miércoles, 27 de abril de 2016

Toldo 2016 ¿para qué máis?


martes, 19 de abril de 2016

Atoparse na fronteira

Canido [18/04/2016] Estas últimas semanas foron especialmente duras en canto a traballo e compromisos. A sensación de que ás veces non eres capaz de abarcar o suficiente para apretar o necesario non é boa, pero lévase peor cando te sintes incapaz de traspasar a barreira do entendemento dos teus interlocutores, fundamentalmente por falta de habilidade persoal.

Nunca é doado conseguir que propostas con certo grado de audacia e risco sexan acollidas de primeiras con agrado. Dicía un compañeiro que os profetas (non me estou referindo a min) entendense co paso do tempo, por eso hai que atender primeiro aos que falan a linguaxe dos homes. Non lle quito razón, pero para que se entendan as súas profecías co paso do tempo éstas teñen que ser ditas con anterioridade.

No caso da Igrexa, estas propostas novidosas son todavía máis complexas, porque vivimos nun momento onde facemos bastante evanxelización de mantenimiento, fundamentalmente para que os poucos fieles que quedan non escapen, pero non nos implicamos tanto naquela que busca a verdadeira misión, é dicir, a que se fai presente no mundo real, aquel onde se atopan as causas que orixinan os problemas de desigualdade desta sociedade. Ésta é xustamente a definición de Caridade Política: aquela que non somentes soluciona os problemas inmediatos dos que son o elemento central do Evanxeo, os pobres, senon que trata de eliminar as fontes desas desigualdades, loitando contra todo tipo de estructuras de pecado que tratan de desprazar do centro á persoa para convertila e  mera mercadoría.

É precisamente o traballo nesa fronteira entre Igrexa e sociedade o máis complexo,  o que poucos queren,  porque estás exposto aos paos por parte de todos aqueles que ven no cristianismo a un inimigo ao que combatir pero tamén a algúns compañeiros na fe, que te ven con certa desconfianza polos teus posicionamentos. En definitiva: meapilas para uns, comunista para outros.

A pesares destas dificultades, a supervivencia das comunidades parroquiais pasa por propostas imaxinativas que sexan capaces de transmitir que a Igrexa é un elemento a sumar, capaz de estar coa sociedade nos momentos difíciles ofrecendo receitas para a solución dos problemas que máis nos acucian, como os de tipo ecolóxico, económico, político ou social, e para eso é moi importante dar a coñecer o que foi o segredo mellor gardado dos sectores máis conservadores da Igrexa, a Doutrina Social, na que desgraciadamente nunca creron.

Un exemplo, cando o drama dos refuxiados chama ás nosas portas, non hai que deixar ningún xénero de dúbidas ás denuncias sobre a súa situación, en definitiva a Igrexa non pode mostrar grietas nese sentido.  O propio Papa Francisco dixo que non é cristiano pechar ás fronteiras, esas nas que él mismo se atopa e nas que se move con soltura, a sabendas de que é alí onde se pide que a Igrexa se faga presente.

Criticar a quen está do lado dos máis débiles, sexan estos inmigrantes, refuxiados ou clase obreira e traballadora empobrecida en xeral, para logo xustificar sen ningún pudor a existencia de fortunas de 60.000 millóns de euros non pode considerarse cristiano. Eu alomenos penso que non. 

É por iso que eu tamén estarei nas fronteiras e periferias da Igrexa toda a miña vida. Ese é o meu lugar. 

sábado, 21 de marzo de 2015

Retorno a Insua (Parte I)

O sacerdote fregaba lentamente o cáliz co purificador polo mesmo bordo que segundos antes utilizara para beber a mestura consagrada de viño doce e auga, cuns movementos a esquerda a dereita que lle devolvían ese intenso brillo dourado co que podía ver reflectida, con total claridade, a súa face algo deformada polo efecto da curvatura da copa. 

Apenas concluíra esta tarefa case automática, un forte golpe na porta de aluminio e cristal da capela sobresaltoulle o suficiente para, nun xesto reflexo, levarse rapidamente a man ao peito e apretarse coas xemas dos dedos as costelas á altura do esterno, intentando deste xeito calmar o acelerado ritmo que collera o seu maltreito corazón. 

Ao subir a mirada observou, na contraluz da porta semiaberta, a silueta do que parecía ser un home, non moi alto pero ancho de ombros, cunha lixeira caída cara ao seu lado esquerdo que resaltaba ese aspecto canso co que accedeu ao recinto. O silencio da estanza viuse alterado polo chío da sola dos seus zapatos contra o chan de terrazo e a súa respiración forte e entrecortada. 

A pesares do extraordinario da situación, ninguén dixo nada, ninguén fixo máis movemento que para mirar de esguello aquela figura curvada que, paso a paso, se achegaba máis e máis ao altar no que Don Manoel, que así se chamaba na honra do seu abó morto na guerra, celebraba esa misa Dominical que o cambiaría para sempre. 

Os segundos semellaron horas e, aínda que moi torpemente, o estraño conseguiu finalmente subir o chanzo da tarima sobre a que se atopaba, case conxelado pola situación, o xoven párroco, ao que colleu polo brazo para, entre balbucidos, dicirlle: 

-Pai, necesito confesión-

Unha pegada de sangue quedou marcada sobre a branquísima casula cando Don Manoel lle separou a man para poder agarralo con forza antes de que se derrubase. Mentres premía o peito daquel moribundo con intención de recuperar ese último sopro de vida que aínda parecía quedarlle, non podía deixar de ver nel a alguén que lle resultaba moi familiar. 

O sangue facíase máis evidente agora no costado daquel mozo, que empurrado polos golpes cada vez máis desesperados de Don Manoel, abría de novo aqueles ollos negros que por fin conseguiron acender unha chama naquela esquina perdida da memoria do cura, que exclamou: 

-Aquilino, es ti, responde, es ti por Deus?. 

Na capela fíxose de novo un profundo silencio. Todos se miraban crendo saber a quen se estaba referindo, a pesares de que a lóxica lles impedía atopar o máis mínimo indicio de verosimilitude naquela afirmación.

domingo, 15 de marzo de 2015

Pablo "Cuchara"

Canido [15/03/2015] 
Hoxe apareceu morto na súa casa o decano dos nosos bandidos de lenda, Pablo Cuchara, despois de deixar atrás o seu pai, nai e irmán José, que lle precederon no camiño ao alén. 

Un auténtico misterio o do seu aguante. Un físico propio dun campión olímpico, que probou os límites da resistencia non con maratóns seguidos de carreiras a pé e natación, como os ironman, senón con todo tipo de tóxicos, levándoo ate os seus cincuenta e pico anos a unha situación que en condicións normais debería de ter rematado hai décadas. 

A bendita da súa nai padeceu a súa mala cabeza, pero agora seguro que o está a recibir cos brazos abertos, perdoándolle todas as súas loucuras. É curioso, pero o meu irmán sempre dicía que con 18 anos Pablo era o formal do grupo ao que a puta droga transformou nun exemplo moi pouco recomendable para os rapaces, pero con esa auréola de mito ao estilo "El Vaquilla" ou "El Torete".

Adeus Pablo, creo que no teu caso non estarei moi errado se digo que pasas a mellor vida. Estou seguro que si.

Hoxe Canido é un pouco máis pijo.

miércoles, 11 de marzo de 2015

Aclaracións

Canido [08/03/2015]
Non é habitual que faga isto, pero despois dunha conversa informal cun veciño, pareceume oportuno realizar certas aclaracións sobre os últimos artigos que aparecen neste blog.

En primeiro lugar unha cuestión de orde en relación co cambio de plantilla que realicei recentemente na páxina -e que terei que desfacer-  que fixo desaparecer as datas de publicación dos artigos, imposibilitando determinar o momento exacto en que saen á luz, o que está creando bastante confusión nos lectores.

Así creo que debeu pasar co artigo titulado "Que é a Igrexa?", que pese a ter sido publicado hai un ano, a algunha xente pareceulle recente, e que se volvía a insistir no tratado na entrada titulada "Toldo da Tafona e Festas de Canido", escrita a petición dun dos organizadores do devandito evento tamén o ano pasado.

