martes 14 de julio de 2009

Crise?

Estou preto das vacacións, se Deus quere, e con elas o despilfarro, o disfrute a golpe de talonario e a encher a tripa de frituras, mariscadas de Arabia Saudita e mojitos. Moitos mojitos. Eso é o que mandan os tempos, paparotas a gogó.

Os millonarios coma min é o que facemos, disfrutar da vida e tirar os cartos, porque nos chega a riadas e de xeito bastante fácil. Uns cantos currantes explotados con nóminas de miseria, con medios terceiromundistas e a esperar. Se morren, ao caldeiro. Un contenedor cercano e nocturnidade é o que fai falla. Logo asubiar para arriba e correr un pouco se acaso. Quén carallo vai recoñecer a un tipo de pel oscura, se son todos iguais!.

Nada, nada, que lle den polo cú a crise. Eu xa fixen o meu ERE. Se sabes o que é bo fai o teu. Aproveita agora que é fácil. Se tes algún empregado fixo xa sabes, é o momento de facerlle un contrato de merda. Si o quere ben e se non que se vaia, que agora hai xente dabondo onde coller.

Eu de vacacións, papando como unha prea. A fin de contas hoxe non pasa fame ninguén ¿Non temos a cociña económica?, pois eso, que vaian alí, que por algo se chama así, digo eu.

Hoxe pasei pola da Coruña, na rúa Juan Canalejo. Un rapaz lle botaba crema pola cara a una vella que a queimara, supoño que co sol. Por idade parecía o seu fillo, ou o seu compañeiro, ou o seu amigo, ou algo así. Pero o facía con mimo.

Ao cruzar a rúa unha muller duns corenta anos pegaba folletos, de non sei que servizo personalizado, nunha farola. A acompañaban os seus fillos sorrintes. Parecían disfrutabar como enanos desa tarefa. A súa nai supoño que perdeu o traballo e intenta sair a flote. Algún ERE dalgún colega.

Eu estou nun hotel de sete estrelas redactando un informe para deixar no paro a un lote de xente.

Estou so. Ninguén me botará crema pola cara con ese mimo ni me axudará co ánimo deses pequenos.

Puta crise, son trillonario, vanme ao pairo as consecuencias que teñan para os máis pobres, pero cómo me jode velos sorrir e eu aquí amargado e cheo de pasta!.

Puta crise.

domingo 21 de junio de 2009

A fuga de Alcatraz

La Voz
20/6/2009

"Dos jóvenes pavos reales del parque municipal Reina Sofía causaron sensación ayer en el entorno de la plaza de la Tahona, en el barrio de Canido, a donde escaparon el miércoles por la noche, según Sergio Perille, miembro de la asociación ecologista Adega. Perille, que vive en el barrio, lideró la misión para devolverlos a su hogar, algo que consiguió, «despois de moito pelear», sobre la una del mediodía, y con la colaboración del encargado del recinto municipal.

Durante su aventura por Canido, los pavos reales durmieron en un tejado, del que fueron expulsados por las gaviotas, relató Perille".
Parece que os pavos téñeno claro. Elixen Canido como lugar de residencia.
Non sei se pensarían o mesmo os seus tatarabisavós, que caeron nas fauces de Certos canidienses famentos que deron boa conta das súas correosas carnes.
Menos mal que temos a Serxio de salvador.
Échale guindas al pavo.....

miércoles 17 de junio de 2009

Mestre na memoria

Acabo de chegar do choio e, como sempre, con este puñetero estres que non sei quen coño inventou. Normalmente gaña el a partida, máis hoxe creo que se pode ir buscando outra vítima, que eu acabo de recibir unha vacina que vaino manter a raia durante algún tempo.


Estou neste momento absolutamente abraiado. Nunca xamais algo me fixera tanta ilusión como o que están neste momento disfrutando os meus ollos. O mellor agasallo que recibín na miña vida coa mensaxe máis emocionante. O agasallo e a mensaxe, nin máis nin menos, que dun mestre, ou quizais debería escribir MESTRE, con maiúsculas, que é como merece que se escriba.

Nunca fun moi pelota (ou iso creo), e iso sempre provocaba en min unhas reaccións rarísimas cos mestres que me caían ben, precisamente para evitar que se me acusase dese defecto que tanto repudiaba nos outros compañeiros. Pero agora, pola contra, coa tranquilidade que da o tempo, si que podo falar ben dos que o merecen, e non perdo a ocasión de facelo neste blog. Manter na memoria á xente que influíu positivamente nun é algo que me parece fundamental.

Para o que non estou acostumado é que isto suceda ao contrario, como hoxe. O fodido é que me faltan palabras para expresalo como é debido (non demostro moito o aprendido), máis a risco de meter a pata, teño que agradecerlle un xesto que eu non merezo.

