e, por suposto, á pintura, úneselle o cinema, cunha restrospectiva de Rubén Coca que fará as ledicias de todos nós.

Canido será durante esas datas epicentro da cultura e a modernidade e referencia no mundo mundial na dinamización de barrios deprimidos (eu xa ando co Prozac no peto).

Este ano as meninas teñen a súa propia casa. O programa é o suficientemente amplo como para ter o seu propio espazo nestes mundos virtuales de frikilandia. Trátase do blogue http://asmeninasdecanido.blogspot.com/.

Non obstante, na medida que a miña pereza patolóxica mo permita, informareivos puntualmente (mes arriba mes abaixo) de todo o que alí aconteza.

A pena e non saber pintar, fotografíar, facer curtametraxes nin tocar un instrumento, pero bueno eu sei a lista dos reis Godos.

Chincha rabiña.

Xuntoiro

Pasou o día e tamén a romería.

Do "Tapas" que vou dicir, un dez. O desfile de racións foi impresionante, ¡e por conta da casa!. Inmenso: tortilla, calamares, queixo, xamón, pementos, tostas..., de cine!. Eternamente agradecidos.

Da xente, creo que en número suficiente e en calidade, superior. Un pouco salidos todos, menos eu, claro que trataba de levalos polo bo camiño. A idade, xa sabes.

Faustino V pegouse un tiro (xa era hora!). Destapou toda a súa beleza e marchitouse nun momento. Pasou toda a tarde noite mexando (qué vulgar!). Emigrou a Tanganica e non voltará.

O tema está en que eu sigo en Vilarrube. Non puiden asistir, pero, como Franco, para eso están os dobles.

Gracias compañeiros.

Un saúdo do voso novo amigo

Campo Viejo

O "Gallego" cañero

¿Corrupción urbanística en Canido?

Por "El Gallego en la Luna"

Pues dado que este verano tan maravilloso que tenemos y que a mí no me gusta la playa con tanto calor, me fui a Canido de inspección y de paso visitar a los amigos.Se me dio por entrar por la carretera alta del Puerto para subir por Insua, y cuál fue mi sorpresa, aún no han abierto la calle, por lo cual, me baje del coche y me puse a fisgonear un poco, se puede ver que han hecho la acera de la margen derecha (subiendo), la cual llega hasta el medio de la última casa que queda en pie, con lo cual la ordenación de la calle se va al carajo ( con perdón), me llamo mucho la atención ese detalle, porqué han expropiado y derribado todas las casas de la acera derecha menos una y de la parte izquierda no han tocado nada.En ese momento me asalto una duda, la cual quiero compartir con vosotros, por si alguno sabe algo que yo ignoro del tema.A qué viene que solo hayan dejado esa casa en pie, dado que la acera la corta a la mitad, no desentonará con lo que allí se vaya a construir después, no había un acuerdo o como se le llame del Concello en expropiar todo eso, y como es que solo afectó a la parte derecha de la calle y no a toda ella.También eché en falta el camino que había un poco más debajo de esa casa, a día de hoy, parece ser que dicho camino está integrado en la finca de esa casa, dicho camino daba acceso a las huertas que allí había y de las cuales guardo un buen recuerdo, sobre todo por las ricas fresas, las cuales asaltábamos con nocturnidad y alevosía después de venir de las muchas fiestas a las que íbamos.Según creo, esos caminos son públicos y no se pueden variar.¿Será que en Canido también se hacen apaños Urbanísticos?