Canido Sostible

Cumpreanos

2011-11-22T15:36:00.000+01:00

Qué casualidades ten a vida. Canido Sostible iniciou a súa marcha un 20 N de 2007, coa idea da recuperación da memoria histórica dun barrio combativo.

O domingo, outro 20 N, recibín un golpe na memoria histórica do que aínda esotu noqueado.

feliz cuarto cumpreanos a tódolos fieles visitantes que aínda sobreviven á miña vagancia.

faustino V

Sigue as eleccións en Canido Sostible

2011-11-20T19:46:00.003+01:00

Choche

2011-10-22T00:01:00.000+02:00

Estimados canidieneses, levo tempo sen escribir neste blogue e teño certo sentimento de culpabilidade por non actualizar demasiado as entradas. Pero hoxe, como sempre, quérome acordar dun veciño que nos deixou onte ao que tíñalle grande aprecio porque coñecíao, a el e máis á súa familia, dende o meu nacemento. Falo de Choche, home de tasca, amante do clarete pero sobre todo da vida e da alegría de vivir no noso barrio.

Aínda que relativamente novo, era dos últimos dunha estirpe de homes de contumes sinxelas pero de apego pola elegancia. Era raro non ver a Choche impecablemente vestido e sempre cunha distinción especial para saudar aos amigos e sobre todo ás nosas nais, demostrando sempre o aprecio con eloxios xurdidos do máis profundo do seu corazón.

Pouco máis vou dicir do tema, porque eu teño a sorte de crer en que despois desta vida, ás veces bastante perra, hai algo que vale a pena, e estou totalmente convencido de que, como digo tantas veces,hoxe hai festa de benvida no ceo para outro célebre canidiense.

Que non pare a festa e de lágrimas non quero nin oir falar.

Ta logo Choche

Cea para Canidienses

2011-09-19T22:08:00.002+02:00

El Baluarte de Canido: Capítulo II

2011-07-14T23:14:00.001+02:00

El Baluarte actual, era para nosotros el lugar donde hacíamos las "batallas" a pedradas, entre los "chavales" de la Puerta de Canido y los de Las Cangrexeiras y calle Alegre.

En este nuevo baluarte (que no tiene nada que ver con el que os relaté en mi anterior escrito) solo había un trozo de muralla el resto era un arribón de tierra, que el primero que llegaba tenía muchas posibilidades de ganar la "batalla". Al final ,algunos con heridas leves, jugábamos la partida a la pelota, todos mezclados unos con otros.

El "campo" de fútbol comprendía el largo de la muralla del cementerio, (hoy Iglesia de San Rosendo), y la explanada que hoy es la calle Navegantes, desde donde comienza la avenida nueva, hasta la explanada del IES. Nos comentaban los mayores que aquella muralla tenía su historia triste, porque los franquistas-falangistas ejecutaban a los que eran contrarios a sus "ideas".

El cementerio era para nosotros los chavales de Cangrexeiras (Seiño, Chemari,LucoVituco y yo mismo), quedan más sin nombrar pero es que éstos eramos la camarilla que aún hoy conservamos la amistad de antes, una fuente de ingresos, ya que cuando se acercaba la fecha de Difuntos traíamos de Copacabana xabre, arena, conchas y nos dedicábamos a arreglar las sepulturas a las personas mayores, previo pago, cuyo importe ya estaba estipulado en convenio y que no nos podíamos salir de él.

Ni que decir tiene que cuando caía una pelota dentro del cementerio y era después de las seis, hora en que se cerraba el Campo Santo, allí quedaba, pues el miedo era libre y no había gue....a entrar, siempre había algún valiente, pero no era mi caso.

Otra de las fuentes de ingresos pa nosotros (teníamos ocho nueve años, no mas), era LA ESTERCOLERA. La pongo con mayúsculas porque sé que hay mucha gente que no conocía que a continuaciópn de la muralla del IES, y después de la calle Celso Emilio Ferreiro hacia Baterías, y antes de llegar al Baluarte antiguo, la basura de Ferrol era transportada y dejada en esa zona. Como vulgarmente se decía vamos al "rapateo". Con lo que amañábamos, cobre, metal hierro, plomo o cualqueir cosa que se pudiera vender, nos acercábamos a la chatarrería que había en la calle San Diego al lado de la peluquería de Paco. Con el dinero recaudado, sobre todo los viernes que era día del espectador, nos ibamos al Rena, setenta centimos de peseta nos costaba, siempre y cuando la película no fuera catalogada de mayores.

