Un saúdo dende Canido


Bos días ou noites ou tardes ou... que sei eu!, o que che veña mellor segundo a hora do día en que leas isto (se que o le alguén). Son algo así como o curmán de Rajoy pero pero en cabrón. Si, outro, de Canido. De min asegúroche que non falará nunca, pois a miña mensaxe non lle deixará lugar a dúbidas ¡HAI QUE SALVAR O PLANETA ATONTAO!. Eu, a diferenza do meu curmán, penso que se nos empeza a caer a casa enriba de non coidala. Eu teño a sorte de vivir no mellor barrio do mundo, e xa que polo planeta puco poido facer, vouno a facer por Canido. Como introdución chegou, agora toca empeza-lo traballo de denunciar toda-las agresións que poñan en perigo a sostibilidade do barrio (que non son poucas). Se isto segue por este camiño, penso que non tardará moito en desaparecer o substrato que tanto tempo custou de formar. Temos que impedir que desaparezan os nosos costumes: Os maios, o Toldo, o Albergue de Esmelle, as rúas estreitas, as leiras, as casas baixas, o Cruceiro, a Tafona e o seu Cristo (o que EXPOLIOU hai uns anos un delincuente de luva branca), as conversas tranquilas nas tascas, os cantos a gorxa tendida de tenores aclaretados. Todo iso vai desaparecer para dar paso a un barrio sen personalidade, de urbanización de Poceiro, unha merda en definitiva. Para ilustración do que pode ser o barrio póñovos este preciosa foto do cruceiro engalanado coas mans de xente do barrio que non se resigna a vivir nun barrio como calquera, se non que quere vivir en CANIDO

Comentarios

Entradas populares de este blog

Meninas de Canido 2017

El Terrorismo del Paro

Algo de historia do barrio