Non teño o teu contacto e non se me ocorre outro medio que este para facerte chegar esta mensaxe:

Gracias de parte deste pai que subscribe e do seu fillo. Gracias por manternos na memoria Don Antonio.

martes 16 de junio de 2009

José Alonso López y Noval

Moito levamos falado da rúa Alonso López e da nosa reivindicación como zona peonil. Tamén escoitamos da súa condición de rúa Real de Canido e de eixo do desenvolvemento do barrio.

Pero o que non tanta xente sabe é quen era ese persoaxe que bautizou a nosa rúa máis querida. Para documentar o tema, e recomendar de paso unha lectura interesante, vou coller literalmente o que del fala o libro "Ferroláns" de Guillermo Llorca Freire.

José Alonso López y Noval "Nace o 2 de novembro de 1763 no ambiente ilustrado da capital departamental, cando o pulo acadado pola construcción naval atrae a esta poboación a grandes técnicos e artistas. En 1786 ingresa como piloto da Real Armada e cinco anos despois é destinado ó Observatorio Astronómico da Academia de Gardas Mariñas da súa cidade natal. Durante doce anos exerce nela como profesor de Matemáticas.

Co principio da nova centuria é comisionado polo Arcebispo de Santiago para levanta-lo plano xeográfico e estadístico da Arquidiócese. En 1802 a Universidade compostelana saca a concurso de oposición a cátedra de Matemáticas e Alonso é designado membro do tribunal. Un ano despóis é nomeado comisario de Camiños de Galicia e participa posteriormente na medición dun arco de meridiano.

En 1808 forma parte da Xunta de Defensa de Ferrol contra as tropas napoleónicas e ocupa o cargo de comandante de Enxeñeiros das súas fortificacións. Durante a ocupación francesa da cidade négase a xurar fidelidade ó rei Xosé e fuxe unha noite levando o plano da praza militar e dos castelo de San Felipe, ademáis de deixar abertas dúas portas do recinto amurallado por se algunha forza española tentava recupera-la vila.

A súa carreira política comeza en 1810 cando é elexido, polo partido de Betanzos, en representación das vilas de Ferrol e A Graña, como deputado nas cortes de Cádiz. Será o único membro dos que representan á Xunta Superior de Galicia de tendencia liberal. Co regreso de Fernando VII sofre unha dura persecución que o obriga a exiliarse en Inglaterra. Tralo pronunciamento de Riego, en 1820, regresa e volve ser elexido parlamentario ata 1823, cando o golpe absolutista bótao de novo do país.

Nas Cortes desenvolve un intenso labor lexislativo. Entre algunhas das súas iniciativas -recollidas polo miudo polo seu biógrafo Emiliano Balás- cóntase o establecemento en Xuvia dunha fábrica de acuñar moeda de cobre, a protección á agricultura, industria e comercio e ás clases menesterosas, a abolición dos señoríos civís e eclesiásticos, o reintegro a Madrid das Cortes constitucionais, a extinción do Tribunal da Inquisición así como da tortura, e a igualdade de dereitos e representación parlamentaria de Ultramar.

Seis tomos, en tres volumes, máis un caderno de gravados cun total de 1680 páxinas constitúen o seu traballo enciclopédico que leva o longo título de: Consideraciones generales sobre varios puntos históricos, políticos y económicos, a favor de la libertad y fomento de los pueblos y noticias particulares de esta clase, relativas a Ferrol y su comarca. (Madrid, 1820).

A pesar de ser unha obra sobranceira das Ciencias Sociais da Galicia do século XIX, se se-la primeira aproximación global á Historia de Ferrol, do seu rigor e espíritu crítico, e das súas importantes aportacións, como os primeiros datos meteorolóxicos experimentais, foi un libro maldito e ata hoxe pouco coñecido. Polas circunstancias opresivas do momento, o autor tivo que empezar a editalo no extranxeiro baixo seudónimo e gastando tódolos seus aforros. En 1823 foi retirado das librerías e a maior parte da edición foi vendida á morte de Alonso pola súa viuva como papeñ ó peso para envolver.

Este mariño, enxeñeiro, matemático, político, escritor, políglota e crítico musical, morreu na súa vila o 26 de decembro de 1824. Aproveitaba calquera ocasión para sinalar ó elemento clerical como inimigo eterno da sociedade e a súa morte correu o rumor de que á súa alma vagaba polas noites en forma de pantasma polos arredores da súa casa, preto do Cruceiro de Canido, por onde hoxe unha rúa lembra a súa memoria. En realidade tratábase dun axudante da praza, un oscurantista furibundo, que camiñaba sobre zancos, cunha luz na cabeza e unha campá na man, e lanzaba laios. Finalmente foi detido pola policía, como membro da reacción clerical, que deste xeito se vingaba do espíritu liberal de Alonso".