En aquella época los colegios que había en el barrio, eran públicos, estaban situados en Los Cuartelillos, lo que hoy son los juzgados y en la calle Alonso López. Eran de niños y niñas, pero separados. El profesor de Alonso López era don Ramón y el colegio estaba situado donde después fue la Iglesia de Santa Cruz, el de las niñas un poco mas hacia el Crucero, la profesora era Mª Dolores Salazar (conocida por, y esto es sin ánimo de ofender "Pisagüevos"). Además de éstos colegios, teníamos lo que hoy llamaríamos "guarderías".En la calle Alegre, en los Ranchos, enfrente Mercadona, mas o menos estaba ANGELITA, su nombre no concuerda con su actitud. Era una mujer "mistica y enseñante. Lo primero porque cuando no daba clase, estaba rezando en San Julián y de lo segundo aplicaba el cuento de que LA LETRA CON SANGRE ENTRA, porque tenía una especie de "látigos" de cuero y llevabas cada correazo como no te portaras bien que no veas. En la Puerta de Canido, también había otras dos "guarderías" una la regentaba la Madre Luaces, (había sido monja) y la otra por Geluca.

Las calles del barrio eran de tierra, cuando llovía los caballos y los carros que traían los víveres a las tiendas del Clavel, La Palma, El Gorro etc.,se enterraban y no podían moverse, ahí fue donde aprendí lo que quería decir "juras mas que un carretero". Las personas calzabamos zuecos o zocas (as mulleres). Estos artículos los comprábamos en la feria que había en El Crucero, donde además se vendían piñas para encender el fuego, ropa productos de las huertas, era como un mercadillo de los de ahora con productos de antes.

Otra de las diversiones era cuando al Crucero venía un Teatrillo. Teníamos que llevar las sillas, bancos o lo que fuera para coger sitio a nuestros abuelos y padres, nosotros nos tirabamos en el suelo delante de todos. Estos artistas pedían la colaboración del público para actuar, mientras ellos pasaban la "bandeja", que era de donde sacaban el sueldo. Yo siempre salía a cantar (por Pepe Blanco) que era el cantante de moda. Y había otro artista novel fijo, Manel Seoane, que ponía el relax a la noche recitando poesías, todo el mundo es silencio escuchando a Manel.

En la próxima os contaré como nos lió D. Gabriel para hacer las fiestas un año en que nadie se quería comprometer. Eso será otro día.

Opa Canido

Quichis

Rexurdimento no 1 de Maio

2011-05-01T02:12:00.003+02:00

Como todos os anos por estas datas, Canido toma impulso para fortalecer a súa autoestima. As froles empezan a cubrir balcóns, cancelas, rúas e o noso símbolo máis representativo, o Cruceiro, para trocar as súas cores, de natural preciosas, por outras que pasarán, pero deixarán a súa pegada durante outros doce meses.

Para o visitante dicirlle que as festas de Canido non se atopan no exterior. Que non espere ver á París de Roña nin á Orquesta Patochada, de ningún xeito. As festas en Canido xurden do máis fondo dos corazóns dos Canidienses para afloran entre jaitas e tamboriles misturados con callos e grolos de viño no medio do Toldo.

O 1 de maio é tamén día de loita da clase traballadora, non no esquezamos, á que pertencemos maioritariamente os habitantes do mellor barrio do mundo.

Que entre as nosas promesas de rexurdimento se atopen aquelas que permitan que o noso barrio reciba todo o que se merece e que nos negan dende que o mundo é mundo.

Pero bueno, ademáis de todo isto tan profundo e poético quería dicirvos que non me acabedes coa empanada, que xa vou!!!

El Baluarte de Canido: Capítulo I

2011-03-15T23:26:00.000+01:00

Por Chisqui.

Nací en la calle Alegre, en el nº 90 de los llamados Ranchos, casas que todavía se conservan algunas, entre ellas la de mi madre. Teníamos huerta y en ella además de plantar patatas, judías, tomates etc., teníamos también una bodega para criar gallinas, conejos, cerdos y otros animales, aunque no todas las familias se dedicaban a lo mismo.

Mis padres vivían en Baterías, frente al Baluarte, la casa era una finca con una casa principal, o casa grande, donde vivían el dueño, el Sr. Penedo y tres cuadras reconvertidas en "viviendas" por llamarlas de alguna manera, en ellas además de mis padres vivían Dámaso, el zapatero, que después se trasladó al crucero y allí tenía el taller de arreglo de calzado y la Sra. Esperanza, nuestra vecina (la nombro a ella porque para mi fue como mi segunda madre) con su familia.

Foto: ferroldondeyonaci.galeon.com

Mi infancia en Baterías fue muy agradable y divertida, ya que a pesar de las penurias económicas, mi padre trabajaba en la Bazán de los años cincuenta, siempre había algo para comer, pues la casa materna era la de los Ranchos y como ya dije, dinero no había, pero especias de la huerta o alguna gallina o conejo y no digamos patatas y huevos siempre bajaban de arriba.