Concretamente "Que é a Igrexa?" foi escrito como contestación a un dos comentarios que realiza un usuario anónimo en relación ao titulado "Toldo da Tafona...", que viña a dicir o seguinte:

“Moi bo artigo. Penso que é difícil o equilibrio entre a evolución e as tradicións e moito mais entre a igrexa e o progreso. Creo que a igrexa é culpable de moitos dos males do mundo, e tamén de Canido. Se non estou equivocado o albergue de Esmelle, que fixeron os veciños de Canido co seu traballo e diñeiro, agora mesmo é do obispado que se apropiou del, fai uns anos, de forma cando menos dubidosa. Así que visto dende outro punto de vista o recadado nas tapas da tafona vai ir directamente ó peto a da igrexa, una asociación multimillonaria.

Outro galo cantaría se os curas fosen todos como don Gabriel, que poñía a humanidade e o sentimento social de barrio por riba da igrexa, e xente como a nomeada e xenial Reme e tantas outras tan involucradas na parroquia, que facían do barrio esa unidade social que tan necesaria sería agora.

Creo que é necesario ir eliminando á igrexa dos estamentos, pero isto non xustifica que non se respeten as crenzas e as tradicións de moitísima xente do barrio. O dito un equilibrio difícil”

O plantexamento feito dende a diferencia, pero dende o máximo respeto, pareceume moi interesante, sobre todo polo debate que xeraba, escribindo un artigo como contestación que saíu dun tirón, sen corrección algunha, no que en ton de catequese de taberna intentei dar o meu punto de vista sobre aquelas cuestións importantes que se poñían enriba da mesa, dando por sentado que se lera previamente a réplica arriba sinalada. A realidade é que iso non debeu acontecer en todos os casos, levando a algunha xente a unha interpretación xustamente contraria á pretendida.

Un par de exemplos que ilustran perfectamente esta confusión. Na parte que fago referencia á primeira das cuestións plantexadas na réplica, en concreto cando se fala dos "danos xerados pola igrexa no mundo... ", de xeito incomprensible, parece que se interpretaba que son eu quen opina tal cousa. Está claro que só se pode crer iso se non se leu nunca Canido Sostible, pero na medida que poida quedar a máis mínima dúbida sobre o tema, aquí queda esta aclaración.

Outro dos temas dos que me falaba era o do albergue de Canido, un lugar que todos consideramos un pouco noso polo moito que marcou as nosas vidas, un lugar que xera en todos nós un impulso natural e espontáneo na promoción de iniciativas para devolverlle o seu vello lustre, pero que lonxe de pretenderse á marxe dos seus lexítimos propietarios e xestores, hai que entendelas dende a boa vontade da xente, como auténtica semente dunha comunidade parroquial na que todos, independentemente do seu xeito de pensar, se sintan acollidos. 

Canido Sostible, como plataforma aberta que é, foi e seguirá sendo altavoz destas propostas, porque entende que é fundamental canalizar estas forzas positivas. Por iso no artigo insisto na necesidade de fomentar o compromiso na xestión parroquial, porque é fundamental concretar esa boa vontade traballando e asumindo responsabilidades no eido baixo cuxa custodia se atopa o albergue que é a parroquia, igual que esta, pola súa banda, debe estar aberta á sempre necesaria participación dos veciños de toda clase e condición, como estou convencido que está, conscientes que a realidade actual é moi diferente á de 30 anos en relación coas esixencias legais dunha edificación destas características.

Por último e relacionado co anterior está o apartado final no que falo do destino dos fondos que se entregan á Igrexa, que sempre xera polémica.

Sabemos que tradicionalmente o destino do Toldo da Tafona é a Cáritas parroquial é dicir, os máis empobrecidos do barrio, así naceu e seguiu durante moitos anos. Hai 15 artigos neste blogue que falan do Toldo e o seu papel solidario e non son poucos os artigos que lle adico a necesidade de doar parte dos nosos cartos a esta institución parroquial, especialmente na colecta do Nadal. Os empobrecidos deben ser sempre a nosa opción preferente e por iso eu non teño dúbida que si hai un destino ideal dos fondos, ese é Cáritas parroquial. 

Non obstante, esta opinión xa manifestada no seu momento, non é incompatible con opinións noutra dirección, e non podo máis que amosar o meu absoluto apoio, respeto e agradecemento por quen decidiu doar parte do seu tempo e traballo en organizar o Toldo o ano pasado, igual que o fixen anos anteriores e farei nos sucesivos, aínda que se opte por outras alternativas loables. Ao final todo se reduce a unha cuestión de pura contabilidade.

No artigo o explico de xeito un pouco bardallas,  a partir da definición  de "asociación multimillonaria" que se utiliza para a Igrexa, cunha serie de exemplos que utilizo para caricaturizar moitos dos comentarios sobre o destino desas doazóns. 

Pero por aquelo de "excusatio non petita, accusatio manifiesta" non quería dar tanta explicación, e moito menos máis longa que o propio artigo, máis que nada porque me parecen obviedades para quen me coñece un pouco, pero tampouco quero xerar un conflito innecesario.

A miña defensa das parroquias como entes aglutinadores do espírito de barrio e como dinamizadores da conciencia social é constante, aínda que non nos quede máis remedio que admitir os lóxicos altibaixos (máis baixos que altos) comúns á práctica totalidade destas comunidades. Non admitir isto sería como crer estar vivindo como Alicia no país das meninas. 

Dende a orixe do blogue reivindiquei a figura de Don Gabriel (podería telo feito do Gran Hermano ou de Sálvame Deluxe) e de todas aquelas persoas que traballaron e traballan polo barrio dende posicións de fe ou dende o agnosticismo, para min todas parroquia, que deben ser referencias para para os que hoxe se atopan afastados, obxectivo tamén preferente deste blog, aos que se dirixe coa ilusión case infantil de poder espertar a súa conciencia comunitaria fondamente arraigada neles.

Moitas veces falo desa falta de espírito comunitario referíndome a min mesmo, á miña xeración e posteriores, que desaproveitamos eses testemuños vivos, chegando mesmo a adoitar posicións de belixerancia con aqueles que construíron o que hoxe disfrutamos, coñecedor de que existe unha chama viva nas dúas parroquias do barrio á que constantemente fago alusión en decenas das entradas que poboan esta historieta chamada Canido Sostible. Nunca fun quen de ver as pallas nos ollos dos demais, consciente das vigas que enchen os meus.

Por elo, aínda que ninguén me pediu tal cousa e sen que sirva de precedente, por primeira e última vez, realicei algúns cambios no artigo para que sexa entendido por si mesmo, sen necesidade de acudir a outros textos, pero sen que perda a súa intención nin a forma en que sempre trato todos e cada un dos temas, con todo o humor que o meu estado de ánimo me permite en cada momento e coa mesma liberdade que eu mesmo defendo para os demais, como sempre demostrei neste blog e no seu defunto foro. Puxen termos como "tal como se comenta, tal como se fala..." para que se entenda cando son opinións miñas e cando non, como en Barrio Sésamo. O resto intacto, guste máis ou guste menos, dando por rematada a explicación.

En definitiva, leamos novamente o noso  MANIFESTO por un barrio sostible, gocemos da vida que nos regalaron, preocupémonos dos problemas barrio, comprometámonos na súa transformación, e que nada nin ninguén free o noso impulso vital.


Canido Sostible

martes, 3 de febrero de 2015

Juan Carlos Monteagudo

Canido [03/02/2015]
...tres, dous, un, cero!, e o foguete sae da terra en dirección ao espazo exterior. Dende o cume do Campo dos Peludos, un grupo de mozos observa a parábola descrita polo chispeante obxecto voador ate que unha explosión libera o módulo lunar que levará ao seu ocupante a aterrar, de xeito forzado, sobre o terreo que, na parte baixa da parcela, espera a finalización desta rápida aventura interestelar de escasos dez segundos de duración.