Historia impresionante. E parece que Canido empezou onte.
Outro día máis.

jueves 11 de junio de 2009

The tennis "clab"

Canido sempre foi un barrio bastante bipolar. Por un lado estabamos os veciños de toda a vida, vivindo nas casa de toda a vida, xente traballadora e fillos de traballadores. Por outro lado tiñamos un "Beverligils" no que vivían (e viven) unha chea de millonarios, descoñecidos para a maioría de nós, encerrados nos seus bunkers dourados, botando peidos con olor a Channel nº 5.
Esa é a casa de Fefé a muller de Cocó, filla de Cuscús e neta de Loló, dos de Filiuza, os que tiñan a fábrica de cordones de zapato. Xa sabes, non?. En fin, nin puta idea. Por moito que me contaran, eu, nin puta idea. Os que vivían nesas casa de muros altos eran, para resumir, unha panda de pijos. Pero pijos, dos de verdade. Pijos pata negra.
Nese mundo bipolar, atópase o Tennis Club. O Tenis Clab, mellor dito. Coa boca aberta, pegando os labios e separándoos cun soplo forte de aire, "clab". Como clap, pero con b. Que se note que a profesora nativa fixo o seu traballo.
Como sabedes, ese "clab" é de toda a vida de Canido, nembargantes, creo que aínda hoxe non o sabe. Os seus socios estou seguro que tampouco.
O certo é que nós, os do barrio, tampouco o asociamos con Canido. Máis ben nos parece como un Gibraltar, tomado polos ferroláns máis rancios. Así de cruel, pero así de realista.
Cando era novo íamos sempre alí a xogar a baloncesto. Non había outro sitio pola zona. Pouco mal podíamos facer por tirar un par de triples, pero cando non pasaban máis de quince minutos nos botaban. A pista estaba chea de cativos, pero como quen trata con sabuesos, éramos detectados de inmediato e, ao momento, invitados a abandonar o recinto con amenazas contra o noso físico (uiiiig que medo!!!).
O outro día dixéronme que o Tennis "Clab" estaba de rebaixa. Por catro perras gordas te podías facer socio. Tempos de crise pensei eu. Os pijos non teñen como manter as instalacións e necesitan do proletariado para manter o seu estatus superguay.
Que lles den porculo. Gracias a Deus, teño cartos dabondo para facerme socio da merda esa e doutros guetos similares, pero xa é tarde. Por min que pechen todos e que monten concesionarios de patinetes. Que xoguen a tenis nunha leira chea de bosta de vaca.
Con eses cartos teño para unhas cantas ONGs. Pero, por suposto, nin un peso para "Pijos sen fronteiras".

domingo 7 de junio de 2009

Eleccións iurupeans



Interesantísimas e emocionatísimas. Barbapapá contra Donsensato.
Para continuar co aburrimiento previo ao verán.

Creo que así conseguiremos batir o mínimo histórico de entradas.
Ánimo.

domingo 31 de mayo de 2009

A Sardiñada do Albergue

Rebusca que te busca, atopei unha foto máis na que aparece unha imaxe antiga do Albergue, moi probablemente un día da sardiñada.
Entre ese grupo de parroquianos temos a Don Xosé, sacerdote de grande recordo para os veciños do barrio, especialmente para os de San Rosendo. Esta foto é, dende logo, unha testemuña da irmandade que sempre reinou entre as dúas parroquias do barrio.
Hoxe estamos en época de entrada no verán. As raiolas do sol deixanse ver tímidas pero intensas e con elas as sardiñas, que se preparan para mollar o pan de broa.
Nestas datas o barrio estaría deixando atrás as festas patronais, pero cheirando no horizonte unha mestura de sardiñas asadas e leña.
Efectivamente as festas quedaron atrás, máis no horizonte non vexo nin sardiñas nin albergue. Algo haberá que facer.
Igual é hora de facer máis e escribir menos.
Espero que apróxima vez que falemos sexa arredor do lume e cunha sardiña tumbada nun bó anaco de pan de bolo.

sábado 23 de mayo de 2009

Qué sará sará!!!
