Y aquí entra a formar parte de mi vida la MURALLA DEL BALUARTE. Nuestros juegos, nuestra vida transcurría dentro de las murallas y salvo cuando escapábamos para la rampla a bañarnos o a la Laguna que estaba a la derecha de la carretera, viniendo de Ferrol Vello, la vida la hacíamos en el Baluarte.

Este recinto servía además para que las parejas de enamorados se regocijasen y expresasen su amor platónico, con el recelo de saberse vigilados por esa tropa de "carroñas" que hasta hace poco (hoy por suerte las parejas tienen otros medios más seguros para mostrarse su cariño) recorrían la Cabana hasta la zona del Baluarte y las huertas de por allí había. De vez en cuando el mozo espiado se enfrentaba a los espiadores y había hostias a destajo, porque esta "carroña" además eran cobardes y nosotros lo pasábamos "chupi" viendo como las llevaban en el lombo.

Otro de los usos que se le daban eran las meriendas los domingos y festivos y el día de San Pedro o alguna fiesta señalada en el verano, por desgracia no había segunda vivienda en la playa. Pero lo que más nos gustaba a los chavales de Baterías y Cangrexeiras era cuando los soldados de artillería venían con sus mulas y sus caballos a hacer ejercicios, eso también era la leche,las mulas eran tercas, como su nombre indica y, cuando estaban cruzadas los soldados caían por el campo y nosotros a reir. Pero aún había otra cosa que nos llamaba mucho la atención, y era que cuando un animal de éstos se moría por enfermedad lo enterraban dentro de las murallas y cuando los soldados se marchaban aparecía una tribu de Gitanos, que no sabíamos como se enteraban, pero ellos desenterraban el animal muerto y lo llevaban para comérselo pese a las advertencias de nuestros padres que podían contagiarse la enfermedad.

Otro día os contaré más, porque la muralla aún siguió con vida hasta mi juventud y hay anécdotas al amparo de ella que además de que no me gusta rememorarlas, también a los jóvenes que entráis en estos foros me imagino que os gustará conocer.

Quichís "O historiador"

2011-03-15T22:44:00.004+01:00

Xa nin me acordo como funciona este artefacto. O tempo e o cansancio fai mella neste blogue que necesitaba un novo impulso que eu non era quen de dar.

A casualidade, o destino, as forzas divinas ou a sorte puxeron no tortuoso camiño de Canido Sostible a un diamante en bruto que dará que falar nos próximos tempos. Non falo de Ronaldo nin de Messi, aínda que tamén procede do mundo do fútbol, onde traballou durante moitos anos sacando rapaces da rúa para cambiar pedras e malos rollos por deporte.

Falo dunha persoa das que escasean, das que non están fáciles de atopar e que un non pode deixar pasar unha vez que a coñeces.

Na súa memoria garda un arquivo propio dun disco duro de varios gigas, e a súa referencia xeográfica se atopa no entorno do noso amigo José María.

Quichís ou Chisqui son algúns dos seus alcumes. É maís coñecido en Ferrol e comarca que Carracuca. Vaias por onde vaias escoitarás un "ta logo Quichís", sendo un dos poucos mortais que teñen unha taza personalizada no "Cruce" coa que mollar o gaznate.

Mostrar o presente de Canido a partires do seu pasado foi sempre unha aposta de Canido Sostible, e Quichís o seu mellor expoñente.

Esta é unha sinxela presentación, e a partires de agora serán os seus escritos e as súas historias do barrio as que falarán por el.

Faustino V colle a Xubilación anticipada e cede gustosísimo o protagonismo, se algunha vez o tivo, ao seu grande amigo. Sei que sairedes gañando co cambio.

Sentaivos, callaivos, estaivos quetos e disfrutade.

Canido Calidade

2011-01-02T00:56:00.008+01:00

Empezámolo ano, e é hora de facer un balance do 2010. Pouca cousa que dicir. Cun par de liñas creo que sería suficiente, pero vou escribir catro ou cinco.

A nivel inversor, migallas. Creo que nin vale a pena meterse en explicacións das catro chorradas que se fixeron ao longo do ano. A estrela é a rúa Pérez Parallé que segue sen inaugurarse, tomada polos veciños á espera de que o concello teña suficiente autoridade para facerse escoitar pola empresa constructora que a executou moi malamente. A rúa Celso Emilio Ferreiro foi obxecto dunha actuación de mellora, a construcción do parque biosaudable en San Rosendo e un par de contenedores que se puxeron por aí, son a pobre bagaxe no barrio. Eu polo menos non lembro moito máis, se alguén me refresca a memoria con algo que se me esquencera, agradezoo.