Os xoves expedicionarios corren cara á nave espacial para buscar signos de vida no seu interior. Rompen a deformada plastilina coa esperanza de atopar vivo o saltón astronauta que segue atrapado entre esa pasta azul, mesturada con terra e restos de follas secas. 

Así eran a diario as aventuras que unían un grupo de amigos arredor do enxeñoso Monteagudo. Unhas veces era un foguete, noutras un canón elaborado a partir de tubos de lámpadas vellas, cargados con pólvora artesá a base de clorato potásico, xofre e carbón vexetal, con balística consistente en proxectís de chumbo conformado cunha lima no vello taller da familia Carrillo.

Juan Carlos Monteagudo era eso, un xenio, unha mente brilante, probablemente inspirada na teoría que impartía o vello Don Luis nos Reis Católicos. Un talento que na súa vida adulta ninguén quixo nin soubo aproveitar. 

A súa vida profesional estivo marcada polo sino do fracaso ao que boa parte dos ferrolans vense abocados polos designios do capitalismo máis salvaxe, que despoxa ao ser humano da súa dignidade como traballadores e membros dunha comunidade viva. 

Foron curiosamente "Los Ideales" nos que traballaba, fagocitados por unha Arriva á que lle importaban un carallo os compromisos existentes, os que frustraron o seu ideal de vida, levándoo a unha espiral de abandono que moitos de nós non fomos quen de evitar, simplemente porque nin o intentamos.

Faleceu totalmente só e sen os ingresos básicos que todo home e muller precisan, pouco despois de que a súa nai, meses antes, se fose á presenza do Pai, coma se dende o alto o convencese de que alí sería moito máis feliz que neste puto mundo. El accedeu, demostrando despois de morta o mesmo cariño e coidados con que a tratara en vida.

Aquí, xornalistas marcados polo morbo só se fixáron en aqueles aspectos superficiais que puidesen atraer lectores á súa crónica cun titular impactante, obviando a realidade que escondía esa situación que se acababan de atopar, como as ratas dunha cloaca, negra e fedorenta. 

Foron precisamente estas historias as que nos uniron, sin sabelo, por última vez despois de moitos anos, apoiados na parede das casas da mariña, mirando o lugar onde antes estaba noso Campo dos Peludos, e pola que agora xogaba aquela gata túa que un día decidiu saltar pola ventá en busca da liberdade. 

Seguidor de Canido Sostible espetoume coa súa voz extremadamente tranquila aquilo de que "así que ti eras Faustino V". E eu, claro, descojoneime de risa. 

Hoxe non podo máis que lembrarme de ti e pedirte perdón por non ter estado contigo cando máis o necesitabas.

martes, 6 de mayo de 2014

Qué é a Igrexa?

Canido [06/05/2014]

Voume poñer un pouco meapilas para explicar algunhas cuestións das que se está a falar estos días respecto do uso dos cartos do Toldo, a orixe do Albergue e a súa propiedade, así como esos danos feitos pola "Igrexa" no barrio e no mundo dos que falan algúns.

Empecemos por un concepto básico que habitualmente é mal utilizado, non só por xente que se autodefine como non crente, se non tamén por aqueles que nos consideramos como "practicantes". Estou a falar da Igrexa.

É bastante normal que digamos que a Igrexa fai esto mal, ou esto ben, ou que ten non sei cantos cartos, ou que non queremos dar un peso para ela. Falamos da Igrexa como un ente xurídico, como algo con identidade individual, case persoal, que é mala ou boa, guapa ou fea, rica ou pobre en función dunhas accións concretas ás que cada un de nos, en función da posición na que se atope, é quen de utilizar. 

Un exemplo. Aquel que é enemigo da Igrexa polo posicionamento de determinado sector oficial durante o franquismo, utilizará os desmáns do cura de tal sito porque denunciou ao mestre republicando fulano, por ensinarlle a importancia da liberdade aos cativos. Parece un argumento de peso, e non lle quito razón. 

Fronte a esto, haberá algúns, que dirán que gracias a Cáritas non existe unha explosión social, e que é a única que, ademáis de cubrir as carencias do goberno en materia social, o denuncia cun informe que os ministros "demo-cristianos" quitan credibilidade dun xeito case insultante. Non parece mala tampouco esta afirmación.

O certo é que ambos teñen razón, pero tamén erran, porque a Igrexa é a comunidade de crentes, todos eles humanos, polo que é capaz de acertar e equivocarse como tales. En resume a "Igrexa santa e pecadora", que dirían as nosas nais. O erro está en eso, en identificala con persoas concretas. 

A nivel local, as comunidades de crentes se organizan en parroquias, que teñen a cabeza un sacerdote e, normalmente, un lugar de culto, onde se imparte o sacramento da eucaristía. Para o que non cre, é algo así como unha coreografía absurda realizada por un señor maior, pero para o que considera que Cristo resucitou, é o lugar onde se alimenta a fe, esa que permite que existan persoas, como moitos veciños dos que xa os teño falado moitas veces, que entreguen a súa vida cunha xenerosidade e gratuidade difícil de entender para o que non participa.

Estas comunidades tentan imitar as primeiras comunidades cristianas, das que se fala nos "Feitos dos apóstolos" nas que todo era compartido, e que determinados curas, como Gabriel, levaron ate unhas consecuencias nunca antes vistas, sendo por elo tachados de "rojos e comunistas". 

Neste espíritu comunitario, Grabriel, home adiantado ao seu tempo, iniciou proxectos de cooperativismo para construir vivendas no barrio e un centro de inmersión na natureza en Esmelle. Para elo non podía máis que contar coa comunidade, composta de crentes outros que non o eran, porque Gabriel non facía distinción: todos eran parroquia. Coa súa axuda, física e económica, levantou o que hoxe coñecemos como Albergue de Canido: un proxecto comunitario pioneiro no mundo mundial. Eran cartos e traballo de todos e de ninguén, eran, por tanto, cartos e traballo da parroquia, entendida como comunidade.

Pero como o lexislador non entende de comunidades nin de farrapos de gaitas, e non pode escriturar a nome de todos, se escrituran as cousas a nome do representante legal desa comunidade, que normalmente é o bispado.

Como pasou coas primeiras comunidades, a nosa tamén fracasou, porque a formamos homes imperfectos, e o que é de todos no disfrute non é de ninguén na responsabilidade, e pasa o que pasa, que termina feito unha merda, como o Albergue.

Houbo un tempo que salvo para catro ou cinco persoas, algúns deles vellos amigos deste blog, o Albergue xa non interesaba, esa é a realidade, nos guste máis ou nos guste menos, seguramente porque ese proxecto tampouco foi entendido polos que viñeron despóis. Unha pena.

Pensar en recuperar a propiedade do Albergue para o pobo ou para a Asociación de Veciños, como comentan algúns, é algo así como facer un chamamento a Mendizábal, absurdo. O sensato é comprometerse na responsabilidade da xestión parroquial, algo que implicaría cumplir unha chea de normas en materia de construcción e de uso, que non creo que sexa posible na actual coxuntura, manténdose nesta situación de alegalidade na que persiste dende a súa fundación. ¿Estades seguros de ser capaces de asumir a responsabilidade da súa xestión?. Non respondas agora, faino despóis da publicidade.

En definitiva, o traballo dos nosos pais foi para a comunidade parroquial, e o que realmente hai que recuperar é un espíritu comunitario que hoxe non existe.

Algúns pensades que dar cartos para a parroquia é dalos para que o cura se compre un coche, ou para una casulla bordada en ouro ou para comilonas no Vaticano: é dalos para que moitos veciños poidan vivir con dignidade, ou para que os mozos do noso barrio podan criarse en contacto coa natureza. Esa é a realidade que chama por nós e que non nos interesa, porque sempre buscamos excusas baratas para non dar ou facelo con condicións.

Ésto é o que eu penso.

Ta logo

domingo, 4 de mayo de 2014

Toldo solidario da Tafona e Festas de Canido

Canido [04/05/2014]
Recentemente fun especialmente crítico coa Asociación de Veciños "Cruceiro de Canido" no Facebook, por varias razóns. A primeira e máis importante, polo desprecio mostrado ó monumento que lles da nome, ao dificultar a ofrenda floral coa que as veciñas e veciños do barrio, dende tempos inmemoriais, agasallan á Santa Cruz.  