Hoxe estou aburrido e teño ganas de meter un ollo a alguén. A Ver: pito pito gorgorito para a AAVV vai o articuliño.
Como xa escribín tres folios e medio no foro, no me vou a extender moito. Mañán ás 11:00 da mañá hai o "Primeiro encontro polo saneamento integral da nosa ría: recuperación da Paria de Copacabana....." no salón do FIMO.
O tema necesario, por suposto -A Malata está podre, eso o sabemos todos- máis creo que o plantexamento é totalmente erroneo, ou polo menos parcialmente erróneo, para que non me digan que son o do NON.
A nosa ría precisa un saneamento integral que depende dunha depuradora que está en fase de execución e dun colector e bombeo que deben recoller todos os verquidos da cidade que neste momento van ao mar sen o máis mínimo tratamento.
A AAVV colleu por bandeira o saneamento do barrio, o que está moi pero que moi ben, criticando ao goberno municipal por esas ideas descabelladas de utilizar os fondos do Urban en cousas tan raritas como un centro de día ou a reurbanización do cruceiro, por falar dalgunhas desas chorradas nas que tiran os cartos estes políticos nosos.
Pero amigos da AAVV, creo que, como xa digo no foro, ter como proposta estrela da asociación e estandarte da mobilización cidadana a devolución da praia de Copacabana e un porto deportivo pódenos despitar doutros asuntos máis serios, como as dotacións deportivas, os centros de maiores, a recuperación do noso patrimonio arquitectónico, a reurbanización de rúas desfeitas, os centros cívicos, bibliotecas, casas de xuventude e un grandísimo etcétera de cuestións de primeirísima necesidade que non podemos obviar, salvo que a nosa única preocupación sexa onde aparcar o iate, ou onde morenear o cu.
Pero volto ao principio. Loita a prol da Ría, por suposto. Con todas as nosas forzas. Saneala e facela produtiva dende o punto de vista da pesca e do marisqueo é de primeira necesidade.
Unha vez cubertas estas etapas iniciais, de servizos básicos, poderemos pensar en quimeras como facer unha praia nova e un porto deportivo, pero creo que a primeira alternativa debería ser a recuperacón das praias da Cabana que están feitas merda.
Utilizando un símil, é como se estamos nas Favelas de Río ou de Sao Paulo e pedimos que monten un centro comercial, que será moi necesario, pero antes haberá que facer algo máis, digo eu non?.

miércoles 20 de mayo de 2009

Avenida de Remedios López Varela (Reme)

Voltamos á carga. Hoxe estou un pouco máis relaxado despois dunha semana tola de traballo e previa ao que me toca para o que queda de ano. Un fregao que nin vos conto.

Pero ao que imos. Onte saiu publicado na Voz de Galicia un obituario asinado por Ágeles Díez Vilagarcía no que fai un retrato de Reme case fotográfico. Non vou entrar en moitos detalles porque non quero desvirtualo, simplemente penso que debedes buscalo e lelo, vale a pena.

De todo el quérome quedar cunha proposta que deixa no ar e que me parce fundamental: que o nome de Reme permaneza na memoria do barrio dun xeito físico, bautizando unha rúa ou un centro social ou de maiores, como os que se preenden montar no barrio.
Non é para menos.

Dende Canido Sostible solidarizámonos con esa iniciativa e apoiámola. Esperemos que os que deciden estas cuestións manteñan un puntiño de cordura.

miércoles 6 de mayo de 2009

Tempo para a reflexión

O outro día falaba con algúns de vós sobre o cambio de rumbo que lle tiña que dar a este blog despóis da partida de Reme ao encontro do noso señor. Dicía esto dende a dor que me causou este feito, cando non pasaran máis que unhas horas do seu pasamento.
Cando hai un ano e pico estaba no salón da miña casa improvisando un boceto de blog que se ía chamar Canido Sostible, pódovos asegurar que a primeira persoa na que pensei, co permiso dos meus pai e de Don Gabriel, foi en Reme. Así xurdiu ese texto que tedes á dereita chamado "continuando a tradición" que dende o primeiro día acompaña ao meu perfil.
Este blog pretendía ser unha homenaxe permanente a ela e a outra xente que traballa polo barrio, non porque necesitasen unha palmadita na espalda nin premios para seguir, que de sobra teñen demostrado que non, se non que máis ben era eu o que tiña a necesidade de canalizar o sentir de moita xente hacia elas, para que notasen o seu alento, para que notasen o moito que se lles quere.
Reme estaba presente en todas as alusión personais á xente do barrio que aparecen no blog e que se resumen no manifesto. No manifesto do barrio.
Non sei se nalgún momento tivo constancia da existencia deste blog. Sempre tiven a tentación de comentarllo cando nos viamos polo barrio ou nalgunha xuntanza da HOAC, pero parecíame un pouco de vaidade pola miña parte, e sempre o deixaba para unha mellor ocasión que non puido ser.
Cando ocurriu a terrible desgracia dinme conta que quizáis o blog se convertera nunha trampa de sentimentos e recordos para a súa familia. Quedeime inmóvil, sen saber que facer, coa tentación de bloquealo durante algún tempo ou incluso de deixalo. Ese é o tempo de reflexión do que falo.
Nesas estou, reflexionando ese xiro que de seguro lle darei.
O que non sei é para onde, pero xirar xirarei.

Esperando Contenido Widget ...