No eido asociativo o máis reseñable é a nova directiva para a A.VV de Canido, que mudou por completo por razóns que moitos intuimos. Un novo grupo de persoas para defender os intereses da nosa comunidade dos que todos esperamos que manteñan o seu pensamento de barrio, e que parece que empeza a dar os seus froitos neste ano que escomenza. Falo concretamente dunha pequena alegría que atopei camiñando pola rúa Alegre hoxe pola mañá cando vin un cartel que instaba a mercar no comercio de barrio, baixo a marca Canido Calidade. Eso está moi ben.

E está ben por varias razóns. A primeira é que esa marca xurdiu no foro Canido Sostible da boca de Serxio Perille e foi materializada en canto a deseño por Mosco Fly. A segunda, obviamente, porque o comercio de cercanía é un xesto de sostibilidade que todos podemos facer a diario para favorecer a economía local e a reducción de emisións de CO2. Dende o local cara o sistema planetario.

Eu pola miña parte espero que o noso manifesto, o manifesto do barrio, tivera algo que ver nesa aposta da A.VV. Non o digo polo meu ego, que o teño pouco desenvolvido, o digo porque se despois de tres anos, algo do escrito neste blog se materializa en accións concretas, quere dicir que xa está amortizado o traballo por unha boa tempada.

Este electoral 2011 traerá sacos de promesas, pero eu xa estou un pouco curado de espantos.

O bo de todo é que nas nosas máns está a posibilidade de cambiar o rumbo do barco e de que impidamos que nos tomen o pelo.

Só fai falla a unidade da que neste momento carecemos.

Saúdos

Árbores de grande porte

2010-12-24T00:44:00.004+01:00

Urban, Urban, Urban de mi corazón.....

Xa non sei cantos anos hai que escribín sobre o Urban para Canido. Ilusións a borbotóns sobre unha chea de cartos que chegaría para renovar o barrio. Unha chea de anos (case tres!!) escoitando as alucinantes inversións que ían poñer o barrio como "Beverligils", para finlamente escoitar a triste realidade sobre uns proxectos e son para empezar a tremar.

O que aparecía o outro día nos diarios locais incluía, entre outras actuacións, a reforma da Praza do Cruceiro para implantar "árboles de gran porte". O epicentro de Canido ía verse repoboado coma o Amazonas. Creo que están a cazar os monos tití e os orangutanes para que a cousa quede completa. Creo incluso que algún coñecido veciño xa se amosou a favor de doar un par de Pitóns para que a nova selva urbana do barrio teña a súa guinda multicolor. Árbores de grande porte no cruceiro, unha idea que merece un premio. Nin no mellor dos meus sonos pensaría endexamáis nese tipo de vexetación para unha praza urbana que leva máis dun século neste estado. Nin a min nin a ninguén cun dedo de frente, pero os políticos ferroláns parece que aínda padecen os efectos dos verquidos do Urquiola. Parece que están tocados da chencha.

Despóis da desfeita da praza da Tafona, que xa daba noxo ao inaugurala, e que neste momento está para botar as tripas de fora, parece que o seguinte en padecer os efectos devastadores dos responsables de obras vai ser o noso querido cruceiro competindo en beleza cos baobab. Terrorífico.

Sobre as accións nas rúas Atocha e Máximo Ramos, en principo nada que dicir salvo que cando se aplica un Plan de Mobilidade feito por BCN Ecoloxía, con Salvador Rueda á cabeza, hai que facelo mantendo o espíritu plantexado por el. Collelo como a un lle parece é unha auténtica ruína. Simplemente sirvan esta preguntas como exemplo: ¿qué se fai co vehículo privado? ¿Qué alternativa teñen os veciños?. ¿ Qué vai primeiro o carro ou os bois?.

Dame a sensación que este goberno municipal ten boas intencións, pero un cacao mental que non pode con el. Convirte en problemas os éxitos e iso vaise notar nas urnas.

Estou que morro por subirme ás secuoyas do cruceiro e tirarme en liana cara á miña casa como Tarzán

Joer, é que non hai xeito de poñerme positivo

Ate mañá colegas

Encrucillada

2010-12-05T01:13:00.002+01:00

Moitos somos os que coñecemos a revista galega de pensamento cristián Encrucillada, xurdida nos albores da democracia, no ano 1977, a partires das inquietudes de certos cregos provocadas polo Concilio Vaticano II, sendo a semente os Coloquios Europeos Parroquiais, aló polo ano 1966.