A outra razón, de carácter menor, pero que explica claramente a primeira, polo nome co que rebautizaron as nosas festas, outorgándolle o protagonismo principal aos Maios, fronte á Santa Cruz de Maio, referente que ás convirte en patronais por ser éste o nome que preside a nosa parroquia.

Este feito, a nivel persoal, desvirtuou totalmente un programa que a priori parecía interesante, con   actividades variadas nas que se evitaron horteradas tipo Paris de Panorama. E digo desvirtuar por estar feito dende o sectarismo, despreciando, por unha cuestión aparentemente ideolóxica, aos veciños e veciñas que cada ano, gracias a un compromiso casi sempre dende a fe, doan parte do seu tempo e diñeiro, en encher de flores o noso cruceiro, incluso en tempos cando ésta era a única proba da existencia de festas no barrio e a AAVV, con outros membros, non daba sinais de vida intelixente. 

De tódalas persoas que durante anos participaron e participan, creo que ninguén se ofenderá si fago especial mención a Reme, no quinto aniversario do seu pasamento. Este ano ademáis por outra razón especialmente importante, pois cando ninguén contaba xa co principal elemento diferenciador das nosas festas, o Toldo solidario, que non aparecía no programa das festas, xurdiu novamente ese espíritu de barrio, para facelo realidade gracias ao impulso dos veciños e veciñas, entre eles, como non, os fillos e fillas de Reme.

O resultado foron 553 euros que este ano irán destinados á rehabilitación do Albergue parroquial de Esmelle, por decisión dos seus promotores. Creo que falta lle fan.

Estou seguro que poden convivir perfectamente as tradicións coa innovación, a actividade hostaleira coa solidaria, é dicir, aquela que crea postos de traballo entre os nosos veciños, con aquela que se ocupa dos que non teñen nada. 

Pola miña parte, haberá festa sempre que vexa o cruceiro cuberto de coloridas flores, por moito escenario e chilindrada que vexa no medio dos xardíns.

Canido Sostible sempre.


jueves, 13 de marzo de 2014

Canidos interruptus

Canido [13/03/2014]
Joer, que non creía eu que sería quen de voltar a escribir no meu primeiro e querido blog, pero debo estar afectado pola crise dos cuarenta: a volta ás orixes, o reencontro e todas esas cursiladas. En fin. O caso que sendo eu un dos moitos afectados polas obras do Urban en Canido, quería deixar constancia da miña crítica por escrito, máis aló das que xa me tedes escoitado moitos de palabra. 

O certo é que probablemente fora eu dos primeiros que fixen un alegato en favor do Urban para o barrio nos inicios deste blogue, cando moitos nin sabían de que estaba falando, máis que nada porque fun testemuño e partícipe dalgún outro nalgunoutra cidade da que non ven a conto falar, onde esta riada de cartos permitiu o desenvolvemento e dinamización do seu entorno a tódolos niveles. 

Non podo negar que esa ilusión inicial ía tornando en auténtico asombro a medida que o tempo transcurría e os proxectos e as máquinas non aparecían polo noso barrio, para pasar a pánico en canto estas asomaron polo horizonte e fixeron acto de presencia nas nosas rúas e prazas, finalizando en desesperación unha vez abandonaron o noso territorio deixando un rastro de cemento e ineptitude ao seu paso. 

Decir que antes as cousas estaban mellor sería mentir: o cruceiro como rotonda ou rúas feitas merda e tomadas polos coches non son o mellor exemplo de paisaxe urbana, pero é que non todo vale. Non valen tódolos materiais, non vale calquera execución con tal de que mellore en algo o existente e moito menos vale facer as cousas sen planificación e sen contar coa cidadanía xustificando todo con "árboles de grande porte". 

Non pasaron máis de un par de meses dende que os traballadores deixaron as obras e xa parece todo vello: charqueiras, regueiros, sedimentos, verdín... unha obra digna da Rumanía de Ceușescu. Seguro que alguén dirá que era xusto eso o que se buscaba. Os artistas somos así, dirán.

Paréceme a min que detrás de todo esto había unha boa intención que se deixa entrever nalgúns dos resultados como a apertura de Máximo Ramos e en parte da idea do Cruceiro, en definitiva en destellos que non compensan o resultado final. Un quero pero non podo. 

Lémbrame a eses grandes fichaxes que non resultan. Que un día cun par de regates parece que van, pero que non. En fin como eso que estades pensando.

Un Canidos interruptus, ou algo así.

sábado, 28 de abril de 2012

Festas en Canido

Canido [28/04/2012]
Festas en abril, grupo Alcotán, orquesta Ismael, toldo en martes....hai que acostumbrarse a tanto cambio, pero nada que alegar. Eu que non din picañada na organización e non me vou poñer aínda exquisito coas festas que traballaron outros.

O 29 deste mes recuperase un modelo de festas que parece que moita xente botaba en falta, o da verbena, o cabaliño, o tren da bruxa e o tiro con escopetas de cañón retorto. 

Parece que si non escoitamos chundas chundas, sorteos de "muñecas chochonas", ou non rematamos o día con  "elchachachadeltren", é como se nos faltase algo, como se a festa fose menos festa, e pode ser que sexa así. Eu non son desa idea, pero xa sabemos todos que eu son máis raro que un perro verde.

A min o que realmente me jodería é non escoitar gaiteiros, tamboriles, non ver o cruceiro engalanado, pasar un patrón sen Toldo e non ver rapaces facendo filigranas con flores nesa eclosión de maios no que transforman o noso barrio. Sen Isabel ou sen Alcanfor dando la barrila, seguro que sí. Eu non botaba de menos ese tipo de festa, pero seguro que pasarei para aproveitarme do traballo alleo e, por suposto, menear o cu.

En definitiva, temos tres días para enjarrillarnos, berrear, pero sobre todo para afianzar os noso compromiso co barrio. Para lembrar o noso MANIFESTO e de todos os veciños que xa non están no físico, pero sí en todos os nosos corazóns.

A disfrutar piltrafillas!!!

domingo, 5 de febrero de 2012

Canido violado

Estábame contendo para non ter que dicir todo o que sinto, pero me parece que xa non teño máis aguante.

Si existe un epicentro da nosa personalidade, un xenoma, un corazón, un espírito no noso barrio, é o Cruceiro de Canido e a Rúa Alonso López. Son as nosas credenciales urbanas, o espacio máis público co que contamos. 

Cando hai uns anos víamos como de xeito incomprensible se derribaba parte do barrio en Ínsua con estúpidas promesas de falso progreso, baseadas en hoteis, centros de día que xamáis verán os nosos ollos, eu non parei de denunciar que se trataba dun espolio similar ao que Rita Barberá promoveu no barrio do Cabanyal, a menor escala por suposto, pero moi parecido. Daquela pouco o nada se dixo porque a moita xente pareceulle unha idea "quetecagas".

O barrio daquela quedou coxo, cortáranlle un pé, ou a perna enteira á altura do muslamen. 

Ocorreu o mesmo coa Tafona. Unhas obras patéticas, non moito mellores que estas do Cruceiro, en un aparente estado inacabado, unha burla en definitiva. Pero nada, molaron mogollón.

Como nada dixemos chega o de agora, que non é grave, é o seguinte. É unha violación do noso barrio, un insulto á nosa condición de barrio obreiro, un desprezo absoluto e un auténtico sacrilexio. 

Pero parece que o barrio dixo basta. Xa non dicimos que chove cando nos mexan, e non debemos decilo nunca máis. 

Se non poeñemos coto a estas actuacións pronto virá esa casta de "niñosdepapá", que nos despreciaron sempre ate que decidiron que o barrio era deles, e por suposto nós sobramos.

Pois o teñen claro

CANIDO EN LOITA!!

martes, 22 de noviembre de 2011

Cumpreanos

Qué casualidades ten a vida. Canido Sostible iniciou a súa marcha un 20 N de 2007, coa idea da recuperación da memoria histórica dun barrio combativo.