Nos tempos de Monseñor Arauxo, aquel bispo que algúns querían levar ao paredón por "rojo", cando o cambio político era xa unha realidade, nace, e isto é menos coñecido, en Canido na rúa Insua, esta revista que pretendía ser continuación da revista Logos suprimida no 36 polo franquismo.

Foi dirixida inicalmente por Torres Queiruga, cofundada por Xosé Chao Rego xunto cun grupo de cregos de ferrolterra que durante o tardofranquismo estiveron na vangarda da loita contra a dictadura, implicados fondamente no movemento obreiro.

Por aqueles tempos a Domus Eclesiae estaba en plena efervescencia, a mesma Domus que hoxe quizáis vese co mesmo recelo que á xerarquía da igrexa, pero que sendo xustos témoslle que recoñecer o papel xogado en tempos onde un mal paso tiña implicacións terribles.

Foi refuxio da clase traballadora e lugar de acollida a boa parte dos militantes de esquerdas que non tiñan outra plataforma na que expresar ás súas ideas e que logo non sei se foron todo o agradecidos que deberan ao chegaren ao poder e ás poltronas.

Hoxe Encrucillada goza de boa saúde, e o seu nome máis vixente que nunca.

Menuda encrucillada na que nos atopamos.

Boa Noite

Foros Cívicos

2010-11-20T21:13:00.004+01:00

Hoxe celebrouse o Foro Cívico adicado ás Novas Tecnoloxías, Enerxías Alternativas e Aforro Enerxético organizado pola Concellería de Participación Cidadá no centro cultural Carvalho Calero. A intensa choiva no exterior dificultou en parte a asistencia, pero non impediu que un grupo de veciños comprometidos na loita contra o cambio climático donasen parte do seu tempo libre en tentar facer propostas para un Ferrol baixo en carbono.

Eu cheguei alí invitado a aportar o meu punto de vista nunha pequena conferencia na que puiden contar algunhas experiencias nas que participo na miña vida profesional. No meu lado, Camilo Casal da Agrupacion Didáctico-Medioambiental Lapis Verdes, e Xavier Picos, da Asociación Cultural e Medioambiental Picos do Sol. Unha auténtica sorpresa ámbalas dúas.

Camilo Casal, antigo profesor meu en 2º de BUP aló polo ano 85, segue mantendo a súa grande capacidade didáctica, o seu espíritu de loita e a inquietude medioambientalista de antano. Lúcido e acertado en tódalas súas propostas, coa rebeldía e a independencia de quen sabe perfectamente o que a humanidade se xoga con esto das emisións de CO2.

Pola súa banda Xavier Picos mostrou a súa experiencia na Feira do Sol. Unha montaxe que leva por toda Galicia unha mostra práctica de como as enerxías renovables son unha posibilidade perfectamente válida neste momento, rompendo o tópico da súa inviabilidade polo seu elevado custo. Fornos solares fritindo pementos do Couto, facendo magostos, combinado con malabares e actuacións circenses. Unha auténtica marabilla.

As ponencias deron paso a tres grupos de traballo dos que saíron diferentes propostas en aforro enerxético, enerxías renovables e cambio hábitos de consumo, que unha vez votadas, estarán a disposición do Concello como laboratorio de ideas.

Moitos coma min, levamos moitos anos pelexando por uns concellos máis participativos, nos que os cidadans teñan á súa porción na toma de decisións, e teño que recoñecer que Ferrol está apostando moi seriamente neste asunto, e sabedes que eu non son dos que se casa fácilmente con ninguén. Os feitos son os feitos.

Canido Sostible naceu coa idea de convertirse en plataforma cidadá vinculada á loita por un barrio máis sostible. Hoxe en día é unha plataforma virtual moi válida, pero os tempos piden máis compromiso. Queixábase con toda a razón o concelleiro de que Canido e Ferrol Vello tiveron pouca aistencia nos orzamentos participativos, cando son dos barrios máis abandonados.

Aí precisamente está a clave do abandono do noso barrio, na ausencia de masa crítica, de entidades que presionen para evitar todo tipo de machadas como as que temos soportado dende anos (mexan por nós....).

Pero eu entendo que en casa estase moi ben, e que Belén Esteban é a Raiña do Pobo.

Para os que lles pareza un adefexo, está Canido Sostible.

Boa noite.

Pensamento de barrio

2010-10-23T23:16:00.006+02:00

Cando un decide traballar polos demáis, a entregarse a labouras comunitarias, ten a obriga moral de deixar de mirarse para o embigo e pensar no ben común.

Eso parece de perogrullo, pero non sempre é así.

No caso dos políticos, son ben coñecidos os casos de sinvergonzas que deciden apropiarse do que lle corresponde aos cidadáns, ou simplemente dedicanse a facer das institucións públicas os seus garitos particulares nos que caciquear sen rubor para beneficio exclusivo do seu círculo máis cercano.

Eso está así, e aí están os xuices traballando a todo trapo para entrullar un por un a todos esos impresentables, pero eu hoxe non falo desa casta de iluminados, refírome a outros.

Non é grato ver como baixo o disfraz do servizo aos demáis atópanse seres que somentes pensan en sí mesmos e en solucionar os seus propios problemas, feito o cal, abandonan o barco baixo mil excusas de mal pagador. E non é grato cando un o atopa en primeira persoa, cando un descubre o que antes eran simples sospeitas: que nesto do pensamento de barrio, algún non pasa dos problemas da súa rúa, e iso está moi pero que moi feo.

Sei que ate o momento, moitos de vós nin sabedes ao que me refiro, e iso hoxe é máis que suficiente. Mañán xa veremos como o tomo.Os aludidos o entenderán, e en primeira persoa llo direi.

Canido Sostible e participativo.

Asamblea dos Orzamentos

2010-09-24T22:29:00.003+02:00

Acabo de chegar da asamblea dos orzamentos participativos para os barrios de Canido e Ferrol Vello. Realmente pareceume unha moi boa experiencia. Como non podía faltar, o Serxio, ao que algún día Canido lle terá que rendir homenaxe pola súa adicación permanente e desinteresada.

Unha felicitación para Cidadanía, que levou a batuta cun orde e concerto, moi difícil nestes casos.

Seguirémoslle a pista ás diferentes propostas para o barrio: saneamento, dotacións deportivas, centros cívicos, asfaltados e un longo etcétera que difícilmente terán cabida no 1.600.000 euros que están en xogo, pero que alomenos é un bó exercicio de desconxestión da política tradicional, a de ordeo e mando.

Esperemos que dunha vez podamos ver iniciarse en Canido algún deses grandes proxectos dos que se fala constantemente pero que non pasan de ser unhas cantas liñas ben ilustradas dalgún diario local.

Mantemos a confianza, pero sempre alerta.

Por certo poucos canidosostiblianos vin por alí. Xa haberá outros momentos.

Ta mañá

Orzamentos participativos

2010-09-23T23:32:00.002+02:00

O Venres día 23 de setembro, ás 19:00 horas convocouse a asamblea na que se deciden diferentes obras para os barrios irmáns de Ferrol Vello e Canido, dentro do que se coñece como "Orzamentos Participativos".

Este concepto de xestión municipal é novedoso na nosa cidade, máis non así noutras como Córdoba, onde este xeito de dar entrada aos cidadáns nas decisións que lles afectan directamente leva moitos anos sendo o habitual.

Aínda que non temos demasiada cultura na democracia participativa, na gobernanza e demáis termos ás veces lonxanos para os que temos a tiro de pedra ao franquismo, o certo é que merece a pena apoiar este tipo de iniciativas porque, aínda que podan non estar a gusto de todos, son unha cesión de poder no pobo, en todos nós, que non podemos deixar pasar.

Como a nosa comunidade de Canido Sostible foi invitada, con máis razón aínda.

Trasládovos esa invitación e espero que poidades asistir o maior número de compañeiros posible.

No lateral tedes acceso a máis información.

Saúdos e saúde

Faustino V

Anticipo das Meninas de Canido 2010

2010-09-01T00:08:00.010+02:00

Festas Canido 2010

2010-04-30T22:58:00.007+02:00

Xa pasou un ano, manda carallo!, e voltamos a estar de patrón. Este ano, con nova directiva na AAVV, temos unhas xornadas sinxelas pero, alomenos, hai algo que celebrar.

Os maios e o toldo permanecen no tempo e iso é algo que se agradece. A única crítica, puro egoísmo pola miña parte, radica no feito de que non recibín o programa por ningunha vía das utilizadas en anteriores ocasións, o que impediu compartilo con todos vós e solicitar a vosa axuda solidaria.

Canido Sostible é, e seguirá sendo, un blog independiente que loitará polo orgullo de barrio que sempre tivemos e polos nosos costumes, coste o que coste e guste ou non guste á crase dirixente. Dito isto, como xa expliquei no foro, espero que todo saia moi ben e que un ano máis nos sintamos orgullosos de ser de Canido.

O programa que está por aí pegado dí que as festas serán deste xeito:

Día 1 de Maio (día do traballo):

Fútbol sala no pavillón do colexio Cruceiro de Canido rivalidade Canido-Portuarios:

5 da tarde Prebenxamíns

6 da tarde: Benxamíns

7 da tarde: Alevín

8 da tarde: Veternáns

Grupo de baile de sevillanas canidienses na S.D.R. Canido a partires das 8 da tarde

Día 2 de Maio:

Percorrido de cuarteto de gaitas dende primeiras horas da mañá.
12:00 horas: Banda Municipal de Ferrol
13:00 horas: Toldo da Tafona (coa colaboración dos veciños do barrio) pinchos e música popular.