O domingo, outro 20 N, recibín un golpe na memoria histórica do que aínda esotu noqueado.

feliz cuarto cumpreanos a tódolos fieles visitantes que aínda sobreviven á miña vagancia.

faustino V

domingo, 20 de noviembre de 2011

Sigue as eleccións en Canido Sostible

sábado, 22 de octubre de 2011

Choche

Estimados canidieneses, levo tempo sen escribir neste blogue e teño certo sentimento de culpabilidade por non actualizar demasiado as entradas. Pero hoxe, como sempre, quérome acordar dun veciño que nos deixou onte ao que tíñalle grande aprecio porque coñecíao, a el e máis á súa familia, dende o meu nacemento. Falo de Choche, home de tasca, amante do clarete pero sobre todo da vida e da alegría de vivir no noso barrio.

Aínda que relativamente novo, era dos últimos dunha estirpe de homes de contumes sinxelas pero de apego pola elegancia. Era raro non ver a Choche impecablemente vestido e sempre cunha distinción especial para saudar aos amigos e sobre todo ás nosas nais, demostrando sempre o aprecio con eloxios xurdidos do máis profundo do seu corazón.

Pouco máis vou dicir do tema, porque eu teño a sorte de crer en que despois desta vida, ás veces bastante perra, hai algo que vale a pena, e estou totalmente convencido de que, como digo tantas veces,hoxe hai festa de benvida no ceo para outro célebre canidiense.

Que non pare a festa e de lágrimas non quero nin oir falar.

Ta logo Choche

lunes, 19 de septiembre de 2011

Cea para Canidienses


jueves, 14 de julio de 2011

El Baluarte de Canido: Capítulo II

El Baluarte actual, era para nosotros el lugar donde hacíamos las "batallas" a pedradas, entre los "chavales" de la Puerta de Canido y los de Las Cangrexeiras y calle Alegre.

En este nuevo baluarte (que no tiene nada que ver con el que os relaté en mi anterior escrito) solo había un trozo de muralla el resto era un arribón de tierra, que el primero que llegaba tenía muchas posibilidades de ganar la "batalla". Al final ,algunos con heridas leves, jugábamos la partida a la pelota, todos mezclados unos con otros.

El "campo" de fútbol comprendía el largo de la muralla del cementerio, (hoy Iglesia de San Rosendo), y la explanada que hoy es la calle Navegantes, desde donde comienza la avenida nueva, hasta la explanada del IES. Nos comentaban los mayores que aquella muralla tenía su historia triste, porque los franquistas-falangistas ejecutaban a los que eran contrarios a sus "ideas".

El cementerio era para nosotros los chavales de Cangrexeiras (Seiño, Chemari,LucoVituco y yo mismo), quedan más sin nombrar pero es que éstos eramos la camarilla que aún hoy conservamos la amistad de antes, una fuente de ingresos, ya que cuando se acercaba la fecha de Difuntos traíamos de Copacabana xabre,  arena, conchas y nos dedicábamos a arreglar las sepulturas a las personas mayores, previo pago, cuyo importe ya estaba estipulado en convenio y que no nos podíamos salir de él.

Ni que decir tiene que cuando caía una pelota dentro del cementerio y era después de las seis, hora en que se cerraba el Campo Santo, allí quedaba, pues el miedo era libre y no había gue....a entrar, siempre había algún valiente, pero no era mi caso.

Otra de las fuentes de ingresos pa nosotros (teníamos ocho nueve años, no mas), era LA ESTERCOLERA. La pongo con mayúsculas porque sé que hay mucha gente que no conocía que a continuaciópn de la muralla del IES, y después de la calle Celso Emilio Ferreiro hacia Baterías, y antes de llegar al Baluarte antiguo, la basura de Ferrol era transportada y dejada en esa zona. Como vulgarmente se decía vamos al "rapateo". Con lo que amañábamos, cobre, metal hierro, plomo o cualqueir cosa que se pudiera vender, nos acercábamos a la chatarrería que había en la calle San Diego al lado de la peluquería de Paco. Con el dinero recaudado, sobre todo los viernes que era día del espectador, nos ibamos al Rena, setenta centimos de peseta nos costaba, siempre y cuando la película no fuera catalogada de mayores.
En aquella época los colegios que había en el barrio, eran públicos, estaban situados en Los Cuartelillos, lo que hoy son los juzgados y en la calle Alonso López. Eran de niños y niñas, pero separados. El profesor de Alonso López era don Ramón y el colegio estaba situado donde después fue la Iglesia de Santa Cruz, el de las niñas un poco mas hacia el Crucero, la profesora era Mª Dolores Salazar (conocida por, y esto es sin ánimo de ofender "Pisagüevos"). Además de éstos colegios, teníamos lo que hoy llamaríamos "guarderías".En la calle Alegre, en los Ranchos, enfrente Mercadona, mas o menos estaba ANGELITA, su nombre no concuerda con su actitud. Era una mujer "mistica y enseñante. Lo primero porque cuando no daba clase, estaba rezando en San Julián y de lo segundo aplicaba el cuento de que LA LETRA CON SANGRE ENTRA, porque tenía una especie de "látigos" de cuero y llevabas cada correazo como no te portaras bien que no veas. En la Puerta de Canido, también había otras dos "guarderías" una la regentaba la Madre Luaces, (había sido monja) y la otra por Geluca.
Las calles del barrio eran de tierra, cuando llovía los caballos y los carros que traían los víveres a las tiendas del Clavel, La Palma, El Gorro etc.,se enterraban y no podían moverse, ahí fue donde aprendí lo que quería decir "juras mas que un carretero". Las personas calzabamos zuecos o zocas (as mulleres). Estos artículos los comprábamos en la feria que había en El Crucero, donde además se vendían piñas para encender el fuego, ropa productos de las huertas, era como un mercadillo de los de ahora con productos de antes.
Otra de las diversiones era cuando al Crucero venía un Teatrillo. Teníamos que llevar las sillas, bancos o lo que fuera para coger sitio a nuestros abuelos y padres, nosotros nos tirabamos en el suelo delante de todos. Estos artistas pedían la colaboración del público para actuar, mientras ellos pasaban la "bandeja", que era de donde sacaban el sueldo. Yo siempre salía a cantar (por Pepe Blanco) que era el cantante de moda. Y había otro artista novel fijo, Manel Seoane, que ponía el relax a la noche recitando poesías, todo el mundo es silencio escuchando a Manel.
En la próxima os contaré como nos lió D. Gabriel para hacer las fiestas un año en que nadie se quería comprometer. Eso será otro día. 

Opa Canido

Quichis 

domingo, 1 de mayo de 2011

Rexurdimento no 1 de Maio

Como todos os anos por estas datas, Canido toma impulso para fortalecer a súa autoestima. As froles empezan a cubrir balcóns, cancelas, rúas e o noso símbolo máis representativo, o Cruceiro, para trocar as súas cores, de natural preciosas, por outras que pasarán, pero deixarán a súa pegada durante outros doce meses.

Para o visitante dicirlle que as festas de Canido non se atopan no exterior. Que non espere ver á París de Roña nin á Orquesta Patochada, de ningún xeito. As festas en Canido xurden do máis fondo dos corazóns dos Canidienses para afloran entre jaitas e tamboriles misturados con callos e grolos de viño no medio do Toldo.

O 1 de maio é tamén día de loita da clase traballadora, non no esquezamos, á que pertencemos maioritariamente os habitantes do mellor barrio do mundo.

Que entre as nosas promesas de rexurdimento se atopen aquelas que permitan que o noso barrio reciba todo o que se merece e que nos negan dende que o mundo é mundo.

Pero bueno, ademáis de todo isto tan profundo e poético quería dicirvos que non me acabedes coa empanada, que xa vou!!!

martes, 15 de marzo de 2011

El Baluarte de Canido: Capítulo I

Por Chisqui.

Nací en la calle Alegre, en el nº 90 de los llamados Ranchos, casas que todavía se conservan algunas, entre ellas la de mi madre. Teníamos huerta y en ella además de plantar patatas, judías, tomates etc., teníamos también una bodega para criar gallinas, conejos, cerdos y otros animales, aunque no todas las familias se dedicaban a lo mismo.

Mis padres vivían en Baterías, frente al Baluarte, la casa era una finca con una casa principal, o casa grande, donde vivían el dueño, el Sr. Penedo y tres cuadras reconvertidas en "viviendas" por llamarlas de alguna manera, en ellas además de mis padres vivían Dámaso, el zapatero, que después se trasladó al crucero y allí tenía el taller de arreglo de calzado y la Sra. Esperanza, nuestra vecina (la nombro a ella porque para mi fue como mi segunda madre) con su familia.

                      Foto: ferroldondeyonaci.galeon.com
Mi infancia en Baterías fue muy agradable y divertida, ya que a pesar de las penurias económicas, mi padre trabajaba en la Bazán de los años cincuenta, siempre había algo para comer, pues la casa materna era la de los Ranchos y como ya dije, dinero no había, pero especias de la huerta o alguna gallina o conejo y no digamos patatas y huevos siempre bajaban de arriba.

Y aquí entra a formar parte de mi vida la MURALLA DEL BALUARTE. Nuestros juegos, nuestra vida transcurría dentro de las murallas y salvo cuando escapábamos para la rampla a bañarnos o a la Laguna que estaba a la derecha de la carretera, viniendo de Ferrol Vello, la vida la hacíamos en el Baluarte.

Este recinto servía además para que las parejas de enamorados se regocijasen y expresasen su amor platónico, con el recelo de saberse vigilados por esa tropa de "carroñas" que hasta hace poco (hoy por suerte las parejas tienen otros medios más seguros para mostrarse su cariño) recorrían la Cabana hasta la zona del Baluarte y las huertas de por allí había. De vez en cuando el mozo espiado se enfrentaba a los espiadores y había hostias a destajo, porque esta "carroña" además eran cobardes y nosotros lo pasábamos "chupi" viendo como las llevaban en el lombo.

Otro de los usos que se le daban eran las meriendas los domingos y festivos y el día de San Pedro o alguna fiesta señalada en el verano, por desgracia no había segunda vivienda en la playa. Pero lo que más nos gustaba a los chavales de Baterías y Cangrexeiras era cuando los soldados de artillería venían con sus mulas y sus caballos a hacer ejercicios, eso también era la leche,las mulas eran tercas, como su nombre indica y, cuando estaban cruzadas los soldados caían por el campo y nosotros a reir. Pero aún había otra cosa que nos llamaba mucho la atención, y era que cuando un animal de éstos se moría por enfermedad lo enterraban dentro de las murallas y cuando los soldados se marchaban aparecía una tribu de Gitanos, que no sabíamos como se enteraban, pero ellos desenterraban el animal muerto y lo llevaban para comérselo pese a las advertencias de nuestros padres que podían contagiarse la enfermedad.

Otro día os contaré más, porque la muralla aún siguió con vida hasta mi juventud y hay anécdotas al amparo de ella que además de que no me gusta rememorarlas, también a los jóvenes que entráis en estos foros me imagino que os gustará conocer.

Quichís "O historiador"


Xa nin me acordo como funciona este artefacto. O tempo e o cansancio fai mella neste blogue que necesitaba un novo impulso que eu non era quen de dar.

A casualidade, o destino, as forzas divinas ou a sorte puxeron no tortuoso camiño de Canido Sostible a un diamante en bruto que dará que falar nos próximos tempos. Non falo de Ronaldo nin de Messi, aínda que tamén procede do mundo do fútbol, onde traballou durante moitos anos sacando rapaces da rúa para cambiar pedras e malos rollos por deporte.

Falo dunha persoa das que escasean, das que non están fáciles de atopar e que un non pode deixar pasar unha vez que a coñeces.

Na súa memoria garda un arquivo propio dun disco duro de varios gigas, e a súa referencia xeográfica se atopa no entorno do noso amigo José María.

Quichís ou Chisqui son algúns dos seus alcumes. É maís coñecido en Ferrol e comarca que Carracuca. Vaias por onde vaias escoitarás un "ta logo Quichís", sendo un dos poucos mortais que teñen unha taza personalizada no "Cruce" coa que mollar o gaznate.

Mostrar o presente de Canido a partires do seu pasado foi sempre unha aposta de Canido Sostible, e Quichís o seu mellor expoñente.

Esta é unha sinxela presentación, e a partires de agora serán os seus escritos e as súas historias do barrio as que falarán por el.

Faustino V colle a Xubilación anticipada e cede gustosísimo o protagonismo, se algunha vez o tivo, ao seu grande amigo. Sei que sairedes gañando co cambio.

Sentaivos, callaivos, estaivos quetos e disfrutade.

domingo, 2 de enero de 2011

Canido Calidade

Empezámolo ano, e é hora de facer un balance do 2010. Pouca cousa que dicir. Cun par de liñas creo que sería suficiente, pero vou escribir catro ou cinco.

A nivel inversor, migallas. Creo que nin vale a pena meterse en explicacións das catro chorradas que se fixeron ao longo do ano. A estrela é a rúa Pérez Parallé que segue sen inaugurarse, tomada polos veciños á espera de que o concello teña suficiente autoridade para facerse escoitar pola empresa constructora que a executou moi malamente. A rúa Celso Emilio Ferreiro foi obxecto dunha actuación de mellora, a construcción do parque biosaudable en San Rosendo e un par de contenedores que se puxeron por aí, son a pobre bagaxe no barrio. Eu polo menos non lembro moito máis, se alguén me refresca a memoria con algo que se me esquencera, agradezoo.

No eido asociativo o máis reseñable é a nova directiva para a A.VV de Canido, que mudou por completo por razóns que moitos intuimos. Un novo grupo de persoas para defender os intereses da nosa comunidade dos que todos esperamos que manteñan o seu pensamento de barrio, e que parece que empeza a dar os seus froitos neste ano que escomenza. Falo concretamente dunha pequena alegría que atopei camiñando pola rúa Alegre hoxe pola mañá cando vin un cartel que instaba a mercar no comercio de barrio, baixo a marca Canido Calidade. Eso está moi ben.

E está ben por varias razóns. A primeira é que esa marca xurdiu no foro Canido Sostible da boca de Serxio Perille e foi materializada en canto a deseño por Mosco Fly. A segunda, obviamente, porque o comercio de cercanía é un xesto de sostibilidade que todos podemos facer a diario para favorecer a economía local e a reducción de emisións de CO2. Dende o local cara o sistema planetario. 

Eu pola miña parte espero que o noso manifesto, o manifesto do barrio, tivera algo que ver nesa aposta da A.VV. Non o digo polo meu ego, que o teño pouco desenvolvido, o digo porque se despois de tres anos, algo do escrito neste blog se materializa en accións concretas, quere dicir que xa está amortizado o traballo por unha boa tempada.

Este electoral 2011 traerá sacos de promesas, pero eu xa estou un pouco curado de espantos. 
O bo de todo é que nas nosas máns está a posibilidade de cambiar o rumbo do barco e de que impidamos que nos tomen o pelo.

Só fai falla a unidade da que neste momento carecemos.

Saúdos

viernes, 24 de diciembre de 2010

Árbores de grande porte

Urban, Urban, Urban de mi corazón.....

Xa non sei cantos anos hai que escribín sobre o Urban para Canido. Ilusións a borbotóns sobre unha chea de cartos que chegaría para renovar o barrio. Unha chea de anos (case tres!!) escoitando as alucinantes inversións que ían poñer o barrio como "Beverligils", para finlamente escoitar a triste realidade sobre uns proxectos e son para empezar a tremar.