A organización prega aos veciños a ornamentación floral das súas casas para manter viva a tradición dos maios.

Haberá colchonetas elásticas para os pequenos na plazoleta Poeta Pérez Parallé.

Entre os que a AAVV agradece a colaboración destaca o noso colega Moscofly, sempre disposto a ofrecer un chisco do seu traballo a favor dun barrio como o noso.

Pola miña parte un recordo á familia de Reme.

Pipo & Alvarito

2010-02-04T23:44:00.014+01:00

Aproveitando que teño a "bisagra" mal, vou escribir sobre dous persoaxes do barrio dos que xa tiña ganas de falar.

Alvaro Lamas (Alvarito) e Pipo García son probablemente dos músicos máis brillantes e auténticos que criou este barrio. Non sei se iso foi suficiente para amasar unha grande fortuna económica, non creo, pero seguro que a súa bagaxe profesional é envidiada por moitos dos que, gracias a "papuchi", viven en mansións impolutas rodeadas de cancudrulos.

Eu pouco os coñecín, non así os meus irmáns (esa prole!), máis teño un recordo da miña infancia de Pipo como un mozo delgado, sempre ataviado con algún artefacto sonoro ás costas, cun paso longo e rápido e algo cargado de hombros. Non se parecerá nada a realide, pero eso é o que gardo no meu disco duro.

De Alvarito non teño recordos en imaxes, máis si das historias que o comparaban a os grandes monstruos da música. Era un músico mítico antes de empezar.

Co paso do tempo o sonido da steel guitar de Alvarito nos Limones, en Dinamita pa los Pollos, con Antonio Vega, Los Secretos e incluso os propios Cempés, enchíanos de orgullo a todos, e sempre fardábamos por aí adiante co típico "ese é de Canido".

Concretamente do seu paso polos Limones, non me equivoco se digo que a caída en picado deste grupo coincidiu coa marcha de Alvarito, ate que a gaivota do PP foi a rescatalos do seu naufraxio en alta mar. Para min sen dúbidas foi a clave do seu éxito.

Tanto Alvaro como Pipo seguen camiños converxentes, e hoxe en día andan metidos en aventuras musicales conxuntas que aínda que non son dirixidas ás grandes masas, son de altísima calidade como todo o que fan eles.

Xa sabedes que as miñas biografías son breves. Non entro en máis detalles que dos que me ofrece a miña memoria de peixe, máis mal bloge canidiense sería éste se non ten entre as súas páxinas un recordo para estas figuras da música, que para orgullo de todos nós son de Canido.

Fotos:www.fillazos.com e www.conciertoswing.com

SuperSerxio

2010-02-04T19:20:00.002+01:00

Dimisión en pleno da directiva AAVV de Canido

2010-01-28T21:05:00.005+01:00

Sen palabras

Sentenza do Cabanyal

2010-01-16T23:40:00.004+01:00

Non sei se vos recordades dunha vez na que escribín sobre o Cabanyal, un barrio valenciano que estaba a piques de ser fulminado polas palas excavadoras de Ritísima para facer unha operación inmobiliaria de proporciones descomunais, coa excusa da apertura da cidade ao mar (¡será por mar!).

Ese barrio mantén certas similitudes co noso querido Canido, no sentido de que a pesares de ter un valor histórico-cultural importantísimo, parecía que somentes era valorado polos seus veciños.

Aproveitando a coxuntura, Rita e os Ritipitiflaúticos frotábanse as mans co negocio: vivendas de luxo para ricos preto do mar e os veciños do lugar a rañala por aí (sónavos?).

A diferencia de aquí, un movemento veciñal unido e correoso colleu as súas pácificas armas e loitou para evitar o que eles consideraban un espolio, e sairon victoriosos. O Ministerio de Cultura, competente na materia, coincidiu cos veciños nesa definición das actuacións e paralizou o plan.

En definitiva falar de espolio cultural e falar de Canido é o mesmo. A destrucción do noso patrimonio xa non ten volta atrás no caso do núcleo de Ínsua, desaparecido do xeito más absurdo para dar paso a unha avenida que remata nun embudo no que vive, ¡vaia usted a saber!.

Non me canso de denunciar o espolio de Canido, e seguirei facendoo, máis se cabe unha vez que ese matiz, o do espolio, é o que fai que un barrio da beleza do Cabanyal siga en pé hoxe en día.