O que aparecía o outro día nos diarios locais incluía, entre outras actuacións, a reforma da Praza do Cruceiro para implantar "árboles de gran porte". O epicentro de Canido ía verse repoboado coma o Amazonas. Creo que están a cazar os monos tití e os orangutanes para que a cousa quede completa. Creo incluso que algún coñecido veciño xa se amosou a favor de doar un par de Pitóns para que a nova selva urbana do barrio teña a súa guinda multicolor. Árbores de grande porte no cruceiro, unha idea que merece un premio. Nin no mellor dos meus sonos pensaría endexamáis nese tipo de vexetación para unha praza urbana que leva máis dun século neste estado. Nin a min nin a ninguén cun dedo de frente, pero os políticos ferroláns parece que aínda padecen os efectos dos verquidos do Urquiola. Parece que están tocados da chencha.

Despóis da desfeita da praza da Tafona, que xa daba noxo ao inaugurala, e que neste momento está para botar as tripas de fora, parece que o seguinte en padecer os efectos devastadores dos responsables de obras vai ser o noso querido cruceiro competindo en beleza cos baobab. Terrorífico.

Sobre as accións nas rúas Atocha e Máximo Ramos, en principo nada que dicir salvo que cando se aplica un Plan de Mobilidade feito por BCN Ecoloxía, con Salvador Rueda á cabeza, hai que facelo mantendo o espíritu plantexado por el. Collelo como a un lle parece é unha auténtica ruína. Simplemente sirvan esta preguntas como exemplo: ¿qué se fai co vehículo privado? ¿Qué alternativa teñen os veciños?. ¿ Qué vai primeiro o carro ou os bois?.

Dame a sensación que este goberno municipal ten boas intencións, pero un cacao mental que non pode con el. Convirte en problemas os éxitos e iso vaise notar nas urnas.

Estou que morro por subirme ás secuoyas do cruceiro e tirarme en liana cara á miña casa como Tarzán

Joer, é que non hai xeito de poñerme positivo

Ate mañá colegas

domingo, 5 de diciembre de 2010

Encrucillada

Moitos somos os que coñecemos a revista galega de pensamento cristián Encrucillada, xurdida nos albores da democracia, no ano 1977, a partires das inquietudes de certos cregos provocadas polo Concilio Vaticano II, sendo a semente os Coloquios Europeos Parroquiais, aló polo ano 1966. 

Nos tempos de Monseñor Arauxo, aquel bispo que algúns querían levar ao paredón por "rojo", cando o cambio político era xa unha realidade, nace, e isto é menos coñecido, en Canido na rúa Insua, esta revista que pretendía ser continuación da revista Logos suprimida no 36 polo franquismo.

Foi dirixida inicalmente por Torres Queiruga, cofundada por Xosé Chao Rego xunto cun grupo de cregos de ferrolterra que durante o tardofranquismo estiveron na vangarda da loita contra a dictadura, implicados fondamente no movemento obreiro.

Por aqueles tempos a Domus Eclesiae estaba en plena efervescencia, a mesma Domus que hoxe quizáis vese co mesmo recelo que á xerarquía da igrexa, pero que sendo xustos témoslle que recoñecer o papel xogado en tempos onde un mal paso tiña implicacións terribles. 

Foi refuxio da clase traballadora e lugar de acollida a boa parte dos militantes de esquerdas que non tiñan outra plataforma na que expresar ás súas ideas e que logo non sei se foron todo o agradecidos que deberan ao chegaren ao poder e ás poltronas. 

Hoxe Encrucillada goza de boa saúde, e o seu nome máis vixente que nunca. 

Menuda encrucillada na que nos atopamos.

Boa Noite



sábado, 20 de noviembre de 2010

Foros Cívicos

Hoxe celebrouse o Foro Cívico adicado ás Novas Tecnoloxías, Enerxías Alternativas e Aforro Enerxético organizado pola Concellería de Participación Cidadá no centro cultural Carvalho Calero. A intensa choiva no exterior  dificultou en parte a asistencia, pero non impediu que un grupo de veciños comprometidos na loita contra o cambio climático donasen parte do seu tempo libre en tentar facer propostas para un Ferrol baixo en carbono.

Eu cheguei alí invitado a aportar o meu punto de vista nunha pequena conferencia na que puiden contar algunhas experiencias nas que participo na miña vida profesional. No meu lado, Camilo Casal da Agrupacion Didáctico-Medioambiental Lapis Verdes, e Xavier Picos, da Asociación Cultural e Medioambiental Picos do Sol. Unha auténtica sorpresa ámbalas dúas. 

Camilo Casal, antigo profesor meu en 2º de BUP aló polo ano 85, segue mantendo a súa grande capacidade didáctica, o seu espíritu de loita e a inquietude medioambientalista de antano. Lúcido e acertado en tódalas súas propostas, coa rebeldía e a independencia de quen sabe perfectamente o que a humanidade se xoga con esto das emisións de CO2.

Pola súa banda Xavier Picos mostrou a súa experiencia na Feira do Sol. Unha montaxe que leva por toda Galicia unha mostra práctica de como as enerxías renovables son unha posibilidade perfectamente válida neste momento, rompendo o tópico da súa inviabilidade polo seu elevado custo. Fornos solares fritindo pementos do Couto, facendo magostos, combinado con malabares e actuacións circenses. Unha auténtica marabilla.

As ponencias deron paso a tres grupos de traballo dos que saíron diferentes propostas en aforro enerxético, enerxías renovables e cambio hábitos de consumo, que unha vez votadas, estarán a disposición do Concello como laboratorio de ideas.

Moitos coma min, levamos moitos anos pelexando por uns concellos máis participativos, nos que os cidadans teñan á súa porción na toma de decisións, e teño que recoñecer que Ferrol está apostando moi seriamente neste asunto, e sabedes que eu non son dos que se casa fácilmente con ninguén. Os feitos son os feitos.

Canido Sostible naceu coa idea de convertirse en plataforma cidadá vinculada á loita por un barrio máis sostible. Hoxe en día é unha plataforma virtual moi válida, pero os tempos piden máis compromiso. Queixábase con toda a razón o concelleiro de que Canido e Ferrol Vello tiveron pouca aistencia nos orzamentos participativos, cando son dos barrios máis abandonados.

Aí precisamente está a clave do abandono do noso barrio, na ausencia de masa crítica, de entidades que presionen para evitar todo tipo de machadas como as que temos soportado dende anos (mexan por nós....).

Pero eu entendo que en casa estase moi ben, e que Belén Esteban é a Raiña do Pobo.

Para os que lles pareza un adefexo, está Canido Sostible.


Boa noite.

sábado, 23 de octubre de 2010

Pensamento de barrio

Cando un decide traballar polos demáis, a entregarse a labouras comunitarias, ten a obriga moral de deixar de mirarse para o embigo e pensar no ben común. 

Eso parece de perogrullo, pero non sempre é así.
No caso dos políticos, son ben coñecidos os casos de sinvergonzas que deciden apropiarse do que lle corresponde aos cidadáns, ou simplemente dedicanse a facer das institucións públicas os seus garitos particulares nos que caciquear sen rubor para beneficio exclusivo do seu círculo máis cercano.

Eso está así, e aí están os xuices traballando a todo trapo para entrullar un por un a todos esos impresentables, pero eu hoxe non falo desa casta de iluminados, refírome a outros.

Non é grato ver como baixo o disfraz do servizo aos demáis atópanse seres que somentes pensan en sí mesmos e en solucionar os seus propios problemas, feito o cal, abandonan o barco baixo mil excusas de mal pagador. E non é grato cando un o atopa en primeira persoa, cando un descubre o que antes eran simples sospeitas: que nesto do pensamento de barrio, algún non pasa dos problemas da súa rúa, e iso está moi pero que moi feo.

Sei que ate o momento, moitos de vós nin sabedes ao que me refiro,  e iso hoxe é máis que suficiente. Mañán xa veremos como o tomo.Os aludidos o entenderán, e en primeira persoa llo direi.
Canido Sostible e participativo.

viernes, 24 de septiembre de 2010

Asamblea dos Orzamentos

Acabo de chegar da asamblea dos orzamentos participativos para os barrios de Canido e Ferrol Vello. Realmente pareceume unha moi boa experiencia. Como non podía faltar, o Serxio, ao que algún día Canido lle terá que rendir homenaxe pola súa adicación permanente e desinteresada.

Unha felicitación para Cidadanía, que levou a batuta cun orde e concerto, moi difícil nestes casos.

Seguirémoslle a pista  ás diferentes propostas para o barrio: saneamento, dotacións deportivas, centros cívicos, asfaltados e un longo etcétera que difícilmente terán cabida no 1.600.000 euros que están en xogo, pero que alomenos é un bó exercicio de desconxestión da política tradicional, a de ordeo e mando.

Esperemos que dunha vez podamos ver iniciarse en Canido algún deses grandes proxectos dos que se fala constantemente pero que non pasan de ser unhas cantas liñas ben ilustradas dalgún diario local.

Mantemos a confianza, pero sempre alerta.

Por certo poucos canidosostiblianos vin por alí. Xa haberá outros momentos.

Ta mañá

jueves, 23 de septiembre de 2010

Orzamentos participativos

O Venres día 23 de setembro, ás 19:00 horas convocouse  a asamblea na que se deciden diferentes obras para os barrios irmáns de Ferrol Vello e Canido, dentro do que se coñece como "Orzamentos Participativos".

Este concepto de xestión municipal é novedoso na nosa cidade, máis non así noutras como Córdoba, onde este xeito de dar entrada aos cidadáns nas decisións que lles afectan directamente leva moitos anos sendo o habitual.

Aínda que non temos demasiada cultura na democracia participativa, na gobernanza e demáis termos ás veces lonxanos para os que temos a tiro de pedra ao franquismo, o certo é que merece a pena apoiar este tipo de iniciativas porque, aínda que podan non estar a gusto de todos, son unha cesión de poder no pobo, en todos nós, que non podemos deixar pasar.

Como a nosa comunidade de Canido Sostible foi invitada, con máis razón aínda.
Trasládovos esa invitación e espero que poidades asistir o maior número de compañeiros posible.
No lateral tedes acceso a máis información.
Saúdos e saúde
Faustino V

miércoles, 1 de septiembre de 2010

Anticipo das Meninas de Canido 2010

viernes, 30 de abril de 2010

Festas Canido 2010


Xa pasou un ano, manda carallo!, e voltamos a estar de patrón. Este ano, con nova directiva na AAVV, temos unhas xornadas sinxelas pero, alomenos, hai algo que celebrar.

Os maios e o toldo permanecen no tempo e iso é algo que se agradece. A única crítica, puro egoísmo pola miña parte, radica no feito de que non recibín o programa por ningunha vía das utilizadas en anteriores ocasións, o que impediu compartilo con todos vós e solicitar a vosa axuda solidaria.

Canido Sostible é, e seguirá sendo, un blog independiente que loitará polo orgullo de barrio que sempre tivemos e polos nosos costumes, coste o que coste e guste ou non guste á crase dirixente. Dito isto, como xa expliquei no foro, espero que todo saia moi ben e que un ano máis nos sintamos orgullosos de ser de Canido.

O programa que está por aí pegado dí que as festas serán deste xeito:

Día 1 de Maio (día do traballo):

  • Fútbol sala no pavillón do colexio Cruceiro de Canido rivalidade Canido-Portuarios:
5 da tarde Prebenxamíns
6 da tarde: Benxamíns
7 da tarde: Alevín
8 da tarde: Veternáns
  • Grupo de baile de sevillanas canidienses na S.D.R. Canido a partires das 8 da tarde
Día 2 de Maio:

  • Percorrido de cuarteto de gaitas dende primeiras horas da mañá.
  • 12:00 horas: Banda Municipal de Ferrol
  • 13:00 horas: Toldo da Tafona (coa colaboración dos veciños do barrio) pinchos e música popular.
A organización prega aos veciños a ornamentación floral das súas casas para manter viva a tradición dos maios.

Haberá colchonetas elásticas para os pequenos na plazoleta Poeta Pérez Parallé.

Entre os que a AAVV agradece a colaboración destaca o noso colega Moscofly, sempre disposto a ofrecer un chisco do seu traballo a favor dun barrio como o noso.

Pola miña parte un recordo á familia de Reme.

jueves, 4 de febrero de 2010

Pipo & Alvarito

Aproveitando que teño a "bisagra" mal, vou escribir sobre dous persoaxes do barrio dos que xa tiña ganas de falar.

Alvaro Lamas (Alvarito) e Pipo García son probablemente dos músicos máis brillantes e auténticos que criou este barrio. Non sei se iso foi suficiente para amasar unha grande fortuna económica, non creo, pero seguro que a súa bagaxe profesional é envidiada por moitos dos que, gracias a "papuchi", viven en mansións impolutas rodeadas de cancudrulos.

Eu pouco os coñecín, non así os meus irmáns (esa prole!), máis teño un recordo da miña infancia de Pipo como un mozo delgado, sempre ataviado con algún artefacto sonoro ás costas, cun paso longo e rápido e algo cargado de hombros. Non se parecerá nada a realide, pero eso é o que gardo no meu disco duro.

De Alvarito non teño recordos en imaxes, máis si das historias que o comparaban a os grandes monstruos da música. Era un músico mítico antes de empezar.

Co paso do tempo o sonido da steel guitar de Alvarito nos Limones, en Dinamita pa los Pollos, con Antonio Vega, Los Secretos e incluso os propios Cempés, enchíanos de orgullo a todos, e sempre fardábamos por aí adiante co típico "ese é de Canido".

Concretamente do seu paso polos Limones, non me equivoco se digo que a caída en picado deste grupo coincidiu coa marcha de Alvarito, ate que a gaivota do PP foi a rescatalos do seu naufraxio en alta mar. Para min sen dúbidas foi a clave do seu éxito.

Tanto Alvaro como Pipo seguen camiños converxentes, e hoxe en día andan metidos en aventuras musicales conxuntas que aínda que non son dirixidas ás grandes masas, son de altísima calidade como todo o que fan eles.

Xa sabedes que as miñas biografías son breves. Non entro en máis detalles que dos que me ofrece a miña memoria de peixe, máis mal bloge canidiense sería éste se non ten entre as súas páxinas un recordo para estas figuras da música, que para orgullo de todos nós son de Canido.

Fotos:www.fillazos.com e www.conciertoswing.com

SuperSerxio

agalega.info - Videos das noticias dos informativos da TVG

jueves, 28 de enero de 2010

Dimisión en pleno da directiva AAVV de Canido











Sen palabras

sábado, 16 de enero de 2010

Sentenza do Cabanyal

Non sei se vos recordades dunha vez na que escribín sobre o Cabanyal, un barrio valenciano que estaba a piques de ser fulminado polas palas excavadoras de Ritísima para facer unha operación inmobiliaria de proporciones descomunais, coa excusa da apertura da cidade ao mar (¡será por mar!).

Ese barrio mantén certas similitudes co noso querido Canido, no sentido de que a pesares de ter un valor histórico-cultural importantísimo, parecía que somentes era valorado polos seus veciños.

Aproveitando a coxuntura, Rita e os Ritipitiflaúticos frotábanse as mans co negocio: vivendas de luxo para ricos preto do mar e os veciños do lugar a rañala por aí (sónavos?).

A diferencia de aquí, un movemento veciñal unido e correoso colleu as súas pácificas armas e loitou para evitar o que eles consideraban un espolio, e sairon victoriosos. O Ministerio de Cultura, competente na materia, coincidiu cos veciños nesa definición das actuacións e paralizou o plan.

En definitiva falar de espolio cultural e falar de Canido é o mesmo. A destrucción do noso patrimonio xa non ten volta atrás no caso do núcleo de Ínsua, desaparecido do xeito más absurdo para dar paso a unha avenida que remata nun embudo no que vive, ¡vaia usted a saber!.

Non me canso de denunciar o espolio de Canido, e seguirei facendoo, máis se cabe unha vez que ese matiz, o do espolio, é o que fai que un barrio da beleza do Cabanyal siga en pé hoxe en día.

Saúde para os nosos compañeiros do Cabanyal, e que lle vaian dando a Rita.