Saúde para os nosos compañeiros do Cabanyal, e que lle vaian dando a Rita.

A esperanza nos pequenos

2009-12-20T18:04:00.002+01:00

Como ben dicía o colega Tinaja, a COP15, a cumbre de Copenhague foi un total fracaso. Fracaso esperado, pero fracaso a fin de contas. O premio Nobel Obama pactou nunha tasca un acordo de coleguillas con China que ofreceu ao resto, pero sen vinculación de nungunha clase. O que queira que reduza e o que non pois nada, que siga botando CO2 como un cosaco.

A verdade e que Kioto tampouco se cumplía, para que nos imos enganar, pero tiñamos a ilusión de que de Copenhague saira un acordo serio de reducción. Un acordo non de mínimos se non ambicioso, solidario coas xeracións futuras, ás que só lles queda ir comprando bañadores e canoas para afrontar o futuro.

Pero eso non nos pode parar. As grandes decisións dos grandes mandatarios dos grandes paises son fundamentais, pero tamén o son as pequenas decisións dos pequenos mandatarios das pequenas cidades e pobos, e neles probablemente estean as solucións.

Os presupostos ben gastados, en proxectos que incidan na reducción de emisións: coma Plans Urbans mellor deseñados con obxectivos de reducción, inversións en enerxías renovables, eficiencia enerxética e Plans de Mobilidade son alguns dos exemplos.

O novo Plan E de Zapatero debería ir nesa liña, máis de novo os alcaldes queren gastar os cartos en estupideces que só benefician á súa conta particular de votos. A fin de contas o CO2 nin se ve.

Nós mesmos temos moito por facer, nas nosas vivendas, no noso traballo, na nosa vida social. Lonxe de caer no desánimo ímoslle facer un corte de mangas aos mandatarios.

En fin, que hai que irse preparando para suar.

Por un Canido Sostible e baixo en carbono.

Bo Nadal para todos

Canido Solidario

2009-12-04T15:33:00.010+01:00

Opa a todos!

Levo tempo sen escribir no blogue pero non sen atendelo. Estou facendo algúns cambios para mellorar un pouco o caos no que se atopa neste momento, pero o tempo non da máis de si.

Pasamos o noso segundo cumpreanos e seguimos vivos. Iso sempre é unha boa nova.

Cada vez que pasamos por un aniversario quere dicir que nos achegamos ao Nadal e como cada ano toca sacar do máis profundo de todos nós os resquicios de solidariedade que nos podan quedar despois da epidemia de individualismo tipo A que nos asola.

Estamos en anos duros. Moitos de vós seguro que estades pasando por momentos jodidos. É probable que o desemprego chamara a vosa porta e teñades que pagar o pato do capitalismo desenfrenado e da especulación salvaxe na que vivimos durante anos, mentres os Aznares de turno nos facían crer que éramos unha superpotencia chupiguai e que como novos ricos podíamos despilfarrar despreocupados e a tutiplé porque xa habería un préstamo por aí co que facer fronte a nosa economía virtual.

Pois como estamos en anos duros e as Cocinas Económicas, as Cáritas e similares están de clientela ate arriba (invítovos a que vos pasedes por algunha destas institucións para comprobalo), fago un chamamento para que participedes activamente cun xesto de xenerosidade.

Este tipo de mensaxe para quen xa participa, (que sodes un montón, seino ben) pode resultar incluso ofensivo, pero é un risco que hai que correr. Prefiro quedar de pesado que non dicilo.

Xa sabedes que a parroquia recada tódolos anos polos necesitados do barrio, que os hai. Pídovos que participedes. Os cartos gástanse con total garantía, ao marxe de ideoloxías e crenzas persoais.

Cada ano son menos as parroquianas que fan a colecta. Digo parroquianas, porque segue sendo a muller quen mantén as nosas parroquias de xeito maioritario. Estas veciñas xogan un papel fundamental para moitas familias do barrio, e merecen un recoñecemento público da súa laboura.

Pero mentres non chegan os premios Nobel, a mellor forma de agradecer o seu traballo e afrouxando un pouco o peto na medida das nosas posibilidades.

Queda dito.

Agora xa podedes mandarme á merda.

Hemeroteca Canidiense XIII: Construcción del acceso norte

2009-12-03T20:20:00.004+01:00

La empresa Dragados y Construcciones inicia las obras de construcción del Acceso Norte en la zona del Raposeiro. La primera fase de estas obras entre el puerto de Ferrol y Catabois en una extensión de 2 Km supondrá una inversión superior a los 800 millones de pesetas, alcanzando los 1400 millones si se incluye el pago de expropiaciones. El plazo de ejecución de la obra está fijado en 18 meses.

1994.

Couce Pereiro no poder